11-09-07

aangeslagen tranen op septemberdag

Ze ijvert ergens op een eiland, onbereikbaar voor wat bijstand. Het verblijf bevalt haar niet, er wonen enkel eikels. Links vertoeft het oerwoud van de mannen, rechts regeert de zee van vrouwen. Ontoegankelijk brak terrein. Met gore grond, de grote ondoorwaad-baarheid. Het water is te diep om verse adem op te halen. De vertakte bomen in het bos versperren elke doorgang.

Daar zit ze zomaar voor zich uit te staren, denkt aan afgelopen liefdes, hoe het hopeloos is mis gegaan. Het zijspoor is een ongewilde nooduitgang. Ze sluipt haar toekomst tegemoet en wordt wat droevig. Wat een mens al slikken moet om op de been te blijven. Pijnen te verbijten, hartenzeer en leed geen kans te geven. Waterkansjes scheppen op wat hoop. Ze drijft op flink karakter, want dat blijft haar ware aard. Ze is kordaat en vastberaden om te slagen in de nieuwe versie van dit leven. Ondanks woestijnen van venijn, van tegenkanting en van dingen die soms lijken op verraad en haat. Wie vertelt de waarheid van dit vals verhaal? Collega’s isoleren haar, generen zich niet asociaal. En zij, zij doet maar tegen beter weten bijna niets. Maar tenminste iets, ze tikt verhalen in, de teksten van de opgelopen tegenspoed. Hoe ze haar zien komen hebben, dat ze net te fris bevonden werd voor welkom op kantoor. Ze bleek te onbeschreven vers, verstoorde normen van comfort. De oude zielen voelden zich gegriefd in onvolwassen jaren. Want een pronte dame woog op onverdiende trots van ambte-naren. Ze lieten haar verkommeren en ze laten haar begaan. Na lange dagen werkt ze verder aan zichzelf. Ze geeft geen kick, ze snikt inwendig. Stiltes zijn haar deel, verveling streelt haar leden als ze weer niet weet wat zeggen om iets uit te leggen. Dat ze leren wil, en veel proberen. Kansen keren, denkt ze in haar dromen, net geen dagmerries. Wie helpt haar twee minuten verder in de uren dat ze tegen muren op wil lopen?

Blijven hopen is een laatste strohalm om de twijfel te vermijden. Voor een tijdje toch, ze koopt zich grein-tjes kracht en moed, klopt op goed vermoeden zachte toetsen in. De taal verschijnt en plots verdwijnen te-kens, staart de leegte radeloos. Het bureel blijft spra-keloos apathisch. Gelaten start zij nieuwe lijnen op. De eenzaamheid verlaat haar niet, zij ziet zichzelf soms wenen op het scherm. Zij is een rijper meisje dat een eindje incasseren kan. Voorlopig toch. De te-genslagen krijgen haar niet klein vandaag. Morgen is nog zonder aanbod in de zorgen. Overleven in het korte heden is aanwezig, schone troost van stilstand, niet bewegen. Het bestaan volhardt tevreden in zich-zelf. Het meisje feest extern verzwegen op een elf september. Een verjaardag op haar ééntje. Sterkte & de beste wensen, lieve B. Van mezelf en ook van G.

19:56 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elf september, beste wensen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.