22-10-06

breuklijn, breekpunt

breukAls mensen in fundamentele kwesties, zoals die over leven en dood, van mening verschillen met mekaar, dan rest er enkel nog respect, wederzijds, in het beste geval. Maar het vertrouwen is weg, de innerlijke band, van welke aard dan ook. Hoe moet men tederheid nog gaan hanteren als er sprake is van ‘oog om oog en tand om tand’…? Ik wens niemand kwaad, ik wil leven en laten leven, maar laat niet raken aan wat mij dierbaar is, dat zijn de zaken van het hart. Wie mij kwetst in die materie, schenk ik vergeving, maar het vergeten heb ik zelf niet in de hand. Iets is sterker dan mezelf, ik veronderstel dat het mijn geweten is dat ik langs de genen meegekregen heb. Ik wil van goede wil zijn, maar ik ben geen slaaf en zeker niet naïef en braaf, of onderdanig tegenover het barbarendom. De woordspeling ligt hier voor de hand, wie dat wenst kan ze interpreteren. Ik ben ook niet slimmer dan de rest of dan die eventuele éne, maar strict moreel gebonden aan mijn klein verstand, mijn eigen ongedwonden visie op de dingen. Als mensen worden afgemaakt in koelen bloede, dan wil ik mijn handen kunnen wassen in de onschuld. Als de volkse monden massaal om wraak en offers vragen, anderen willen kelen, dan pas ik. Ik wil liever zwijgen in dit verband, ik luister enkel nog naar mensen met ervaring in (assisen)zaken. Bijvoorbeeld naar die grijze bard van onze balie, een wijze Gentse eminentie. De enige (pleiter) die dezer dagen met empathie en inzicht heeft gesproken. Hij weet terdege waarover hij oreert, zijn mildheid en zijn tact vind ik legendarisch. Hij is geen mediaspeler zoals zijn populistische tegenpool die onweerstaanbaar zijn eigen dwang verkondigen kwam, terwijl de pers in dit verhaal met open mond te staren stond.

Dit gaat geenszins over politieke strategie, ook geen enkele ideologie is in het geding, enkel menselijkheid en mededogen. Ik beëindig bij deze het debat.

 

ps: ik geef het woord nu door aan mensen met een wederwoord, bijvoorbeeld een madam met ballen aan haar lijf, ik wacht op het antwoord van dame T. (Hugo C. noemde haar dit weekend in HLN een ‘onderjurk die me niet raakt’, dat kan tellen, geen verschoning voor een mannelijke aap die lalt en bralt)



00:04 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) | Tags: gent |  Facebook |