31-07-07

Michel, Wim is God de Vader in Vlaanderen

Scherpenheuvel - 1 augustus 2010. De Basiliek hangt scheef als een slappe pizza. Het gaat slecht met het geloof in België. God is dood sinds vorige maand en vervangen door Wim Opbrouck. Wim (120) kon het gewicht van de job nog makkelijk bijtorsen. Dat ver-klaarde hij in een interview aan Dag Allemaal (slokte onlangs Humo op). Wim bracht reeds een eerste werkbezoek als God (noem me Willem, zegt hij, of Jezus, Maria, Jozef, desnoods Wim begot, sorry) aan Scherpenheuvel. Het bezoek van God werd vooraf-gegaan door een optreden van de Dolfijntjes waarin Wim nu de grage gospels zingt, als neo-God dus. Na zijn ommegang ter kerke opende God een expositie in de Moeder Maria-kapel met werk van tekenaar Wim O. (dwz Opbrouck). Het religieuze aan het très mondain-modieuze paren nietwaar. God praat het geheel als een Wim aan mekaar. Zorgt terloops voor een eerste Gods-mirakel (als Wim). Hij laat een wind vliegen en daarna twee kindertranen vallen. Zuiver geacteerd, niks op af te dingen. Dikke bingo voor de basiliek. Niemand was hierop berekend, dat zoiets nog kon verwonderen. De nieuwe God was mens geworden. De wind werd in de vlucht opgeplukt (uit de luchtjes) en de tranen konden verzilverd worden voor veel geld. Zaad in het bakje, waarde parochianen, het moet niet altijd uit de zak van Willem komen, predikte God bij monde van tante Martine Thange, zijn persfan.

Daarna ging het met de Wim-mobiel in een rotvaart naar Schoonderbuken, Miskruis nummer zoveel. In een duivenkot achter een vervallen fermette zit de man met de banaan. Hij levert commentaar voor een lege visbokaal. God nadert behoedzaam als een Wim, zijn koorknapen heeft hij net afgeschud van het we-nen (in vorige alinea). God kijkt genadeloos toe: wat doet die gekko daar met zijn capsones? Gekmans kwettert als een zatte mittraillette, hij hapt naar adem in de fallokratische banaan. Zotte vent geraakt op overtempo, klimt klaterend naar een climax, nog slechts een kleine kilometer te gaan, krijst hij hys-terisch. God wordt stilaan toornig, hij ziet plots de dode vissen liggen in het water op de vloer. Dan slaan alle stoppen door. Tommy, onzen Tommy, Tom-mieke wint de ronde, brult de man tegen de verblufte bokaal. God houdt het niet meer uit als Wim. Want deze laatste heeft thuis nog legaal erkende kinderen. Godverdomme Michel, briest Willem, wat voor manie-ren zijn dat, kunt gij als gepensioneerde niet mee uw nieuwe God komen fêteren in de kerk? Moet gij hier zitten viespeuken met vissen en kwijlen op kinder-namen? Dan komt mevrouw Wuyts sereen naar bui-ten, groet God, kust zijn stola, prutst het hemd van Wim weer stevig in zijn hemelbroek. Als alles op zijn plaats zit, geeft Wim haar een glimp van mededogen, hij knikt tweemaal. De eerste keer was een test voor de regie. Zij mag Michel zijn doosje pillen geven, vers geschenk van zijn maat Jos, materiaal om door te kauwen. Daarna komt de berusting, zakt de zon een beetje beschaamd de grond in en stapt God grom-mend op zijn brommer. Weg naar zijn bende van Wim. Michel Wuyts zit knikkebollend thuis. Eet uw banaan op, zegt zijn vrouw. Gedwee pakt Michel zijn micro, steekt hem in de mond. Ongevaarlijk kauwt hij na.

21:36 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: god, michel wuyts, wim opbrouck |  Facebook |