09-01-08

aan de borst gepramd van tante phara

Ik heb een blik gekocht voor dertig euro. Een on-schuldblik gedragen door een teddybeer. Voor de zorg om borsten en hun kankerfonds. Het huis van Strelli lokte mij, ik viel voor beertjesogen en zijn chi-que sjaal. Thérèse en Jacky boden mij hun lichaam aan met wisselgeld en handgebaren en au revoir Marlon. Daar dacht ik gisterenavond aan bij Phara op de sofa in het nieuwe VRT-decor. Hoe ze poezelig deed met Koen Clouseau. Ach die Dakar gaat niet door, wat erg voor Afrika. In Kenia gaan ze plat, Darfur ontbeert het brood van spelen met motoren. Een orkaan van dwaze stilte raast doorheen het con-tinent. 'Das eel erg' vond onze opgekamde Wauters, terwijl hij pinkte met een wenkbrauw, elke mondhoek optrok naar een camera-stand. Zoals afgesproken met Van Gils, het sportaanhangsel dat in alle talen zweeg. Het ging niet over sport, maar over aanhang bij het volk dat alles slikt. Maar zich verslikt in schoon-heid. Phara kreeg een krolse beurt en sneerde naar madonna Freya, zwijgend aan de zijlijn met twee frêle lintjes over blote schouders. Waar en hoe zij had ge-faald, vroeg Phara met gespeelde twinkel, linkheid zat er achter. Zij verzocht aan Freya om in haar boezem goed te zoeken en te voelen wat zich daar bevond. Geen borst gezond verstand, zag je onze tante vlam-men. Volle, domme prammen wou zij spijkeren, vlees dat voor begeerte staat, voor zonde en voor onzin in de politiek. Want Freya is begeerd van stijl, ze zweert bij elegantie en kan praten zonder watertanden: flink en slim ter zake, ongenaakbaar links en hip, ook be-mind ter rechterzijde bij de spleetjesliberalen. Dat kan Phara nergens plaatsen, zij is empathisch klein ge-schapen, als een havik ongenaakbaar op de media-hand gedragen. Heel haar halve borsten stonden weken in de boekskes, blonken in de glossy maga-zines. Wat een moeder lijden kan die pijnen etaleert. Welk een trauma dat die dame cultiveert. Dat kankert onderhuids, dat spuit haar gal en gif naar goede in-borst van de mensen die haar niet verwensen. Freya onderging en overklaste iedereen. De wereld zij ge-prezen voor de zwijgers. Zoals Staf Van Boeckel jaren deed als opa-pappie van Bart Peeters. In een repor-tage over leed en leven in Verloren Land: het heette Breendonk, daarna Buchenwald. Een folterkamer elke nacht, de dagen stokstijf in de cel, een dodenmars, een terugkeer met de tanden stukgebeten op de zweren en de gesels van de zwepen. Heel zijn vel met lichaam was geweld en hel, gekerfd met littekens. De pappie kneep zijn ogen dicht bij vrouw en kinder-onderhoud, hij heeft geen kick gegeven achteraf. Zijn geest hield aan zijn lippen stil, hij wou niet weten dat hij leed. Bart Peeters was een aangeslagen knaap, hij rapporteerde op tv geen medelijden, maar verbijste-ring om zoveel lijden annex zwijgen. Het was chique van pappie, wou hij kwijt. Het understatement van de eeuw in onze beeldcultuur. En om bescheiden van te leren: treurnis is een keuze, blijheid staat gelijk aan vrijheid. Staf Van Boeckel trok nog 52 keer op bede-vaart naar Lourdes. Een onvermoeide begeleider voor gehandicapten. Altijd goed gezind. Hij stak de handen uit de mouwen, maar die bleven sober afgerold. Zijn oude wonden deden nooit de ronde van zijn polsen naar de de pers. Noblesse en klasse, geen getetter.

20:39 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) | Tags: held, staf van boeckel, weerstand |  Facebook |

Commentaren

Klacht Wat mis ik alsem en azijn, dat onontbeerlijk vocht waarin zowel de poëzie als het chagrijn, tot wasdom komen in een marlons brein.

Gepost door: raf | 20-01-08

http://www.wegcode.be/wet.php?wet=1&node=art3

Gepost door: steven | 27-03-08

Vaart gij wel? Hoi Marlon!
Ga je goed? Nog niets met poëzie gedaan? Op de korte kissebissige baan ben je beter gelijk jouw ondervragingstechnieken!! Hiha!
Zullen we eens woningruil doen: mijn minnares wil naar Gent.
Ik woon op 20 minuten hardfietsen van A'dam met al die inmiddels gesloten coffeshops!

Gepost door: W.A.Fraikin | 02-05-10

De commentaren zijn gesloten.