15-08-07

het raadsel vlucht langs radeloze rug

Een mens ligt dan met al zijn benen uitgestrekt de stekker van het hoofd loopt weg naar nergens alles trekt en sleurt de dagen uit mijn trage nekvel rek ik nogmaals elke rug en ondersteun mijn slappe armen met mijn laf gedacht aan hopelozer leven wie ge-neest dit lege lijf en moedeloze leden dokter ga toch zitten spreek eens tegen mij zo schoon uw bekkenslag waar hebt gij dit model geleerd geneer u niet ik ben geen overspeler ik ontken de vaste regels niet of valt dat ongelegen smeken doe ik zonder grief bespaar mij iedere preek gij weet wel beter voel mijn afgelegen wegen niets leidt heter lijden zonder meer zeg eens tweemaal minder dame zonder naam ik bel u later als ik straf kan praten en uw rekening betalen klets uw gat niet verder langs ik had dat afgelegd de spanning is geen koorts ik ga vanzelf akkoord ik slik mijn woorden in en vreet uw pillen op mijn kop doet zeer van elke streling is er één te veel wat weet ge beter sla uw slag en schrijf mijn tijdverdrijf in schijven lelijk als de nacht een lijk gij preekt tot ik bezwijk geen twijfel meer gij harde koortsmadam ik wentel en ik keer u in be-koring krols de adem van uw hartenklop mijn bloed-druk is een spoedgeval van overslag de boventoon zingt lager dan de natte droom op naakte ronde klagen in de binnenborst uw buitenkant verdubbelt en uw hulp wordt overbodig opereer mij open steek uw pijlen neer en huppel vrolijk breek het mes en roer uw tong nog zevenmaal in verse wondes pe-kelwijf want zot zoals gij zijt uw handen aan mijn billen haal uw vingers uit mijn mond vergeving geef ik over hals en slok en polsen vol met bloed gij weet niet wat ge doet verdomme moeder weten-schap de overkant blaast westenwind de kaars vlamt uit daar staat gij bloot ik zie uw buik die lacht en pronkt ik pak uw vel terstond gij werd ge-zonden als een engel van de cel die controleert leg alles neer en spreid uw schenen nagellak vebrast gespleten tenen elke wreef staat schots en scheef ik geef geen zier om dit plezier ik pak u beet mijn wrevel is gespeeld het bier is witter dan de whisky dronken valt de avond in de kamer ik ontrol de dok-tersdame van haar rokken die verzieken van ver-driet stagneren doen wij voor geen ander groot verlies van energie de draperieën wiegen en de lucht blaast uit haar huid is zout ik hou haar vaster af de klap komt harder als de climax openspat de coma slapen gaat de thorax nog een woord is voor verstand van mij dat niets weerstaat tot dageraad.

 

23:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thorax, climax, coma |  Facebook |