14-01-07

’t is godverdorie waar

God is op skiverlof. Jacques kon niet meer mee, Marleen bleef machteloos achter. Ze gingen gisteren definitief de piste uit, overleden. Een terminale kanker trok de laatste strepen onder hun veel te jonge leven. Een afscheid met een cocktail van morfine, een smerige schok, een snok nog voor de laatste coma opdook. Afzien van vakantie voor de rest van winterdagen, -maanden, enzoverder zonder leven. De ultieme alternatieve uitstap, het vernieuwde jaar schonk hen geen veertien dagen overschot.

 

Mijn schoonbroer deelt het met gesloten ogen mee, kloeke kop in kas, op emo en met een godver- godverdomme. Mijn zus is weerlozer aanwezig, zij draagt zwarte kleren, zo zie ik haar niet graag. Zullen we muziek spelen, dan hoeven we niet te spreken, niemand vindt hier woorden voor het verdubbelde verdriet.
Lee Hazlewood zingt “For every solution there’s a problem”, voor elke dood na uitzichtloze ziekte treft de rouw een rozenkrans van smart, een kraal van tranen, opgekropte snikken, wij verslikken ons in het overgebleven leven. Een gospel-nummer troost ons drie minuten, “Save a place for me”, a capella, een trage zanger wordt gedragen door een koor van zwarte vrouwen, de lijkbaar danst, er valt een knipoog uit de hemel, twee tranen geven warmte.

 

Ik flipper en ik flash back. Kleine zus speelt kirrend in een zandbak, kindertjes Marleen en Jacques bakken taartjes mee, scheppen hoopjes overhoop. Jacques trekt aan de vlechten van mijn zus. Zus wipt protesterend op, vinnig. Jacques verschrikt zich, holt dan olijk weg. Marleen, op korte bange beentjes, huppelt achterna. Grote broer kijkt toe, herstelt de vrede. Teder fresco uit de tijd, een kindertafereel.
Zoveel zandbakken later, een lading leven rijker, blijven zij mekaar ontmoeten, soms ontroeren, kleine droefheid wissen met gedeelde vreugde. Meestal is het feest, af en toe een dipje, het tipje van de sluier ontsluiten zij onder vrienden. Marleen werd stiller mama, broeder Jacques een gulzige genieter, daarom werd hij priester, dorpspastoor. Geslaagde kolder in zijn leven, maar met een zuiver hart voor mensen, religieuze slapstick voor zijn naaste, spijkers aan zijn doodskist voor het bisdom. Wij maakten al zijn escapades met de dames mee, vooral met die turbulente laatste. Zij volgde hem door pure passie, als een dolle furie, tot voor de poorten van de dood.

Marleen, de immer stille, vertrok als eerste, misschien verlegen. Zij was reeds een engel toen kameraadje Jacques kwam aangestormd, een kwajongen die de wolken kolken deed. God verschrok zich in zijn wodka op de after-party. Jacques nam meteen de orchestratie  over: stiekeme après-ski ter hemel werd een helse orgie. Vader God werd liederlijk, tenslotte ladderzat, Marleen bleef bij haar angelieke positieven en beschermde Jacques voor zijn eerste kater buiten aarde. Jaja, ’t is godverdorie waar, God bestaat, dat willen wij geloven: bij de gratie van zijn engelen die schone mensen in het leven zijn geweest.

 

Heden is het zondag zonder onze vrienden, gisteren waren ze bij ons in hun laatste lijden. Beide zijn gelouterd, het blijven dezelfde tijden, onze trouw leeft verder. (Rebels for ever). 

 

16:41 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: engelen, jacques, marleen |  Facebook |

Commentaren

ik herinner me nog de tijd dat Jacques in Leuven studeerde en dat we hem meenamen in ons autootje...
een toffe gast met zin voor humor, genietend van het vele omringende moois...

Gepost door: loretta | 14-01-07

* (woordenloos)

Gepost door: Eva | 14-01-07

Doodgaan,het hoort bij het leven...
maar eigen vlees en bloed verliezen is moeilijker te aanvaarden...je bent meer verbonden met elkaar

Gepost door: bb | 15-01-07

jong het is heel erg als jonge mensen sterven. het lijkt zo onredelijk, oneerlijk. Vroeger woonde ik rechtover een Canadees kerkhof voor slachtoffers van de tweede wereldoorlog. als je daar rondloopt geloof je je eigen ogen niet, 18, 19, 2O jaar, honderden van die gasten die zo jong gestorven zijn. even in de zon zitten, met gesloten ogen kan soms helpen. marc.

Gepost door: marc | 15-01-07

De commentaren zijn gesloten.