15-04-07

in de naam van vader, amen zegt mijn adem

Ter ere van jonkvrouw Els Van Eeckhaut, dochter van haar vader dacht ik

 

Beste Els, ik was deze week van mijn melk gekookt, in mijn volle wiek geschoten, op mijn hart en piet getrapt. Ik heb je koele kelk geledigd, ben zeven-maal ter vroege kerk geweest en heb gebed ge-pleegd. Zelfs tranen weggeveegd. Bij dode diva Ida Gerhardt nagelezen: zeven malen om de aarde te gaan, als het zou moeten op handen en voeten, om die éne te ontmoeten… In toegevoegde mate volgde Judith Herzberg na, dichterlijk judaïsch: lieg alsjeblief niet tegen me, niet over iets groots, niet over iets anders, liever hoor ik het vernietigendste dan dat je liegt, want dat is nog vernietigender. Dag Els, versta je dat gebroken woorden mensen kraken, ach.

 

Ik zat apathisch thuis, in opgelegde therapie, met schijfjes jazz-muziek van lady Amy Winehouse, permanent lamlendig, landerig, doorzopen en ba-lorig, larmoyant. Raak- en afsnijvlakken van karak-ters, blokijs op de kop, een open wonde in de hand, een mes doorkerft de tekst. Onprettig vettig uit de buik geschetst, de weke plekken van de onderhuid. Winehouse overleeft dit niet, zij zingt zich verder, dieper in ellende. Rot op vader, jankt ze, ik heb je ballen niet. Klaagzang van een dronken tiener, bijna dertig jaar. We komen altijd later thuis, de ochtend heeft een kater.

 

Els, jij acteerde als de Rosa Luxemburg der blogs, zo dacht ik bij benadering. Vergissing tegen onze menselijkheid. Ik haalde ergens nergens adem meer, waarom: wat heb ik aan je roos blazoen misdaan? Wie heeft de oorlogswereld losgeketend, dit rond-borstige bedrog? Blog in, blog uit, opgetaterd van flapuit, theaterspel, de klokken van het rode pasen hebben niet geluid. Gehuild bij mij. Geen tirlantijnen, zelfs geen schijntirade. Gewoon het einde, zwanen-zang. Van jou voor mij.

 

Ik vroeg je mening zomaar, Els, een vrank gedacht. Geen aandacht, meesteres, nog meisje tevens, de-ze fase mag stilaan voorbijgaan. Jij vertikte het, je mokte om een visie op mijn vaste prik, een klok die verder tikte. In hoeverre ben ik banaal en triviaal, ik stel het vragend vast. Zoiets als plebejer eerste klas, de onmacht van mijn proletarisch domschap. Je had me afgeblokt, dat had je. In de laffe schan-de. Verlinkt, verminkt. Geen levensteken meer. Een hauw, een knauw, verzwegen en verbeten. Er was iets in jou dat niet was afgerond, geen mondvol af-gelikt. Geflikt werd ik.

 

Ook Tonton Didi, mijn derde anker links, is opge-stapt uit de familie, opgelost, verdwenen, wegge-lopen om te wenen. Wie weet heden wàt nog, liefste assertieve tante? Hallo Els, dat was jouw elegante faam, je aanzien en je naam, door ons aan jou geschonken. In bewondering schoon en trouw. Alles rijmt op rouw en rauw. Ik help je onderzoeken desondanks, in verse zondvloed, van Parijs tot Leu-ven, over Gent naar Londen, elke leugen op het zwalpend pad dat Nonkeltje verslond. Is hij verlost verloren?
Ik ben troosteloos, voorgoed doorgrond, geboren als onnozelaar. Volwassen in de zonde grootge-bracht. Nochtans aarzelend, de pas van een kar-kas, voor niemand nog houvast. In niets doortas-tend, per seconde ongezonder. Afgetakeld en ge-tekend. Wat misdeed ik, zeg eens maske advocaat?

