25-03-07

ingevulde vacature, niet meer lullen

Alea iacta est, de teerling is geworpen, als een eikel uiteengespetterd. Spatten van de grond tot tegen het plafond. Ik heb een tijdje reddeloos rond-gedobberd, de blitze belletrienen in een fletse over-weging afgeketst. En verder nergens uitgepakt. Daar is vanzelf niks mis mee. Een theatrale miss(er) kan bij uitzondering foutloos schrijven, een des-ondanks misbaksel vermag charmant te zijn, in ex-tremis radeloos pikant. Maar ik was op jacht naar extra-kwaliteit, ik wou weer meer: een lieve diep-gelaagde, heel gewaagde klassedame. Want geef maar toe, een beetje blogger kan niet zonder in-morele toeverlaat, een warme volbloed als feed-back-madam. Ziedaar, de kaders dienen aange-maakt, het netweb verder doorvertakt, het rand-werk opgesmukt, de teksten uitgetikt op ritmes van een regelmaat, d.i. mijn zacht dictaat. Voor en na dient soms intens vergaderd en getafeld. Het oog wil ook wat strelen, strakke vormen zijn vaak im-portanter dan de klakkeloze inhoud. Het gaat om brokken erotiek in tekstberekening, om ellebogen-woorden met een opgeporde knipoog.

De sensuele sekssensoren van een vranke web-ster-secretaresse (zal ik maar zeggen) zijn de doorvoelhorens van mijn eigen bloed- en voedings-bodem. Filosofische onzin of gefabuleerde quote, ik versta dit immers voor geen halve centimeter. Om-daarom gerieft een feminiene wederhelft, voor ex-pliciete interpretatie naar mezelf. Ze zal mij hees de hete kernen van onze wijsheid onderfluisteren. Lees en luister goed: quod erat demonstrandum in ‘t la-tijns. Wat demonstratief vertoond moet worden in de liefde. Ofte ‘nolens volens’, in mijn volks geaarde taal: als het u niet aanstaat, leg dan rap uw harde kop ernaast. Op het kapblok is het bang en akelig wachten. Vandaar de keuze voor de eieren uit het eigen nest, wie thuis de lusten lenigt, lacht ver-wend best langer.

Ik breng fragiel begrip op voor de feiten dat mijn meisje meisje blijven wil. En nog meer bescheiden, zoals ik. Wij afficheren daarom onze foto’s als een vorm van camouflage. Ik lijk altijd ouder, zij steeds héél veel jonger. In de onderlinge tussenfase krui-sen onze wegen zich, fladderen wij behendig rond ons lijf en leden als een spelend stel. Ranke balle-rina betovert blonde ballroom-danser. Was dat laatste maar ten dele waar. Ik ben een hark met dwarsgeplooid karakter. Zij is de mooiere inborst van ons paar. Een boezem goed gevuld gevoel, voilà dasda. U kan haar jong bewonderen annex in de randerige faze, ter linkerkant een kindje lief verlegen. Zoals u ziet, de pure onschuld is een schoon geduld. Retro is de oude mode van het kwetsbaar koesteren. Nostalgie posteert zich ogenschijnlijk klein, het portret van melancholisch meiskezijn. Bij deze, zij is mijn. Zo staat hier lief en nijg geschreven. Ik ben even in dit leven uitgehijgd.

 

22:15 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eikel, sekssensoren, webster |  Facebook |