04-09-07

ze werkt de kantjes van de mannen af

Het is haar tweede werkdag. Gisteren droeg ze zwart Chanel, een zedig mantelpakje. Een deca-dente blik paste daar niet bij, ze sloeg de bliksem-ogen neer voor elke zelfbedachte dandy die pas-seerde, de meneren met vergeefse kleren aan. Ze waren met opvallend veel. Dat denken ze dan wel even, dat ze imponeren. Ze slikte, wikte en be-schikte over mannen in het aanbod op kantoor. Niemand die haar stoorde met zijn score. Omwille van te lichtgewichtig.  

Nog was het gisteren dat ze hard probeerde, deed alsof ze dingen wilde leren. Ze kon mals en makke-lijk tikken, op haar hoge hakken aandacht pakken. Dan komt ze bij de grote baas op kleintje koffie, koekje, open doekje als begroeting. Zeg maar Ar-mando, schatert Op Den Bergh Armand, hij lacht zich dichter bij haar starend décolleté, wat valt het diensthoofd diep. Ze liegt geeneens, vertelt hem wat ze wil en wat hij kan verwachten. Schoon ge-dachten. 

Vandaag is ze vrolijk aangeland, ze blaakt van blije aandacht in zichzelf. Klasseert de ochtend op een drenteldrafje, rookt een stuk of zeven sigaretten, prettig werken is het hier. Ze springt eens binnen bij Armando, hij verschiet van haar systeem. Pro-blemen voor een ander, redeneert hij. Zij geneert zich niet, ze is zijn evenknie. Armani-jeans en Hermès-hemd. Leuven kermis bovendien. Burelen sluiten vroeger, een genoegen voor de baas en zijn bedienden.

Zij worden vrienden, denk ik reeds intiem. Zij heeft hem liggen, wringt hem in haar schema. Wegselec-tie van collega’s is een thema dat zij kan beheer-sen. Grappig en voorspelbaar, venten zijn als miet-jes, slappe pieten die bezwijken voor de knipoog van een knie. Ik mag haar wel, een dame met veel branie en frivool talent. Zij werd in deze hete ogen-kooi gegooid, gedraagt zich als een makke prooi. Dat wordt gedacht, zij tracht te overleven op haar fraaie veren.
 

Veel werd haar gegeven en nog meer vergeven. Ook het bed van Op Den Bergh Armand zal niet be-geven. Maar Armando zal weldra wonden likken. Zij verslindt hem in de tussenfase van een vluggertje, laat hem rukken van ellende na haar sekspassage. Want zij kwam slechts langs, verkende deze bende, koos een hoge bolleboos, verwende hem en rende verder. Ik ken haar langer. Zij vertelt mij vele jaren van haar leegte: vaak gepleegde eenzaamheid. 

Ik kan dit niet verhelpen via snelle therapie, ik ken geen langzaam-aan-remedie. Zij belt me telkens als haar trage hart gaat haperen. En dan stel ik zoals steeds de vragen. Geef vanzelf de afgezaagde ant-woorden. Dat ik het eveneens niet weet. Dat zij zomaar met haar charmes kampt, met de mannen danst. Genadig, soms genadeloos. Ik word hiervan niet radeloos, het is haar aangeboren. Meer heb ik niet te zeggen over deze soorten aanleg. Sorry.

Zij legt zich telkens weer verloren ergens. Hopeloos ligt zij bij de nieuwe liefde neer. Zij troost zich mor-gen met de hoop op minder triestigheid. De exit van een vent en vers verdriet. Bonjour tristesse, nouvel amour.
Het doet er zelfs niet toe, c'est la vie toujours.

22:45 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hermes, chanel, decollete |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.