09-06-07

op trektocht met Leterme naar de kerk

Vier éclairs voor twee euro zeventig. Zeg nu zelf, zei ik in mijn eigen. Ze stonden te pronken in de aanbieding, blakend van gezondheid. Misschien met een vervaldatum op de koolhydraten. Maar het was de laatste doos in de winkel. Hebbes, dacht ik. Die indigestie is een zorg voor morgen. Een mens moet soms snelle keuzes maken. Baat het niet, awel dan braakt het maar. Verschoning voor dat laatste. Het zit me wel eens hoog. Ik word steeds minder kies. Zelfs kregelig van verkiezingskoorts Wat zijn we laag gevallen, verneem ik vooral de laatste dagen. De spruitjeslucht kruipt in mijn neusgaten. Uit mijn oren groeit een worst met bloemkolen. Het zijn me-taforen van verval, patattensmurrie op mijn bord, een portie Vlaanderenpuree, een snee komkom-merland. Het droge brood smaakt beter dan een roomse schotel onzin, zoals ons voorbepoteld door een grijze dominee. Hij grijnst als een pastoor met zin in zonde. Het komiek plastieken paterke, zonder lef, met bretellen op zijn ballen. Een monkelmans die mayonnaise zonder mosterd klopt, ik modder verder met zijn woorden. Deze brei valt niet te vreten. Maar ons land blijkt in de stemming. Peilt zich verder naar het eiland van ellende, pretpark waar een stijve hark de troon bijkans bestijgt. Het schaamrood is een blos die niets ontbloot, geen schroom vertoont. De tijden gaan veranderen, dat scandeert vandaag de schande. Zoiets heb ik pas gelezen, prietpraat voor de tateraars, de stame-laars, de stom onmondigen, de kuddes die gaan grazen waar de weerlozen zich schudden. Ik zoek meteen beschutting. Moeder, waarom kiezen wij? Ochheer, vergeef ons onze hoogmoed in de on-macht, onze voorstand op de welstand. Waar eindigt deze kwelling, opgeweld in oog en mond bij volkse voorstellingen. De stemmen worden niet ge-hoord en snel geteld. Het paapse saldo klinkt van ver te voren, geel-oranje blaast ons van de toren. Salvo’s voor de tegenkoren, al wie roos of rood ziet, schaamt zich dood, wordt paars van woede, groen van jaloezie of deckt zich in. Restanten zijn een bangelijk part voor zwart belang, het blok rolt grommend uit zijn hok, de breed bemeten kant en kwal.

Afgrijzen wordt ons deel, de koster is haast keizer. Zijn gewaad werd opgenaaid zoals het stiksel van zijn mening, de steriele kleren van een uitgetreden kloosterling, een middenmoter doorgestoten in de modder van de mediocraten. Elke burgerman her-kent zijn mankement, slikt bij mondjesmaat gedach-ten in: geen geschenk van opiniëring. Schor stopt hier mijn stem, ontferming onzer. Laat die katho-lieke kelk aan ons voorbijgaan. Wij willen politieker swingen, voor het zingen van Leterme uit zijn kerk wegspringen. Onze melk kookt over van de klodders preek. De hete lellen zijn het vel van verse hekel.

 

23:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leterme, kerk, stemming |  Facebook |

01-02-07

cultureluren bij de buren

Ik dacht dat ik immuun was voor dit soort onzin-berichten. Maar als het over cultuur gaat, kan ik steigeren. Dat stelde ik met plotse harteklop vast. Of was het dwaze hartenklop? Rot op, zotte regels van een taal. Bij de vakles blijven, stuk cultuur-mens. Ik moest lezen en herlezen om te geloven. De overlezing lukte niet. Het snertartikel was snel weggesmikkeld. Nee, verbliksemd, rechtvaardigheid geschapen, een kemel rechtgezet. Zat ik dus ver-stard te paard op mijn kameel, dromedaris nog aan toe. Maar ik wou daarover door gaan zeiken. Wie zijn gram zoekt, die vindt overal. Die vindt cultuur terug. Ja hoor, dikke bingo, bij zijn pietje. De topic stak verborgen in een ondervak. Een redacteur had zich nog nageschaamd, zijn huiswerk opgeborgen.
Toch verwarring, moest ik mij verergeren of had ik een slag in huis gehaald? Eerst om warme boodjes bij de bakker, dan kwam ik van geen kale kermis thuis. Zonder polonaise rammelt alles aan mijn lijf.

