23-10-06

het regent binnen...

nacht… en het regent buiten, wat is het onderling verband? Spleten in
de vensters en de deuren of sta ik verloren onder het dak op mijn balkon, verward en wachtend op de zon die zich onmogelijk klaart na middernacht? Waar is die zotte maan, waant die zich helder in haar schone aanschijn, baant die zich een weg naar harde hoofden? Ik moet er niet van weten, ik sta in de regen. En ik sta daar goed, verstard in mijn gemoed, ik berust in mijn gedachten, een onzacht gevoel. De nacht is voor de braven die gaan slapen, slimme dwazen blijven wakker, willen wandelen gaan en keren op hun stappen te-rug. Vluchten bleek weer vruchteloos. Als de ochtend komt, wordt morgen alles anders, zeg ik tegen een stelletje sterren. Zij fonkelen dartel verder, ik zie ze monkelen onderling. Ik wens ze naar de bliksem die opeens komt knipperlichten. Hier komt onweer van en on-gemak voor zwakken en voor slechte slapers. Ik haal nog één keer adem in het donker en aanhoor de verre donder. God laat het weer verdommen en zijn engelen wentelen zich als krengen door de lucht. Ik zucht me druk naar binnen, steek de kaarsen aan en droog me met een natte handdoek af. Dat brengt verfrissing, mijn geweten lacht om de vergissing.
De nacht is bang.

 

01:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (17) | Tags: maan, sterren, engelen |  Facebook |