07-09-07

het versneld geluk liep langs in leuven

Ik heb onverwacht een prachtige sliert zien lopen op de Bondgenotenlaan. Een sjieke supergriet die langs kwam wandelen, ongezien door alle anonie-men. Leuven stond erbij en keek niet rond. Ver-stomd voor geen seconde. Alhoewel, een slinger-meisje stapte swingend door de stadse namiddag. Ze deed de late zon verbleken, was mij zeer gene-gen. Zij flaneerde, ik flateerde. Een genoegen van ontmoeting. Hoogst bevallig zwart, ontroerend haast. Ze stak haar handje op, ze schonk een glimlach en het witste wit van tanden. Ik herkende knuffelkop en huppelkontje, zachte snok van op de korte afstand. Honderd meter aangetrokken. Elodie is zeer modaal, normaal mondain van aard. Haar naturel is elitair. Een sexy winkeltasje, hippe pas-sen afgemeten, trippelen. Hopla hela. Hola jong. 

Hallo zeg steltenlady. Ik knik en slik je, streel je met mijn blanke blik. Ik meet je onverlegen benen en ik schrik onmiddellijk. Dit is bangelijk Belgo-Afri-kaans. Een donkere vondeling uit Boutersem, ge-zonden in een mandje van belofte. Te mooi om zomaar te verstrooien. Dat heet dan onuitspreek-baar: Ouedraogo. Er is geen echt begin of einde
aan haar naam. Vrijpostig kies ik voor de eerste melodie, haar elegante aanzingnaam.

Elodie liep onlangs op de televisie, in een missie met gazelles. Met zijn vieren vierden zij gezellig hun victorie, overdonderend brons beplakt. Een ticket in hun zak voor komend jaar, de estafettedans zo ver van huis: olympisch pieken in Osaka. Ik sprak haar over afgetobde tijden en het afgetrainde lijden, sprong en holde door mijn woorden, nam een plotse horde mee en strompelde meteen. Zij twijfelde even aan mijn streven, tolereerde stiekem deze ijdelheid.

Vertederend toch. Een Belgisch Vlaams talent met Afrikaanse teint. Haar accent is stemmig Brabants, overvalste taal van afkomst en geborgenheid. Een meisje van bij ons, een lachebekje, opgeknapt ge-zond. De antipode van wat dom en blond is. Met permissie antilope, als ik mijn lyriek uitrek. Slimme zet. Zij etaleert mij heel haar aangeklede lichaam, geen verzet heb ik in petto. Prettig is dit intermez-zo, sport wordt kunst op sprintersdijen. Spikes be-klijven. Elodie is bliksemsymphonie op pistevelden, panterfantasie van het geveld tartan. Een atlete die kan klieven als een scherp versneden parel. Schoon gerief.

Ik adem ongeschonden verder als zij traag ver-vaagt, de bocht omgaat. Het leven is extase in de nagelaten fase. Afrika is onze native vader en ons goede moeder. Vlaanderen plant zich voort in volk van andere bodem. Een gekleurde ploeg van ange-lieke stukken, zwoegend in het zweet en voor een kwartje zwart. Het stokje gaat van hand tot hand, glijdt langs geniale lijven. Climax in de opmaak, met verlengde Elodieke schakel, de gepolijste schat van eigen land.

Met glans bedankt, genadig ogend meisje. Glorie voor je hoog gesprongen vlucht, je opgelopen historiek. Groot Leuven leest je potentieel, smelt van ongekende exotiek. Deelt versneld in je geluk.

21:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elodie, estafette, gazellig |  Facebook |