10-02-07

voor Jeanneke van Vosses

Je bent jong en je wil wat, ’t is van dittes en vooral van dattes. Zeventien waren we, de éne al blonder en bleu-er dan de andere. Veel bleekheid en lawijt, sigaretten smoren, loeren naar het bloot geluk. Dat woont in meisjes, zei een eigenwijze. Hij wist alles beter, het lange haar- en baardgelijk. Daarmee waaide onze stof niet op, laat staan een zomerjurk. Een mini-rok zat stukken strakker. Laarzen werden opgespaard voor hete winters. En voor sommige gasten, niet de makke mietjes. Made for walking, zie die grieten. Talking, menne man, een grote bek, dat hadden we. Tot op zekere dag. Zij kwam langs.

 

Dertig jaar en goed gezond, gevuld met veel mals vlees. Een hele brok religie. Want sacraal dat was ze. Vanuit India kwam ze via Kortenaken klappen.  Een volbloedvrouw met Hagelandse roots. Mijn eigen streek van herkomst, regio van het Geteland. Waar armoedigheid gedeide. Maar ontieglijk armer nog, onmenselijker, was Bombay en banlieu, daar getuigde ze van. Alzo sprak Jeannne Devos, devote zuster van genade, schoonste non van schaarste op de aarde. Wij stonden schools en schuw aan onze grond genageld, ons college keek verlegen, alle wegen leidden van de lege speelplaats naar het lijden in het oosten, haar miserieland.
Zuster Jeanne had warme idealen uitgesproken, met haar zacht karakter puberharten vol geraakt. Dit was splinterklare taal, ongematigder dan we hoorden aan de brave koterhaard. Ook de missie-christelijke ‘mother poor’ Theresa kreeg haar lading uit de pan van Jeanne. Ondanks media-moederkes aangekondigde staat van maria-martelarenschap: schaapachtig slaafs gericht naar vroom en rooms, het schroomgezicht in opmaakheiligheid.

 

Niet zo zuster Jeanne Devos, met jaren voorsprong het orakel en het baken van de onderdrukten, de geknechte vrouwen in hun weerloos dienstverband. Arm India was haar roeping, dat vertelde ze ons decennia geleden. De media gaven toen geen zier om haar. Onbekend en toch meteen bemind ter plekke, in de gore slums en bij de rijpe pubers. Ik vertel en schrijf het verder nadat ik haar onlangs heb teruggezien in beeld. Jeanne Devos is heden ‘hot’ en deelt terecht in aandacht en in prijzen.
Het Vaticaan heeft moeten zwichten voor een overdosis zustermoed. Zalig de pragmatica van deze Vlaamse mystica. Ze baande zich een kruis-weg door de hoogste onverschilligheid.
Een verhaal van smarten waarin gratis geld, noch zinloos grof geweld aanwezig waren. Ook de tele-visieketen zweeg verdacht, permanent geruis op schermen van het onrecht.

 

Jeanneke van Vosses, haar koosnaam in onze streek, had ooit een droom. Die droom was een gebed en het gebed werd later wet. De rechten van het uitgebuite huiswerkvolk en de prille seks-slavinnen in India zijn ondertussen juridisch vast-geankerd. Een morele zege vol van medeleven in finale regels. Vooral tot tandenknarsende wrevel van de plaatselijke potentaten. Ondanks irritant misprijzen van de Roomse mijters. Zelfs met late afwezigheid van blitze camera’s.
Correctie, op de prijsuitreiking waren ze allemaal present, het handgeklap klonk vals. Zuster Jeanne heeft haar helse strijd gewonnen, haar hemel op een ruwe aarde afgedwongen. Dat ervaarden wij eertijds reeds in voorpremière, het werd ons in die puberjaren zeventig uitgetekend. Een erotisch kerkicoon in bloemenkleed sprak ons bevlogen toe. Zij dreef op liefde voor haar vriendje Christus, op gesublimeerde driften voor die overleden goeroe, een gewezen hippie. Alsof de seksdemonen van die andere armentrooster, grootpater Damiaan, weer waren opgestaan. De ziel van priester Elvis spookt van Molokai tot Tremelo, passeert in Kortenaken.

 

Het blijft een heilig spel van rock ’n roll, zacht met bonken doorgaan, schoppen tegen starre ordes.
De ikmens, eenzaam met zichzelf, voor niks of niemand bang, bij vlagen religieus of amoureus, is steeds de eerste weggeschimpte, de per definitie afgescheepte. Helaas voor aardse bazen soms een laatste winnaar. 
 

13:17 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kortenaken, zuster jeanne devos |  Facebook |

Commentaren

Wij kenden ook zo'n zuster in onze jonge jaren. Madeleine Cinquin aka Soeur Emanuelle. Zij was evenwel heel wat minder esthetisch verantwoord. Ethisch daarentegen. Maar daar bestaat hoogstwaarschijnlijk geen rangorde in.

Gepost door: Eva | 10-02-07

De esthetiek van de ethiek Een waardig en waardevol portret van een sterke Vlaamse vrouw. Gebracht in een onnavolgbare stijl die tegelijk nuchter genoeg is om niet in hagiografische overdrijvingen te vervallen. Ik ontwaar (weer) een ritme dat proza doet uitdijen in een poëtische bedding. Eens te meer een zeer geslaagde Marlon.

Gepost door: raf | 10-02-07

Als... Als Jeanne dit leest zal ze content zijn, maar misschien ook even schrikken van jouw creatief woordenspel,Marlon. Opnieuw grandioos stukje proza!

Gepost door: Eric | 12-02-07

:-) Je zit al aan 50000 + 51 !

Gepost door: bb | 12-02-07

De commentaren zijn gesloten.