12-02-07

What we talk about when we talk

Een open deur intrappen. U hebt meteen de link. Politiek wringt zich hier binnen. Wrang en met gezang. Open en bloot, de billen van de VLD.
Met Suds & Soda, het verband snapt niemand. Een gordijn valt als gebakken lucht, een dEUS-hit ontploft. Een slangenmens ontpopt zich tot een trendbreuk in het blauw. Beertje Bros & Blos lacht zich de krampen in zijn pootjes. De lege winter verblindt zijn zomer. Bartje zag eens zwanenzangen hangen, verspreekt zich als hij opgewonden wordt. In gespletenheid van tandemstokers en hun denkmachien, een libertante dirigent met plakprofiel in het behang. Kwakjes van de kwakkelman.


Zo bang dat ze waren, die angstliberalen. Van hun eigen opgeblazenheid, van zich te overhaasten, te belazeren met pep en praatjes. Dikke schrik van de gekwiekste havenman Johan, van Yves de pokerdief. Daarom grijnsmadam Anne- Mie Neyts uit de motten-broekkast, een schijnsymbool, belegen school. Naast het overmaatpak voor een wildgebrilde, blinkplekgel achter het oorsmeer van een quasi-Armani. Glijden
op een brij met glitter, op de wijze van De Croocodil, muilen met de pruillip van Verwilghen, hij keek exit, passé blasé. Karel zag het tactisch lijdzaam aan, Mireille bekwijlde zich voornaam.

 

En solidair zijn met de unitairen, het verdacht fair-play van de royalen. Vrienden, brieste Guy, ik wil nog liever president-minister worden. Iedereen content, triestig voor het parlement, dan maar afschaffen permanent.
Een toemaatsel opgewarmde kost voor onze korst klimaat, link naast de schande aan de slappe handel hier te lande. Achter BV-TV-trompetten hand in hand op wandel met de trendy standjes van verdraag-zaamheid. Wat heet ten langen leste afgezaagd? Denktankcel Noël haalt adem en brettellen op.

 

Suds & Soda, geen bezwaren van een gOD (lees dEUS). Smeed dit ijzer als hun zweet nog heet is.
Niet verwarren met de inbraak van het Vlaams Belang. Zij pikten schaamteloos, dixit manager Cé Pierre, het Deus-nummer “What We Talk about (when We Talk about Love)”. Wij lazen hetzelfde citaat van Tom Barman. Hij was dé auteur, liet hij acteren in het huisblad Humo. De erven Raymond Carver nemen meteen een inhaal-advocaat. De titel is gestolen van een eighties-novelle van Amerika’s grootste kortver-halen-schrijver. Dat weet niet alleen den deze, ook den Tommy wist dat. Slim en sluw zoals de slangen.
 

 

22:44 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: raymond carver, johan vande lanotte |  Facebook |