13-01-08

wuiven naar het huis dat thuis vertrekt

Zelden, nee nooit (zeg ik), zulke stomme zaterdag-avond ondergaan. De dood was neergestreken in de wereldstraat. Ik hield mijn panoramaraam gesloten, maar de weemoed waaide wintertranen binnen-waarts. Op windkracht melo forte. Wat een week gedoe, de werkelijkheid leek sterk op wreedheid, om een mens te breken met de wetten van ellende. @God almachtig, liggend in een wolkenpak: doe niet zo kinderachtig heer-weetal, laat ons dit negeren please. Ga door met scheppen man, je bent een vet-zak, wees rechtvaardig en rechtschapen, raak niet aan de kinderen. Ik verbind me tot geen knieval, maar wil knikken als een schaap dat graag geslacht wordt. Om de stal te redden van de ondergang, de stad te stillen in de sidderatie en de streek gelijk te geven in zijn strijd om nivellering. Niks van, want ik zeg maar wat. Ik wil behagen, raak me aarde, draag me door dit tranendal, ik tolereer voor één keer het gerold cliché. Ik wil nog wilder worden, zotter tot de volle vrede. En dan feesten geven, liefde is een prijsbeest.

Wat geweest is, is geweest. Het huis loopt leeg, een regel om te registreren. Geen vergissing, want we wisten alles reeds van gisteren. Toch zo triestig dat het miezert, kriebelt in de uitgewoonde ziel, een kamer zonder bed, het schoon behang hangt af, de kast heeft barsten in zijn bast. De taal parkeert zich in een spiegelbeeld, een metrum dat geen meter op-schiet, zelfs geen open spleet voorspelt, laat staan een spectrum wentelt, wiekt op perspectief. De tekst verwerkt dit niet. Zo simpel kan een afscheid niet te vatten zijn, een heenreis onvermijdbaar in te tikken, een vertrek te hopeloos verstoord met ander woor-den. Alles wringt, het is een gissen naar gemis. Het spoor loopt dood in ons, trekt verder leven in de verse liefde en zo zijn we terug beland bij hoop. Een kind is vader van de wens, wij zijn volwassen mensen quasi en aanvaarden. Zij wordt weer een meisje en een mama blijft ze kortgerokt. Ik heb geen ogen op mijn gat, mijn kop wil ook wat kijken. Waar is nog de tijd dat alles in verwekking was, er zat nog rek op ongekende seks en erotiek lag als een kronkellijf met warme dijen in ons bed. We stonden monter op met rock’n roll, het knakte als geroosterd brood. Oké, soms niet, so what. Vandaag is morgen het verleden, ik verkondig onbekommerd het vergeten en vergeven. Laat de zonen en de dochters, afgerond met twee, het weten van de vrede. Dat het geen cliché is, maar een zaak van goed geweten. En wij leefden zoveel langer opgevreeën met de open kansen van de jon-ge leegte. Een gezin beschikt, gewogen en gewikt. Wij schikken ons en schoppen alle remmen los, de stoppen vlammen door. Het tweede ja-woord aan me-neer pastoor. Och here, leid ons in bekoring, godver-dorie. Tijd voor wittebrood verstrooid op hemelbed.

11:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rock n roll, vrede, cliche, pastoor |  Facebook |

18-06-07

uit het opgelifte leven van ons volk

Frans draagt nu panty’s, zonder onderbroek. Goed, de man is bijna tachtig, ik ben jong en tolerant. En ik verschiet van niets meer. Wat zijn klein Suzanne mij allemaal komt vertellen, blozen zal ik daarbij. Samen in de lift is het altijd vandatte, dat is span-nend zweten. Zoals ze naar mij opkijkt, schalkse blik, zij zet mij aan het schuiven op twee vierkante meter. Of ik het ook al weet van Teske Goossens, vraagt ze mij terloops. Hallo moeder, guess who? Die tee-vee-madam is mediatiek getrouwd in de kathedraal van Antwerpen. Ik neem akte van deze aardverschuiving. Voor Suzanne (76) is zoiets we-reldnieuws. Tess was in het wit satijn ontworpen door een Fransoze homo. Het feest vond plaats in zaal Chichi en daarna was er heelwat tralala, lees maar na op de starterspagina van De Standaard,
zo bezweert Suzanne serieus mijn ongeloof. Ik ga transpireren van zulke mededelingen, het zijn uit-puttelijke onderwerpen. Maar ik weet dat Suzy graag computert, met haar oude knoken tokkelt ze uren naar het laatste nieuws. Dat mag dan op het stort van ‘roddels & komkommer’ liggen, zij heeft het bij het kwaliteitsblad opgeraapt.

 

Frans, haar man, is van het minder intellectuele slag. Meer een werker en een genieter zoals ik. Wij zetten graag een boom op over ‘hoe een vrouw het best te onderhouden’. Frans is een snuggere prag-maticus. Om Suzanne te behagen voldoet hij graag aan al haar grillen. Zo wou zij elke avond de samba dansen, of een rumba tijdens het weekend. Dat marcheerde zonder één probleem, ik heb nooit ge-klaagd over hun kreten en gefluister, het geschuifel en haar getater dat weerkaatste op het laminaat. Tot Frans het op zijn heupen kreeg. Hij wou nog wel, maar zijn scharnieren kraakten. Onderkruiper Dolfke van het kelderverdiep is dan een tijdje in-gesprongen. Hopeloos. Die jongen (74 slechts) is losgeslagen rock ’n roll. Hij heeft Suzanne een paar keer door de lucht gesmeten en dat vond Frans te gortig. Zeer terecht. Dus besloot hij, na klinisch overleg met mij, om zich te laten af- en opbouwen. Vandaar die panty’s momenteel. Als ge het niet weet, dan ziet ge zoiets niet. Maar het kriebelt wel, vertrouwde hij me gniffelend toe. Dansen lukt voorlopig niet, eerst moeten die vernieuwde heupen voldoende ondersteuning vinden. Om te depanne-ren loop ik soms eens langs, voor het tragere werk met ons Suzanne. Een slowke kan er makkelijk van-af. Eéntje maar, om misverstanden te voorkomen. Want Dolfke volgt de zaken op, hij is nog altijd in zijn gat gebeten. En met die ouwe rockers wil ik liever geen ambras.

 

Daarbij, ik denk dat we bijna uitgedanst zijn. Frans leeft zienderogen op. Elke morgen komt Marijke langsgesjeesd, een masseuse uit de Tessenstraat. Ze draagt haar minirokje van de kruisverzorging, nooit iets langer, want ze is eens blijven hangen, aan een knapstok ergens. Daar kan ik wel inkomen. Voor een jeansbroek is haar kont te dik. Enfin, het zijn mijn zaken niet, maar ik blijf altijd ingetogen als we samen opstijgen. Zij vindt dat ik toffe buren heb , dat ik begripvol ben, het fijngevoelige type. Op Dolfke valt ze minder, een seksmaniak, denkt ze. Ik geef haar steeds gelijk. De laatse keer zat er een ladder in haar panty, ik had het meteen gezien. Maar die kousen konden toch nog dienen. Onmidde-llijk uitgetrokken, een afdankertje voor Frans. Wij hebben daar nog goed gelachen in die lift. Sorry Dolfke, roll-on your minirocks.
 

20:11 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rock n roll, rumba, samba |  Facebook |