28-03-07

Patricia legt haar eieren rond de klok

Wat een gehannes en gekakel over de afschaffing van een klok die verder tikt. Zoveel lege praatjes om wat zendtijd op te vullen. Bijna was Ceyssens van het politieke strijdtoneel verwijderd, maar lap, haar wekker loopt plots af. Patricia werd in Leu-ven weggestemd, vernederd haast. Alleen Rik Daems in Herent viel nog een Waalse misstap ;-) lager in de liberale regionen. Kakelblauw en bont waren ze geslagen. Nonkel Tobback had in jaren niet zo goed geboerd. Het VLD-antiquariaat werd als Openstaand verklaard. In de rode stad én achternering van meneer Louis de Tweede liepen ze blauwtjes op: door de bodem van de mand en op hun blote gat gevallen.

 

Kan de schaamte van de blauwe meubelen nog gered? Komt de verlossing uit de koker van een slangenman gekropen? Quickie kreeg zijn Kafka-expo als cadeau, een poppenkast met dode wet-ten die post datum worden weggeharkt. Na het oud-historisch sterven nog een mediatieke grap erna, een achteraf-begrafenis. Vincent Q werd twintig kilo dikker, zijn nek zwelt van indigestie op TV-Te-Veel, hij lijkt zo opgeblazen als de kikvors Guy Verhofstadt (zwaar poserend naast Al Gore, hun balans weegt dubbel door op het klimaat).

 

De blauwe winkel krakeleert in al zijn spleten. De premier verspeelde zich als hoeder van zijn broe-der Chevalier, ‘party’ Pierre werd Afrikaans ver-sast. Voor Verwilghen geldt de ophokplicht, een witte ridder rept zich naar de nooduitgang, een verhoopte ‘gate for internationals’. Echter, ‘home alone’ in Knokke Zoute wenkt hem. Zwenking naar het Zwin en afgang. Hoeveel tricolore sjerpen hangen wiebelend in de analoge wilgen, voor elk wat wils: een uitkijkpostje of een afgedankt mandaat? Het kouwelijk blauw fabriekje wankelt, dreigt failliet te gaan. Sterckx en Somers krijgen kletsen, zien om beurten buien dretsen langs hun slappe oren. En maar spartelen, bange onver-kozen mannen. Externe Karel redt nog snel en schaars reclame, maar vliegt helaas te vaak van huis. Hij verliest de kijk op zijn interne keuken. Waar blijft het opgeschoond gerief?.

Ceyssens dan maar opgevist, het politieke licht-gewicht, het kippetje dat niet meer aan kon pikken, zich reeds had neer- en leeggelegd. Iemand vond de prikklok opnieuw uit, gepland voor haar. Om ze later af te schaffen. Want ach en wee die ‘ambetantenarren’, spijtoptanten van het echte werk. Quick had neo-propere manieren aan de oosterbron geleerd, in het slavistische cool van Singapore. De karwats erop, de klok een zwik naar achteren gedraaid. Plotse stop aan onze culturele tijdsprogressie. Het horloge speelt harmonica, electronica van ons tamme kloten. Opmarcheren in de grote geldprocessie. Toe maar, kameraden van het burgerkapitaal. Uw manifesten zijn voorspelbaar: onderwerpen in mineur. De nederlaag kent geen genade noch grandeur.

Archaïsch klokkenwerk, kirde Patricia folkloris-tisch. Slecht theater, mama Ceyssens. De prikklok is een post-modern icoon, symbool van schoon verworven rechten op het werk. Onze tijd tikt naarstig verder door ons loon. Slaat de klepel over, recupereren wij met mate. Inhaleren heet dat gretig. Beledig onze fiere ambtenaren ‘onder ede’ liever niet meer. Halt aan uw gelal, in casu liberale frazen over loyauteit met bazen-sinter-klazen, wij  stemmen voor gezelligheid. Geef ons een wakkere wekker op kantoor. Wij aanhoren node bek- en belleketrek, uw klef gerinkel, gij wilt het zaad uit onze bakskes pikken. Sorry, wij door-zien uw vals verkiezingsspel. Voorzie u van een ander thema, moeder kloekje. En zo niet, kook dan voortaan thuis uw kakelei. Uw politieke tijd is doorgeprikt. 

22:11 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (19) | Tags: louis tobback, leuven, patricia ceyssens |  Facebook |