14:40 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: els van eeckhaut, didi de paris |  Facebook |

08-11-06

rebelse Els

elsBeste Els, (http://www.elsvaneeckhaut.be)

 

Je weet dat ik een Boontje voor je heb. Dikwijls kijk ik achterom in de hoop dat je me volgt, meestal niet. Deze keer was het bingo. In mijn achterwaartse item over de dode Botha ben je aan me blijven plakken, vijf dagen na de datum, dat moet kunnen, dat doet deugd. Je houdt een mooi betoog over wat wij mensen moeten denken en hoe wij de woorden van geestelijke leiders niet steeds hoeven te practiseren. Lijkt me zeer aantrekkelijk, ik sta altijd klaar voor een gezonde dosis anarchie. Je bedoelt het goed, ik versta je zonder ironie, maar ook mijn item was een statement, dat wist je toch.

 

Ik ben burgerlijk ongehoorzaam, zeer bewust, in casu wil dat zeggen dat ik de linkse kerk zeer ongenegen ben en me toch achter jullie ‘sossen’ schaar. Mag dat even kunnen? Ik baal van de dictaten van de intellecto’s en de progressivo’s, zij staliniseren ons maat-schappelijk en cultureel bestaan. Ik noem liever niet veel namen, want Jef Moraal zou me kunnen kwetsen met een duur proces. En ik ben een armoezaaier, ik kan geen peperdure gages vragen zoals neefke Tom Lanoye om uit eigen werk te komen vooracteren. Ik las het exuberante bedrag in de Knack, de reporter sprak er schande van. Ik weet niet wat zijn ideologische zuster Hemmerechts bedingt. Zij boeren beide goed, maar zij staan ook symbool voor irritante nonsens, een onfrisse vorm van salonmanieren-socialisme.

 

Lanoye is nog steeds niet uitgelachen van de Vlaamse toeren die hij met de Zuid-Afri-kaanse Antje Krog heeft uitgehaald. En maar fulmineren tegen de vermeende restanten van Apartheid, ze konden op de foto’s echt hun pret niet op. Een onnozelaar met een nichten-brilletje en een ouwelijk blanke tante. Ik heb hun teksten niet gelezen, ik hou al jaren niet meer van dubbele moraal en oeverloos gepreek. Het zijn immers wij, de populo’s, die altijd overal in de fout gaan, (per definitie), hoe we ons ook willen draaien of keren, er is een hypercorrecte kaste die de juiste lakens uitdeelt. Het gebeurt perfide en hautain, met veel onvolks dédain. Het zit hem vaak in de details, de emo-mimiek van een tv-speakerin, de wufte lach van een schrijverswijf, hoe bijna nobel ook haar man, of de verdoken loft van een reclameburgervader, hij hokt er samen met zijn secretaresse en spelt ons de morele les. Te veel om te citeren, wij zijn moe getergd door wie zich weldenkend noemt. Daarom pleeg ik soms een harde afreactie, een vonkend fulminaat. Lees mijn woorden niet direct, maar hoor de verre donder in mijn regel-maat.

 

Els, ik moet hier van je scheiden. Geintje, ik schrijf niets letterlijk. Ik heb het hélemaal voor jou, dat besef je toch, ik ben een fan. Ik hoop ook dat je pa zijn strijd voor Mister L. gaat winnen. Ik mag dat misschien niet zeggen. Daarom doe ik het wel. Omdat die man ook werd belaagd door mensen die het beter wisten, de laffe linkerzijde schaarde zich verlustigd aan de killers van de rechterkant. Leve de averechtsen en de echte dwarsen, geef ons ook een kans.

 

Hier eindigt mijn tirade, ik moet nu naar de rumba-les met Elle Labelle, goed voor rug en lusten. Daarna prepareren wij gebakken haring met rabarbersla. Dat wordt weer smullen. Lullen doen wij tot stukken in de nacht. Ik expliceer haar mijn warme plannen voor een doorsnee-partij. Een kartel van jartellen met satijn.

 

21:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (31) | Tags: els van eeckhaut, tom lanoye |  Facebook |