15-04-07

in de naam van vader, amen zegt mijn adem

Ter ere van jonkvrouw Els Van Eeckhaut, dochter van haar vader dacht ik

 

Beste Els, ik was deze week van mijn melk gekookt, in mijn volle wiek geschoten, op mijn hart en piet getrapt. Ik heb je koele kelk geledigd, ben zeven-maal ter vroege kerk geweest en heb gebed ge-pleegd. Zelfs tranen weggeveegd. Bij dode diva Ida Gerhardt nagelezen: zeven malen om de aarde te gaan, als het zou moeten op handen en voeten, om die éne te ontmoeten… In toegevoegde mate volgde Judith Herzberg na, dichterlijk judaïsch: lieg alsjeblief niet tegen me, niet over iets groots, niet over iets anders, liever hoor ik het vernietigendste dan dat je liegt, want dat is nog vernietigender. Dag Els, versta je dat gebroken woorden mensen kraken, ach.

 

Ik zat apathisch thuis, in opgelegde therapie, met schijfjes jazz-muziek van lady Amy Winehouse, permanent lamlendig, landerig, doorzopen en ba-lorig, larmoyant. Raak- en afsnijvlakken van karak-ters, blokijs op de kop, een open wonde in de hand, een mes doorkerft de tekst. Onprettig vettig uit de buik geschetst, de weke plekken van de onderhuid. Winehouse overleeft dit niet, zij zingt zich verder, dieper in ellende. Rot op vader, jankt ze, ik heb je ballen niet. Klaagzang van een dronken tiener, bijna dertig jaar. We komen altijd later thuis, de ochtend heeft een kater.

 

Els, jij acteerde als de Rosa Luxemburg der blogs, zo dacht ik bij benadering. Vergissing tegen onze menselijkheid. Ik haalde ergens nergens adem meer, waarom: wat heb ik aan je roos blazoen misdaan? Wie heeft de oorlogswereld losgeketend, dit rond-borstige bedrog? Blog in, blog uit, opgetaterd van flapuit, theaterspel, de klokken van het rode pasen hebben niet geluid. Gehuild bij mij. Geen tirlantijnen, zelfs geen schijntirade. Gewoon het einde, zwanen-zang. Van jou voor mij.

 

Ik vroeg je mening zomaar, Els, een vrank gedacht. Geen aandacht, meesteres, nog meisje tevens, de-ze fase mag stilaan voorbijgaan. Jij vertikte het, je mokte om een visie op mijn vaste prik, een klok die verder tikte. In hoeverre ben ik banaal en triviaal, ik stel het vragend vast. Zoiets als plebejer eerste klas, de onmacht van mijn proletarisch domschap. Je had me afgeblokt, dat had je. In de laffe schan-de. Verlinkt, verminkt. Geen levensteken meer. Een hauw, een knauw, verzwegen en verbeten. Er was iets in jou dat niet was afgerond, geen mondvol af-gelikt. Geflikt werd ik.

 

Ook Tonton Didi, mijn derde anker links, is opge-stapt uit de familie, opgelost, verdwenen, wegge-lopen om te wenen. Wie weet heden wàt nog, liefste assertieve tante? Hallo Els, dat was jouw elegante faam, je aanzien en je naam, door ons aan jou geschonken. In bewondering schoon en trouw. Alles rijmt op rouw en rauw. Ik help je onderzoeken desondanks, in verse zondvloed, van Parijs tot Leu-ven, over Gent naar Londen, elke leugen op het zwalpend pad dat Nonkeltje verslond. Is hij verlost verloren?
Ik ben troosteloos, voorgoed doorgrond, geboren als onnozelaar. Volwassen in de zonde grootge-bracht. Nochtans aarzelend, de pas van een kar-kas, voor niemand nog houvast. In niets doortas-tend, per seconde ongezonder. Afgetakeld en ge-tekend. Wat misdeed ik, zeg eens maske advocaat?

14:40 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: els van eeckhaut, didi de paris |  Facebook |

Commentaren

enigszinds geïntrigeerd door uw waterpolo-uitspraken-suggesties... moest ik wel reageren
hoezo hebben wij een gezamelijk waterpolo-verleden
ik kan amper zwemmen, laat staan waterpolo-en
de vraag dringt zich dus nogal stringent op: wie bent u? en waarom denkt u zulke dingen
houde mij op den hoogte...

Gepost door: alec | 17-04-07

Komkomkomkomkomkom! Geen tijd voor verdriet! Er zijn al zo veel erge dingen in de wereld! Advocaten bijvoorbeeld brrrrr!
Ik heb in ieder geval niets kwaads bedoeld en ik heb vooral nergens over gelogen of de waarheid anderzijds verbloemd. En oncle Didi zat gewoon aan zee, oef!

Gepost door: Els Van Eeckhaut | 17-04-07

@Alec: waarschijnlijk heb ik je verward met je broer Jean-Jean, ik loop nog wel eens langs in Saint-Rémy-Geest, groetjes aan Boris en Aurore.

@Els: sorry dan, je was alleszins een prachtig alibi voor mijn pleidooi pro domo. Ja, Didi is terecht, maar of de zee hem goed heeft gedaan? ik kreeg een vakantiekaartje, ecologisch groen!

Gepost door: Marlon | 17-04-07

Tja... Tja, ik weet het van Didi, en ik die dacht dat hij reeds lang ontgroend was.

Gepost door: Els | 18-04-07

De commentaren zijn gesloten.