18-02-07

Gladys knight and the Pips, for the lady

Het klein geluk kost anderhalve euro. Het is veertig jaren oud, bestaat uit de compilatie Gladys Knight and the Pips. Een plaatje dat op de rommelmarkt verscholen stak. Ik ben de overgelukkige ontdekker van Broken Promises, zestig minuten zwarte zwoelte, opgewarmde gospel en fragiele brokjes closerige harmony. Vettig overdekt met een zwellende wall of sound, een preparaat van Phil Spector, verdenk ik. Spector zit heden in de nor, losse handjes gehad en een schietgeweer. De liefde was hem naar het hoofd gestegen. Kortsluiting en plotse koorts, gekte in zijn geluidsbrein, een eer-tijds handelsmerk, beluister Operator. Onenigheid met een vrouw, You broke your promise, wie deed wat, iemand kan het niet meer navertellen. Ik mij-mer verder langs de standjes, twijfel bij een gesti-leerde madonna in plaqué, drie schamele euro’s, kettinkje inbegrepen. Mijn dag kan niet meer stuk. Morning, noon and night, Gladys exciteert het koortje Pips, drie volbloed negers, witte smoking, strikjeshitsig op de schoenenstep. Dan is het tijd voor koffie, een kleintje op het plein, café Foyer. Wie koketteert daar aan het raam, blond en vaag bekend: een vrouw met frons en vragend teken. Zij mixt de blik van steels naar gretig, niet te oud voor speels, discreet nieuwsgierig. Guess who klinkt uit de sixties overjaars te ver, zij is zoveel jonger, gok ik. Wij mimeren en acteren verder. Ik ben vrij zeker, wij zijn wederzijdse vreemden aan A love like mine. Ik stap maar op, parkeer plots aan haar tafel bij de uitgang: hey, ben jij Greet? Ja, en jij bent M van L. Jawel, da’s lang geleden zeg. Gij ziet er goed uit, spreek ik niet uit, verlegen. Zij doet een snelle uitleg. Spijtig, we moeten beiden verder. De dag houdt ons niet op, het gevaar loert om een wan-delhoek. What will become of me. Onhandigheid is mijn aangename troef. Ik verspreek me nog twee keer. How do you say goodbye. En de groetjes thuis, aan dinges uwe man. Ik kan hem onmogelijk nog noemen, alvast een vent van zaken in de wereld, gemeten aan zijn hartenvrouw. I really did’nt mean it. Of meen ik deze onzin wel, elke patser steekt mij in zijn zak. Een verhaal om straks mee uit te pakken. L. komt langs, wordt het wel of niet One more lonely night, Gladys hapert, tremelo in de soulstem. Ik zet er nu de pas in, groet meer-maals iedere ouw madam, kijk mij toch, successen-venter bij de rimpelrockers, Come and see about me, ik ben een blonde pipo, een stadscowboy. Maar mijn geluk houdt dubbel aan, Italiaanse bot-ten, uit de verse outlet, aan de geprezen helft van halvelingse prijs. I Cant stand by. Ik ben bijna uit-gezongen, maar er wacht nog een climax, de frivole apotheose van de dag. Want, zoals vermeld, zij komt vanavond. I want that kind of love. De plaat komt aan zijn eind, maar liefde speelt een naspel. Dank aan Gladys en de lady.

17:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) | Tags: gladys knight and the pips, phil spector |  Facebook |

Commentaren

Awel Marlon, fanclub uitgedund, in een dalletje?

Gepost door: waarzegger | 21-02-07

Contradictie? De waarzegger van hierboven die zelf met vragen zit: is dat niet een beetje contradictorisch?

Gepost door: eric | 22-02-07

alles is hier contradictorisch

Gepost door: observant | 22-02-07

De commentaren zijn gesloten.