23-03-07

of ik soms het nieuws al wist van roger

Roger Van Molenbergh is vorige week gestorven. Mijn vrouw vertelde het me gisteren. Ik moest even slikken. Roger, jongen toch. En Frieda blijft nu achter met Birgit en Ilsemieke, hun hond heette Barry geloof ik. Ze woonden op de grote steenweg, naast het huis van “Bij de Legumen Boer”. Ik zag Roger dikwijls bezig in zijn tuin, een krom-gebogen man van goed veertig, te vroeg oud geworden. Roger was mankeliek geboren, met een klak, een zwarte baret in de winter. En schuw, hij had er zelf geen woorden voor. Het heel jaar door kon hij graven in zijn hof. Wie een graf delft voor een ander, zei de boer zijn groenten-vrouw. Zij maakte haar zinnen meestal niet af. Roger lag haar niet, een hettenfretter vond ze hem. Ik heb daar niks op geantwoord. Tussen mij en de boerin is dat ook nooit meer goed gekomen. Ik heb eens een bussel witloof naar mijn kop gekregen. Vuil janet, riep ze toen. De boer is ’s avonds nog komen bellen, met een zak patatten, een kilo of twee, gratis. Ik moest de lege zak wel terugbezorgen. Moet ik trouwens nog doen. En om te zeggen dat ik Rosa dat niet kwalijk mocht nemen. Zij leed aan haar koep-letten (couplettes) of zoiets, volgens tinternet van zijn schoonzoon. 'Tourette' verbeterde ik in gedachten. Maar Roger kreeg ik niet uit mijn kop. Jaren hebben we samen naar Brussel gespoord, geen woord gewisseld. De ene verlegen blik was de andere waard. Een goeiendag dat wel, een grijns, een opgestoken hand. Maar eer ik iets kon haperen, had hij zijn apparaat al op zijn oren. Onder zijn klak hingen altijd die draden van zijn muziek. Roger was een stille rocker, een stiekeme folkie, een chansonard somtijds. Op zijn dooskes las ik in de vlucht bijvoorbeeld Will Oldham aka Bonnie Prince Billy. Zoiets vergeet een mens niet vlug. Daar wordt ge door getekend. Johnny Cash nam hem in het voorjaar 2000 nog op met  “I see a Darkness”. Het was in de periode dat de treinen dagen-lang gestaakt hebben. Ik reed met de lijnbus naar Brussel. Roger stond ook iedere ochtend in dat tochthok, een beetje in mekaar geschrompeld. Wij namen de “16”, om half zeven als ik me dat goed herinner. En hoesten dat die jongen altijd deed. Toen vermoedde ik al dat hij iets op zijn longen had. Maar ik heb het nooit echt geweten. Veel spreken deden we niet, dat heb ik reeds geschreven. Maar kanker was het zeker, volgens mijn vrouw. Zes maanden is hij ziek geweest. Heeft hij veel afgezien, ze zijn het ons niet komen vertellen. Ze leefden liever op hun eigen. Wie gaat hem missen? Vrouw en kinderen, zijn hond mis-schien. Morgen ga ik die zak eens terugbrengen, een klapke doen met Isidoor, de boer. Want Rosa, die is on-dertussen ook al maanden uitgezongen. Als hun graven konden praten, zou alles uitgesproken zijn. Waarna sa-men amen.

19:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) | Tags: buurman, graven, patatten |  Facebook |

Commentaren

Weer mooi beschreven maar triestig zoals mijn eigen leven momenteel.

Gepost door: ex-miss(er) | 26-03-07

Gouden Uil misschien? Marlon, als je zo prachig blijft schrijven word je vast en zeker in de toekomst nog genommineerd voor de Gouden Uil.
Groetjes van ons Iris!

Gepost door: eric | 26-03-07

De commentaren zijn gesloten.