25-02-07

waarom limburgers marokkanen zijn

Mijn titel is gepikt. Hij komt uit Pauli’s Pen: Walter Pauli, allesschrijver van De Morgen. Ook Limburger, wat dacht u wel, een echte, doorgezakt naar Leuven. We zien hem graag bezig, lezen hem gretig. Zoals eergisteren over het heimatgevoel, de sociale sa-menhang onder zijn volk, de Limburgers te lande. Pauli is een makkelijk man, hij maakt werelden toe-gankelijk, een open opstelboek, ook voor de leek verteerbaar. Soms duikt hij op bij Aktua-TV, duidt er tevree de dingen. Hij springt met politieke polstok over sprokkels sport naar licht gebakken varia. Hij kadert alles in een opstapcontext, zijn eigenste inzichtelijk dada.

 

Sater Meulenaere van Knack mag hem vaak te kakken zetten, Walter lacht daar mee. In zijn warrige baard. Goedmoedig, hij schrijft zich over nonsens heen. Ironie is niet zijn burgerding. Het sérieux dat hij hanteert is aandoenlijk, eerlijk en gedreven. Pauli is geen pispaal, wie hem kwaad bestraalt, die schiet tekort. Toch is vader Walter kwetsbaar. Ik zag hem van de week nog bezig in onze stad. Met de kindjes, schoon bezorgd. Een kleiner tweetal, dacht ik. Papa haalde ze tussen twee artikels op. Hij sprak zijn ondertitels bij de reële strip, in het stadse leven neergeschetst. De man bestaat dus echt, vertolkt geen lege rol, is zoveel geloofwaardiger dan een televisievader. Zie De Kavijaks, waar de clan Decleir zich wegacteert. Naar de cover van een promoblad, pronkend in de Humo met een kletsreclame. Om maar te zeggen: wie zich cultureel correct bevlekt, die scoort in open doelen. Een smoel die meestal briesen gaat heet grote kunst. Ondanks de kramp in kinderen, want een man stampt naar zijn kroost. Een zuiver boek wordt vuil mismeesterd. Applaus op alle massabanken. Pa Vantorre zaliger, propere schrijver, godvert smoorverdovend in zijn zeemansgraf.

 

Terug naar het initiële en het pure, wij komen thuis
bij brokjes Pauli, in Limburg en in Leuven. Hier is het goed vertoeven, wij verstaan de taal. Walter spreekt en kweekt cohesie. Trekt zijn teksten op als ladders van gezond verstand. Wij veranderen graag in zijn gedacht, niets klinkt te hoog gegrepen. Pauli is een nobele socio, een verbindend krantenmiddel, niks geen blinde intellecto, een klare tekstsoldaat, paraat voor elk verhaal. Hij valt ons overal te lezen, bij de brandhaard, op het naakte strand, op kale vlaktes: Walter legt het leven uit, dat wordt fantastisch over-duidelijk.

 

Waarom Limburgers Marokkanen zijn, ik heb het eer-gisteren geleerd. Het viel langregelig te lezen uit de pen van Pauli, in slierten simpel uitverteld. Waarom die kopopstoot van Limburgtrots was voorgevallen, het stoomstroopbatiment (smaak dat orakelwoord) als eerste monument was ingestemd: Walter wist het weer vanzelf, als eerste beter dan de rest. Pauli is de woordenpraatpastoor, een epistolische reporter.
Ik verslind zijn mega-proza, adoreer de priester van de limbotaal.

16:52 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: walter pauli, limburg, marokko |  Facebook |

Commentaren

Adoratie Uit het Grote Onvermogen.

Gepost door: Lolita | 26-02-07

De column van Pauli heb ik niet gelezen, als kan ik me de lading die de titelvlag dekt wel inbeelden.

Wat ik echter verbazend blijf vinden is de snelle evolutie van ons geestesleven. Vreemd toch dat nu ook al de zorg voor ons patrimonium wordt overgelaten aan populariteitscampagnes en televoting? Dat men de aandacht voor erfgoed - van zulke nobele bedoelingen maakt me in de media toch gewag, al heb ik het programma zelf nooit gezien - moet aanwakkeren door sms-spelletjes?

"Mensen weten nu de Boekentoren staan", las ik (uit de mond van Nic Bathazar, geloof ik). Tiens... Worden we verondersteld nu een gat in de lucht te springen? Als je in Gent passeert, moet je al een blinde vlak van 180 graden hebben om er naast te kunnen kijken.

Gepost door: Eva | 27-02-07

voor Eva Ook de zorg om jullie borsten geschiedt nu via televisie en bekende kinderkoppen, ook mij onbekende zoals Sam Van Zwam.

Gepost door: Marlon | 27-02-07

Marlon, lang geleden dat ik hier nog eens rondwaarde. Te weinig tijd voor Internet-escapades, helaas. Je blog bloeit, zoveel is duidelijk. En je pen heeft niets aan scherpte èn kwetsbaarheid ingeboet. Je klauwt èn je geeft je bloot, en dat is een dappere combinatie in dit tijdsgewricht.

Ook ik heb intens genoten van Pauli's column. Zelf ben ik - net zoals Pauli en jijzelf - getogen (Maaseik) maar uitgeweken (±Brussel)Limburger. Al vroeg gedropt op internaat in de buurt van Leuven (yep, hetzelfde internaat waar geen prille piemel voor Dré Steemans veilig was), daarna op kot in de grote boze hoofdstad waarvan ik echter mateloos ben gaan houden. In het internaat werden we niet voor Marokkaan maar voor Turk gescholden, maar dat terzijde. Heb mijn plat Maaslands echter nooit verloochend (spreek het nog vloeiend, tot groot jolijt van mijn kinderen). En zoals Pauli terecht opmerkt: die Limburgse fruitvlaaien zijn onovertroffen. Na elk bezoek aan mijn moeder zeul ik steevast enkele exemplaren huiswaarts om schoonfamilie, vrienden en buren te plezieren. Het is een vreemde paradox: nooit zou ik nog in Limburg kunnen aarden (de benepenheid is er soms wurgend), maar die underdogpositie van weleer maakt dat je geen enkele belediging aan het adres van die uithoek duldt. Precies daarom verkneukel ik me momenteel in het kampioenenvoetbal van RC Genk, terwijl ik al decennialang Anderlecht-supporter ben.

Uitgeweken Limburgers zijn blijkbaar gedoemd tot gespletenheid.

De mazzel, Matador.

Gepost door: Matador | 02-03-07

De commentaren zijn gesloten.