08-11-06

rebelse Els

elsBeste Els, (http://www.elsvaneeckhaut.be)

 

Je weet dat ik een Boontje voor je heb. Dikwijls kijk ik achterom in de hoop dat je me volgt, meestal niet. Deze keer was het bingo. In mijn achterwaartse item over de dode Botha ben je aan me blijven plakken, vijf dagen na de datum, dat moet kunnen, dat doet deugd. Je houdt een mooi betoog over wat wij mensen moeten denken en hoe wij de woorden van geestelijke leiders niet steeds hoeven te practiseren. Lijkt me zeer aantrekkelijk, ik sta altijd klaar voor een gezonde dosis anarchie. Je bedoelt het goed, ik versta je zonder ironie, maar ook mijn item was een statement, dat wist je toch.

 

Ik ben burgerlijk ongehoorzaam, zeer bewust, in casu wil dat zeggen dat ik de linkse kerk zeer ongenegen ben en me toch achter jullie ‘sossen’ schaar. Mag dat even kunnen? Ik baal van de dictaten van de intellecto’s en de progressivo’s, zij staliniseren ons maat-schappelijk en cultureel bestaan. Ik noem liever niet veel namen, want Jef Moraal zou me kunnen kwetsen met een duur proces. En ik ben een armoezaaier, ik kan geen peperdure gages vragen zoals neefke Tom Lanoye om uit eigen werk te komen vooracteren. Ik las het exuberante bedrag in de Knack, de reporter sprak er schande van. Ik weet niet wat zijn ideologische zuster Hemmerechts bedingt. Zij boeren beide goed, maar zij staan ook symbool voor irritante nonsens, een onfrisse vorm van salonmanieren-socialisme.

 

Lanoye is nog steeds niet uitgelachen van de Vlaamse toeren die hij met de Zuid-Afri-kaanse Antje Krog heeft uitgehaald. En maar fulmineren tegen de vermeende restanten van Apartheid, ze konden op de foto’s echt hun pret niet op. Een onnozelaar met een nichten-brilletje en een ouwelijk blanke tante. Ik heb hun teksten niet gelezen, ik hou al jaren niet meer van dubbele moraal en oeverloos gepreek. Het zijn immers wij, de populo’s, die altijd overal in de fout gaan, (per definitie), hoe we ons ook willen draaien of keren, er is een hypercorrecte kaste die de juiste lakens uitdeelt. Het gebeurt perfide en hautain, met veel onvolks dédain. Het zit hem vaak in de details, de emo-mimiek van een tv-speakerin, de wufte lach van een schrijverswijf, hoe bijna nobel ook haar man, of de verdoken loft van een reclameburgervader, hij hokt er samen met zijn secretaresse en spelt ons de morele les. Te veel om te citeren, wij zijn moe getergd door wie zich weldenkend noemt. Daarom pleeg ik soms een harde afreactie, een vonkend fulminaat. Lees mijn woorden niet direct, maar hoor de verre donder in mijn regel-maat.

 

Els, ik moet hier van je scheiden. Geintje, ik schrijf niets letterlijk. Ik heb het hélemaal voor jou, dat besef je toch, ik ben een fan. Ik hoop ook dat je pa zijn strijd voor Mister L. gaat winnen. Ik mag dat misschien niet zeggen. Daarom doe ik het wel. Omdat die man ook werd belaagd door mensen die het beter wisten, de laffe linkerzijde schaarde zich verlustigd aan de killers van de rechterkant. Leve de averechtsen en de echte dwarsen, geef ons ook een kans.

 

Hier eindigt mijn tirade, ik moet nu naar de rumba-les met Elle Labelle, goed voor rug en lusten. Daarna prepareren wij gebakken haring met rabarbersla. Dat wordt weer smullen. Lullen doen wij tot stukken in de nacht. Ik expliceer haar mijn warme plannen voor een doorsnee-partij. Een kartel van jartellen met satijn.

 

21:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (31) | Tags: els van eeckhaut, tom lanoye |  Facebook |