15-02-07

Nelia wandelt door mijn wereld

Het zit tussen onze oren. Dat is het probleem, tevens de oplossing. Ze kijkt me ernstig aan, speelt op effect. Ik overdenk haar woorden, wik en weeg, pleeg even overleg. Tien seconden later smelt ze, lacht zich weg. Dat is Nelia, Italiaans en elegant, een flamboyante filosofe. Ze is van categorie zeven zoals dat heet op ons niveau, de laagste kaste. Daar stapt ze met klasse door en over. Mantelpakje, wiebelgat, ge-kletter van de hakjes, tikketak, zwierig kapsel. Een zweem van zwoelte, heel veel belladonna. Deze collega laat opgewonden sporen na, de mannen slikken soms, de vrouwen vertikken zich even vaak.

 

De wereld, dat ben je toch zelf, debiteert ze een volgende keer. Ieder zijn wereld, repliceer ik. Zo is dat, beaamt ze, maar dat er raakvlakken zijn, vandaar gemeenschap. En waar ze dat geleerd heeft, vraag ik, niet te jong om niets te weten. In haar leven, zo vriendelijk simpel is dat. En dat ik in staat ben om alles te aanvaarden, als ik wil ervaren. Ze vertelt van haar mysterie, dat zij een mystieke diva is in het diepste van haar ziel (die ik onder haar boezem vermoed). Zij bepaalt de weg, de waarheid en de tranen die ze niet zal wenen. Tenzij ze tederheid en liefde wil verzamelen, selectief met passie en ver-driet. Ze kiest de lijnen van het leven die een teken geven dat ze eerlijk is. Integer met zichzelf. Het leven is wat wij zelf bepalen, hier ter plaatse. Gisteren is een fictie, morgen een fantasie. Nelia vertelt mij dagelijks verder. Een verplaatsing in mijn zelfbepaling.

 

Wanneer eten wij jam, vraagt Alice. Morgen, antwoordt het sprookje. Komt dan morgen, Alice blij, vandaag verwacht zij jam. Stom kind, spreekt het sprookje, we hadden toch gezegd: morgen. Alice: maar het is morgen. Sprookje (schaterend): het is vandaag, altijd vandaag. (Als Alice jam wil eten, dan heeft ze alleen het heden).

 

Daaraan dacht ik bij de laatste passage van Nelia. Wat we zijn, dat zijn we enkel op ons eigen wils-vermogen, het lot dat we voor onszelf bereiden. Niemand bepaalt het leven van een ander, tenzij met diens gewillige medeweten. Kies je een bestaan, bepaal je wereld zelf. Alles zit verborgen in je kop. Klop erop en haal er adem uit. We zijn zo sterk als onze wakkere dromen. Ideeën bij de schone vleet (vergeleken met de broodjes bij de bakker). Schop jezelf een ego, een geweten dat kan slapen. Sta steeds ongeschonden op. Je wordt elke ochtend weer geboren als jezelf, wees niet meer bang. Vandaag is iedere dag, wij eten confituur met jam. Wij plakken in het hier en nu, wij likken heden onze vingers af. Heerlijk, het smaakt naar meer en lekker Nelia. 

23:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: alice in wonderland |  Facebook |

Commentaren

Wat een wondermooie tekst!

Gepost door: Eva | 17-02-07

De commentaren zijn gesloten.