06-01-08

sexual healing is helemaal marvin gaye

De dokter wou opereren. Niks daarvan, ik kan stop-pen van mijn eigen. Mijn hoofd opstoten en mijn borst ontbloten. Alle cinema overboord. Zonder snijmes of scalpel. Ik leg vanzelf dat laatste ei. Een kip wordt haan en tokt voortaan de vuilbak uit het raam. De woordenwas vliegt buiten. Veel gekakel en dan zo-maar amen. Zonder boe of ba en geen gedoe. Ik zet het dwaas gehakketak te kakken. Om te zeggen dat ik uitgetaterd ben, mijn mentale taal tot niets in staat, niet meer. Ogeblazen, lieveling. Dat fleemde ik aan de moordverpleegster van die dokter (Norbert, den Ber-re, zij heette ferm Gisèle (37), woont heden nog te-vreden in een loft op nummer negen, bus veertien komt er zo voorbij. Haar vader tokkelt in de lokale fanfare, tuba denk ik dat ze zei, ze monkelt wat. Ze dacht zoals haar pa (lachend), als hij opstapt met de Mannen van het Jaar 1948. Zot Andréke (53) draagt de vlag, schots en scheef, een klakske en een stomp-ke sigaret, voor één keer zonder afgewassen cow-boybroek en indianensloefen, in een namaakpak met veel geraamte aan zijn rimpelvel. De pinten heeft hij in gedachten, hij geneest zijn mankementen zonder intellectueel getrompeteer. Jongleert nog niet bedron-ken met zijn stok, marcheert voorop. Haar vader volgt op ritmepas, dat was facteur Arthur (60), een brug te vroeg op rust. Ik dwaal steeds af en associeer in vrije val mijn losgeslagen zinnen. Kus mijn klompen, kloten-boel. Een handicap klapt op mijn binnenklep, mijn hart geeft soms geen zier om pret, verzet zich en geneest in bed. Ik zinder van de wereld, onbemind mijn geest.

Zij komt haar afspraak na. Wij drinken koffie, slurpen geens van beide, durven niet. Ik veeg de randjes weg, de bruingelikte sporen op de witte tas, haar lippenstift mag blijven zitten. Spatje spuug lost op, ik blaas wat af, een vals orkest. Retteketet en klet mar-jet. Marvin Gaye zingt in zijn clip dat zij genezen kun-nen, in hun doorkijkschort met thermometer, hoge hakjes onder opstapbenen, seksueel geheeld en al (hebt ge hem?) Het is me wat, Gisèle, ik mag je toch vertellen dat ik de ziekte van een nonkel heb. Mijn kop staat zot en tobt. Ook als ik met een nagel aan mijn gat krab. Zij begrijpt dat, strakke kont en straf verstand. Ze speelt petanque met dokter Berre, na de uren, in het afgestofte zand van de geburen (nummer tien, geen loft, maar wel met schonen hof). Norbert (bijna 30) weet alles van de harten en passages. Hij pakt de laatste bus naar Brussel, hoe toevallig als hij naast een Rus zit, is dat lekker voor mijn rekmetriek. Ik ben geen grapjas, meer een grapjurk van het flurk-theater. Lurken maar, Gisèle. Het lukt ons zeker als wij doorgaan met gesprek, een therapie met koffie-bekers van gemorst karton. Mijn pa speelt bombardon in ons jargon. Ik ben een afgewezen apotheker en mijn (dode) broer was immoteker. Hypotheek op mijn geweten. Rekelmans, Gisèle, dat ben ik. Denk ik he-kel. Een rebel met zonder reden twee keer niks te melden, wat geweldig, toch een held in bed. Een kilo pillen velt me niet. Je redt me voor geen centimeter, engel van de oplap. Stoplap-praatjes. Ook je tiptop-tepels kunnen niets bewegen. Ik dacht het tegendeel te genereren, vanop je rug bekeken. Weer neem ik de benen, in gebreke (meent zij). Bidden helpt niet meer, ik mediteer een split en spat geveld (gevat?) in vlek-ken tekst. Een kwak met drab, een draakgedicht. Ik licht het deksel op en spring vanbinnen, zink en zing niet meer. Mijn bek gaat dicht. Vaarwel Gisèle, groet-jes uit de hel. (De brand kwam in het land daarna en duurde dagen, opgestapeld als de as van jaren. Tot de hemel plots gebaarde van genade. Ik genas etc.).

11:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sexual healing, marvin gaye, midnight love, 1982 |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.