21-01-07

zeemeermin met kreeft

Gisteren zijn we om kreeft geweest. Een menu dat klaar kwam aan een zwart kanaal. The Lobstershop in Brussel, Kaaitheater. Toegegeven, ik had het woord nog nooit geproefd. Het woordenboek verklaart het als een winkel voor de zeekreeft.
De stap van het kanaal naar open zee loopt langs opgefokte stroom, een luchtdrukstoot vanuit de artistieke katapult. Go for the flow, een lijdend ijlmotief. Het opgevoerde stuk geeft klappen van de zweep, slaat mensen hard van mededogen plat.

Needcompany stond op quasi-voltallige planken zoals in de theaterkamer van Isabella’s Room. Minus Viviane Demuynck, la grande dame toert solo met een dode diva. Zij claimt de belijdenis van Claire Goll in haar nagelaten stoeterij: Alles is IJdelheid. Maar ondanks numeriek geschonden bleven ze opgeschoond weldadig geniaal in hun dronken theatrale solitude, met of zonder genererende gekte van en door elkaar. De toneelklascast van meester Jan Lauwers stevent weer waanzinnig voort naar Avignon. Dit is oerdegelijk onbelgisch, megabangelijk begeesterend, meer dan wereldlijk van afgronddiepte in de angst.

The Lobstershop vertelt een onverstaanbaar niet te verklaren verhaal. Mensen worden zot, verliezen kinderen, missen elk een anker, verdrinken om de haverklap. Iedereen schreeuwt afwezig tegen de ander, begeert de ommekeer in losbandigheid, de koppige ondergang in zichzelf, wenend om de hemelse waanzin en de helse onzin. Psychotica en neurotica. Ook erotiek, seks als een verlaat sacraal belijden, het verleden komt elke ochtend opgegeild uit bed, lachend van vernieuwde lust. De incest van het zelfverlangen is een teken aan de schaduwwand, van geen betekenis, zonder zonde of belang. Verhoudingen zijn zoek geraakt, een man bezoekt zijn afgekoelde zielendokteres,
zij wordt zijn opgewarmd orakel, zijn vermeende minnares.

 

Als de handeling te kort schiet, komt de stuip-trekking ter hulp. Als de woorden stokken, bij het falen van de taal, ontstaat er aria en opera, een rock’n roll van slapstick in de smartlap, electro mengt zich door de techno, ieder manco wordt verwrongen en verzongen. Wij zagen dubbel-doorgedwarste personnages uitgeschetst in tegendraads-grotesken buiten heldendom: van androgyn onaards bedroefd (time takes Bowie) over smerig moegebekt demonisch (looks like Jagger) tot ongelikt haarkoppig afgedekt (make me Depp).

Bonsoir et au revoir tristesse. Het podium sneed door randjes leven als een slagersmes, wij kregen afgescherpte rafels mee. Misverstand en ziekte van de ziel, het onvolkomen hopeloos niet te stillen niet te harden niet te dwingen voortbestaan. Als een finaalste dwingeland van ons verinneweerde wezen. Theater reikt een hand, een leidraad om met lijden door en dood te gaan.

 

17:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: depp, bowie, jagger, needcompany |  Facebook |

Commentaren

Interessant,dit cultureel verslag.
Ik geef het alleszins door aan de geïnteresseerden.
Theater is inderdaad een middel waarmee gevoelens,levenservaringen,gebeurtenissen,zowel positief als negatief,kunnen duidelijk gemaakt worden.Het dwingt het publiek soms tot een bepaald inzicht door gebruik te maken van bepaalde technieken en vooral zeer creatief te zijn.

Gepost door: bb | 23-01-07

De commentaren zijn gesloten.