25-02-07

 

Waarom Limburgers Marokanen zijn (en Pauli perspastoor)

 

Mijn titel is gepikt. Hij komt uit Pauli’s Pen: Walter Pauli, allesschrijver van De Morgen. Ook Limburger, wat dacht u wel, een echte, doorgezakt naar Leuven. We zien hem graag bezig, lezen hem gretig. Zoals gisteren over het heimatgevoel, de sociale samenhang onder zijn volk, de Limburgers te lande. Pauli is een makkelijk man, hij maakt werelden toegankelijk, een open opstelboek, ook voor de leek verteerbaar. Soms duikt hij op bij  Aktua-TV, duidt er tevree de dingen. Hij springt met politieke polstok over sprokkels sport naar de lichtbak varia. Hij kadert alles in een opstapcontext, zijn eigenste inzichtelijk dada.

 

Sater Meulenaere van Knack mag hem vaak te kakken zetten, Walter lacht daar mee. In zijn warrige baard. Goedmoedig, hij schrijft zich over nonsens heen. Ironie is zijn burgerding niet. Het sérieux dat hij hanteert is aandoenlijk, eerlijk en gedreven. Pauli is geen pispaal, wie hem kwaad bestraalt, die schiet tekort. Toch is vader Walter kwetsbaar. Ik zag hem eergisteren bezig in onze stad. Met de kindjes, schoon bezorgd. Een kleiner tweetal, dacht ik. Papa haalde ze tussen twee artikels op. Hij sprak zijn ondertitels bij de strip, in het stadse leven neergeschetst. De man bestaat dus echt, vertolkt geen lege rol, is zoveel geloofwaardiger dan een televisievader. Zie De Kavijaks, waar de clan Decleir zich wegacteert. Naar de cover van een promoblad, pronkend in de Humo met een kletsreclame. Om maar te zeggen: wie zich cultureel correct verraadt, die scoort in open doelen. Een smoel die meestal briesen gaat heet grote kunst. Ondanks de kramp in kinderen, want een man stampt naar zijn kroost. Een zuiver boek wordt vuil mismeesterd. Applaus op alle massabanken. Pa Jozef Vantorre zaliger,  propere schrijver, godvert oorverdovend in zijn zeemansgraf.

 

Terug naar het initiële pure, wij komen thuis bij brokjes Pauli, in Limburg en in Leuven. Hier is het goed vertoeven, wij verstaan de taal. Walter spreekt en kweekt cohesie. Trekt zijn teksten op als ladders van gezond verstand. Wij veranderen graag in zijn gedacht, niets klinkt te hoog gegrepen. Pauli is een nobele socio, een verbindend krantenmiddel, niks geen blinde intellecto, een klare tekstsoldaat, paraat voor elk verhaal. Hij valt ons overal te lezen, bij de brandhaard, op het naakte strand, op kale vlaktes: Walter legt het leven uit, dat wordt fantastisch overduidelijk.

 

Waarom Limburgers Marokkanen zijn, ik heb het gisteren geleerd. Het viel langregelig te lezen uit de pen van Pauli, in slierten simpel uitgelegd. Waarom die kopopstoot van Limburgtrots was voorgevallen, het stoomstroopbatiment (smaak dat woord) als eerste monument was ingestemd: Walter wist het weer vanzelf, als eerste beter dan de rest. Pauli is de woordenpraatpastoor, een epistolische reporter. Ik verslind zijn mega-proza, adoreer de priester van de limbo-taal.

 

 

 

13:34 Gepost door Marlon in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.