02-12-06

het winterbidden

biddenOp het lappendeken van verlangen
keert het groot verdriet zich om

verlegt de kreten in het ledikant


...dagogen wenen droog

de nacht bevriest in bed

geen armen om het hart

geen handen om geen tranen
in de leegte van de lakens

op te vangen te verwarmen

de vastgekamerde verbidt zich
verdicht en biedt de regels aan
twee verzen met ballast van overleven

 

de eenzaamheid is min maal één
een veelheid meer dan maar alleen

00:10 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tranen, eenzaamheid, verdriet |  Facebook |