31-12-06

mensen van het jaar

Mijn man van het jaar is Frans. En mijn vrouw zijn vrouw Suzanne. Tesamen zijn ze 150 jaar. Nooit vergeet ik hen. Ik word er elke morgen wakker van. Klokke kwart voor zes begint hun dag. In de week weliswaar. Op zon- en feestdag tukken ze door tot kwart na zes. Daarna de rituelen. Met het kreupele hondje naar beneden, de trage lift verschiet zich dagelijks van hun ontwaken, alle kabels kraken. Als het beestje pissekakje heeft gedaan, komt het trio terug naar boven. Met de kronkeltrap, hondje kan niet tegen suizend stijgen. Dat doen ze zeven keer per dag. Ongeveer. Tussendoor werkt Frans als manusje-van-alles in de blok, Suzanne kwettert hem als een musje achterna, druk-druk. Een bedrijvig stel. Na de middag dutten ze niet in. Ze gaan op stap, hondje ligt dan amechtig op hun bed. Zij drinken twee trappisten in café Centrum. Ik zie ze dikwijls zitten blinken aan het kale raam, de stad is hun prieel, hun luie lust, hun verlengde leven. Zij wuiven naar bekende mensen, ik groet minzaam terug. Ouwe knarren die niet begeven, met mate gulzig graag genieten. Liefde in het klein, bescheiden dienstbaar, tot elke minzaamheid bereid. Want na het uurtje bier vervolgen zij hun weg en werken. Worden verspreide vuilniszakken opgehaald, ordentelijk verzameld, in strakke rijen als soldaten neergezet. Elk papiertje wordt door Suzanne gevangen in de vlucht, gered van dwarrelend verloren gaan. Geen vlekje in de hall, geen plekje op de trappen krijgt een kans op eigen overleven. De lieve besjes doen hun inventieve plicht, verrichten stil de dingen waar geen haan naar kraait. Echter wel hun hondje, het keft met hese stem als de baasjes komen aangesjokt. Frans excuseert zich voor de kleine overlast, Suzanne vertaalt de dierentaal: een kind dat om zijn ouders roept, een ouderling die uitkijkt naar familie. En of ik het ook al weet van die dode man Saddam? Dat zij daar niet goed is van geweest, die beelden met dat touw, ochhere toch. Frans zwijgt verstard, kijkt naar het stijgen van de lift. Onder onze voeten hangt een lege ruimte, hoe diep duurt een plotse val? Ik troost Suzanne met verse woorden van haar held: onze paus heeft toch schoon gesproken, wie had nog zoveel Vaticaan verwacht, die taal van menselijkheid. Ook over groot erbarmen, recht op leven voor ons allen. Wie werpt de eerste steen, de laatste lasso om de nek van elke halsgerechte? Tegen negen uur doven zij hun lichten, zij trachten met hun oud verstand de slaap te vatten. Het wereldnieuws blijft vaak hangen, haperen in hun simpele geest. Hondje slaapt bij hun pantoffels, soms met nachtmerries van mens bijt hond. En gromt.

 

 

16:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) | Tags: saddam, paus, vaticaan |  Facebook |

Commentaren

Ik wens je een jaar, een topper, een knaller,
een dagelijkse knuffel een zee van geluk.

En niet te vergeten een zuiver geweten,
een jaar vol vertrouwen een vleug romantiek.

Uniek in je leven, een jaar om te zweven,
een jaar zoals niemand er ooit een verwacht.

Vele groetjes en maak er een spetterend eindejaar van!!!

Gepost door: CIA | 31-12-06

Wat een afsluiter Als ik dit lees daalt een wolk moedeloosheid over mij neer. Zó raak, zó...hier schiet mijn beperkt lijstje epitheta schromelijk tekort. Dit kan ik niet, schiet er door mijn hoofd, ik bezit niet die meesterlijke afstandelijkheid van de waarnemer en tegelijk die menselijke betrokkenheid en dat mededogen (oud woord dat het
nog steeds doet). Schitterend Marlon, en hiermee droog je Camps de facto duizendmaal beter af dan met een scherpe tekst ad hominem.

Gepost door: raf | 31-12-06

Hey! Mooi stukje om het jaar af te sluiten, Marlon. Bij deze ook een voorspoedig 2007 toegewenst met veel inspiratie!

Gepost door: eric | 01-01-07

2007 Pareltjes op zondag, de rest van week voor de zwijnen ?


Ik vermoed noest en naarstig werk,
veel schrijven, nog veel meer geschrap
aan een komend meesterwerk
ik reserveer vast een plekje op mijn schap

Happy newyear & le bonjour a madam

Gepost door: Jo | 01-01-07

Het beste voor 2007!

Gepost door: Eve | 01-01-07

Wens Frans en zijn madame een gelukkig nieuwjaar van me. En neem er zelf ook één.

Gepost door: Eva | 01-01-07

gelukkig of niet? Gelukkig zijn de mensen die met zo een simpel leventje tevreden zijn...
Het kan echter ook en verborgen ongelukkig-zijn.
Samen de dag door worstelen en opgelucht zijn als ze voorbij is..ik herken duidelijk deze situatie bij een aantal gezinnen die ik ken.Als ik je tekst lees,voel ik me inwendig opstandig worden en wil ik ze gaan wakker schudden...wat ik ook steeds probeer te doen als dit in mijn bereik ligt...ze uit hun ritme trekken en hen erop wijzen wat voor prachtige uitdagingen het leven nog te bieden heeft...:-)

Vele prachtige uitdagingen die ik je ook toewens voor 2007,Marlon...! :-))

Gepost door: bb | 02-01-07

Mijn nieuwjaarswens is dat je toch weer wat vaker schrijft. Maar nu ik dit "luidop" schrijf, komt die wens (nog even) niet uit, veronderstel ik...:-(

Gepost door: Eva | 02-01-07

hun kleine leven marlon, een heel mooi prentje dat je neerpende! nog meer van dit graag!

Gepost door: claire | 03-01-07

ideetje wie-weet dag jongens en meisjes, dank voor jullie fraaie aanwezigheid... inderdaad Eva, je zegt daar entwat, ik voel het letterwater lekken, ik zou hier misschien eens vaker moeten dweilen... voor Rebecca (bb): ik brom nog op een antwoord, speciaal voor jou, liefst iets dom zodat de buren het niet verstaan, ze zijn te kwetsbaar

Gepost door: marlon | 03-01-07

kader Tot grote verbazing mag (moet) de blogpolitie hier de kadrering ondersteunen.
Teksten controleren? Neen, geen budget voor voorzien, voor die vermeende controle zal je iemand anders moeten zoeken.

Gepost door: blogpolitie | 05-01-07

De commentaren zijn gesloten.