15-03-07

met warmte: wham bam, thank you ma'am

Ze is vuur en vlam voor mij misschien. Een warme tante, vat vol vrouw en vonken. Ze fladdert met haar gat rond, mondig mooi een uurlang praat-theater, opgetooid met salvo’s lachsecondes. Laaiend giert ze om het leven, probeert ze liefdes met verdriet te wissen, weent ze stil lawaai haar huis uit, weg ermee. Ze schatert na de flaters, van de mannen die hun handen kwamen warmen, maar verbrande vingers kregen. Ze laat ze onverlegen liggen, slapper  opstaan, smeken. Herbeginnen en hervallen.

Wat ze doorbepalend nog is: voortgeplante Olense, lente uit de kempenschoot. Een wandelmadeliefma-dam. Een amazone met verhoogd gerief. Ze heeft zich zwierig doorgedanst tot volbloed Brabantse. Ze verloor en vond haar suikerwegen in het Hage-land. Daar stopt ze plots. Ze prakkizeert en draait haar schone krollenkop. Ze vraagt me iets: of ik haar lelijk vind. Wablief?

 

Dit is een mokerslagenvraag. Ik poker mijn gezicht en pieker niet: gij zijt begot een moordwijf. Dit is een zweepslag van een antwoord. Waar blijf ik met mijn woordverhaal, het kan verkeren en mankeren. Toegegeven, dit is dik d’ erover, te brutaal klink ik. Maar wat bezielt haar billenwinkel, ze stagneert. Haar vlaag van zelfbevraging is een kering rond mijn pot. Haar ondertekst een vleesgeworden vrees.

 

Olga loopt de vaagte in, vergist zich even, is ver-mist. Ik zeg maar niks meer, inhaleer wat adem-stilte. Schrijf en veeg mijn tekens in de lucht, de vruchteloze klaarte (denk ik helder). Zij herpakt zich, breekt het clair-obscur. Herkent symbolen, leest iconen van gezondheid af, herstelt zich van impasse. Mooi zoals zij kantelt, op kompaskoers raakt. Haar roes ontwaakt. De wolk ontstaat, de lijfgeworden gratie, de genade die haar leden lekker maakt. Haar volle maten opgenaaid. Ik herhaal haar eigen taal. Vind het script weer uit, wat eerst ge-schreven stond.

 

Olga gaat haar weg, het pad dat wegen kruist van kapers, jonge jagers (the heart is a lonely hunter). Olga loopt niet mee als eega. Eerder malse macha, niemands makke gade.
Olga is de luister in het duister, fluistert lichtjes in het donker. Een verzuchting, inzacht baken. Wie-gend bekken, deining door de weke bodem. Olga schudt het kussen, trekt het laken op. Het doek valt vlug.
Komt zij nog terug naar op of is het spelend af???

21:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hageland, helga, olen, olga |  Facebook |

Commentaren

Kempen Die mensen uit de Kempen hebben temperament,hé?

Gepost door: Theorix | 15-03-07

De commentaren zijn gesloten.