De zaal lacht zich te pletter, dijen kletsen, pletsen, wat dacht u, dat ik niet kon rijmen, godverdomme, kom er maar eens om. Gij daar, dankbaar politieke lachkomieker, kakelende Hoste, kale overdresste gere-Geert-erbij-erover, slapacterend stresskonijn.
Wat lees ik in de kwaliteitsgazet on line: dat gij neig overweegt om in Nederland op te treden, uit-wedstrijden te spelen, omwille van ons geldvigerend snelwegenvignet. Humor bij de buren uitbesteden. Was me dat verschieten. Van heb ik jou daar nog aan toe. Reutemeteut en reuzeleuk. De Standaard zet een nieuwe, ja hoor, standaard uit. Overhaast en slordig opgelepeld bij de warme middagbrokken, een prakje bangelijk nieuws, heet van de banale persnaald. Geert Hoste, hijzelf, schrijft men verder, heeft kontakt genomen met theaterzalen in, hou u vast, Breda, Tilburg, Maastricht en Rotterdam. Hallo met Hoste, ik kom eraan, ik ben een lopende lachband. Ik struikel en ik val, ik bak grappen met een baard, zoals: Museeuw is dus geen leeuw meer, hij vreet doping voor een paard. Braakbal.

 

Het bericht werd later doorgesjeesd naar de cul-turele substreek, moet kunnen, daar komt minder volk. Maar ondertussen heerst er, zeker weten, deining op een kabinet. Hoe past men heden de agenda’s van de heer Leterme aan? TV-Yves, met permissie, zonder enige visie, is een grijze reisduif, graag gezien, ook grondig uitgelachen als hij daar-mee scoort. Respect, waardering, goed beleid, niets mag ons verwonderen, bewondering voor zijn uitgelaten middelmatigheid. Het lijkt haast onver-schilligheid. Nochtans alomtegenwoordig, present bij Hoste en consoorten, mikpunt in de mist van Vlaanderen, op de schoot bij volkse vrouw en vent. Media-minister-president van onze cabarettentent. Laat ons lachen, bulderen van hier tot Nederland, geen ludieke brug te ver voor monkelmans, hossend achter nonkel Hoste aan. Waarmee een land, lees krant, zijn klei en kolder doorverkoopt. Soldenkoop.

 

20:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hoste, leterme, humor, ludiek |  Facebook |

03-12-06

Zoals bij ons

Stijn 1Ook ik tracht te bekomen van de twee stormen die deze week door ons land raasden. Niet dat de reële impact zo groot was, maar de lawine die ze in de media veroorzaakten, daar wordt een mens toch niet goed van. Edoch, van alles waar we niet van sterven, worden we sterker, zei Freddy Nietzsche. De wijze raad van een man die Mijnheerke God naar buiten schopte. Dat had Pierre Wynants ook graag gedaan met de goden van Michelin die hem een sterretje kwamen afsnoepen. Had hij maar de opgeblazen ballen gehad van Leterme, die het NVA buiten bonjourde, nadat deze onverlaten de zwalpende Dedecker aan boord hadden gehaald.

Ons land kreunde en kraakte als een oud-teutoonse Volkswagen. Wereldaidsdag was van secundair belang, opgerold in een slobber-item naar het eind van het journaal. Want die gevallen ster van Comme chez Soi, dat was lekker smullen. De bobo’s van la grande bouffe spekten de bladen en de schermen. Wilfried Meert, Steve Stevaert, Jacques Dubrulle (Jacky qui?), Hugo Camps en tutti quanti spraken schande, geschoffeerd dat die mensen waren. Die arme schoonzoon van tonton Pierre, zo ne schone mens, en goe koken da die kan. Een niet te verteren constatatie, maar het leven gaat verder. Welles nietes voor de veertig procent van de wereldbevolking die in armoede leeft, waarvan 1 miljard in extreme armoede. Ik pik de cijfers uit de recente Knack. Op ieder potje past niet steeds een deksel.

 

Van het ene schandaal nog niet bekomen, tuimelden we reeds in het andere. Jean-Marie Dédé klopte zich met een zuivere ippon binnen op de tatami van Bart De Wever. Bij het NVA bleek de rechterflank niet goed afgedekt, er zaten economische gaten in. Grijsman Yves Leterme en zijn schaduwnaaste, de neuzelende Jo Van Deurzen, explodeerden van gespeelde consternatie. Op nen ik en ne gij was die zaak beklonken. De champagnekurken knalden, de overspelige partner werd bedrogen. Alle hens aan vrolijk dek, het kartel liet zijn bretellen varen. De Wever zag bleek als een kersverse weduwnaar, de Decker expliceerde zich te pletter, maar de politieke goegemeente lachte vals. De opportune media lustten er duidelijk pap van, dit was bijna zo smeuïg als die sterrenwinkel van Comme chez Soi/Zoals bij Ons... wordt de soep soms zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Want er bestaat brandgevaar in het centrum van de boulevard. Het nieuwe rechts kreeg een opstoot van ongevraagde promotie.

Een kleine prognose. Het publicitair opgeblonken NVA van de betrouwbaar traditionele Bart De Wever haalt met overschotten van gelijk die vijf procenten van de kiesdrempel, ondanks voorspelbare strapatsen van Dedecker. Of ben ik hiermee helemaal in de war? Zoals ik onze volkse wagens ook afraad om met Michelin-banden te rijden. Voor je het weet, sta je aan de kant, sla je een figuur.

 

15:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) | Tags: nietzsche, de decker, leterme |  Facebook |