29-11-06

de tegendromen

mariaOf blote winter weldra komen zal

hoe mag ik dat bij god nog weten

ik een zwerver door wat blijvend valt

in herfst van vlug en groot vergeten

 

of ik doorheen je heetgeweende jas

(de zon scheen wreed met veel ambras)

een vage reden las voor tegendromen

 

traag smolt weg op kanteldag van zomer

wat de vranke achterverte bracht

een weke lente die naar heimwee lacht

 

er waren andere liefdes nog van kracht

met regels die ik zelf bedenken kon

geen hemelen- of geen engelenjargon

ook nergens antwoord aan de bron

 

 

20:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) | Tags: winter, herfst, zomer, lente |  Facebook |

27-11-06

in hete einders

eindersJe bent zo schoon dat je doorschijnend bent

daarom vervaagt mij soms je hele wezen

langs een lijn van veel te bleke schroom

dan wordt je wazig niets nog uitgesproken

 

je contouren ijl met spijt en plots stijgt

al je witte licht weer warmer tot me op

zodat ik even diep moet ademhalen

om te vatten dat je ergens bent en

 

zwijgt van wat je met je leven wil

hoe kan dit door de jaren voort 

vertel het stil terwijl je niet meer weent

 

als je van de waarheid over dagen spreekt

wanneer je lachend met mij wandelen ging

op weg naar liefde die in hete einders hing

 

22:58 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (19) | Tags: contouren, einders, liefde |  Facebook |

25-11-06

op-en afgesprongen

depotEen man weet niet wat schrijven. Cliché, een afgezaagde opener. Geen weg terug, dit offer moet volbracht. De wind heeft wild vrij spel in deze zinnen. Waait acht hoog, schoon en krachtig, lees ‘beaufort’, een grapje. Blaast woest vanop een schommelstoel, een torenmolen dichter bij de wolken. Springen is geen optie, stijgen evenmin, ik kan slechts steigeren. Designer jazz dringt zich naar binnen, dreinerig. Buurman speelt zijn Toots, een zaterdagse optie. Zoals langszij de treinen waar perrons worden geplaveid met strijkjes muzak, platte kakmuziek. Erger nog, zoals gisteren dat voorprogramma. De zaal Depot in Leuven, aangekondigd was een funky groep om op te hitsen. Wij zaten in de tocht, konden ons niet verwarmen. Wie de funk niet raakt, verzeilt in jazz, een makkie. Minuten duren treiterig uren. Steeds verrassend dat er toch een eind aan komt. Anderhalve zangeres ging door met blèren, vond wat teksten uit ter plekke, de band soleerde als een bende losgeslagen egoflippers. Ze waren duidelijk op thuislokatie, dat weerklonk fataal. Waar die jazz-bak allemaal goed voor lijkt. Wie niet getormenteerd is, begint er beter niet aan. Respect voor deze discipline, dank aan mister Miles en Chet.
Deze laatste sprong de waanzin in. Van zoveel hoog in Amsterdam, zonder valscherm, noch reserveleven. Dronken rocker Herman Brood dook hem jaren later achterna. Brood en Baker, dubbel kwakje kruimels.

Een intermezzo met een strijkensemble. Reclameprentje ‘made in dignity’: Oxfam posteert Toots Thielemans en Tom Barman aan een goedbedoelde strijkplank. Het effect is slechts lachwekkend. Rock en jazz geven tegelijkertijd verstek, de geintjes-mannen. Pathetische jaren geleden schreeuwde een gedrogeerde Chet Baker tegen onze mondjesblazer dat hij vanuit de buik moest leren spelen. Nationale Toots vertelde het in een krant, bijna trots op deze anekdote. Het zegt alles over ware jazz, demonen en hun epigonen.

Terug naar het juiste speelplezier. Spanky Wilson & The Quantic Soul Orchestra. Zo kwam het gisterenavond toch nog goed. Diepe roots-soul met duistere ritmes uit de Afrikaanse rimboe, blazers warm en wild in seksgalop, een zwarte zangeres die het achternichtje van Aretha was, zo dachten wij. Deze dame van de Franklin-dynastie bezong zich zwoel, wieg-de donker in combine met de swingers van een Booker T-familie. Een springerig gevoel voor blanke zielen. Blij opgesprongen. Wij dat waren zij en ik.

 

21:35 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) | Tags: chet baker, herman brood, aretha franklin |  Facebook |

23-11-06

beste burgervader

leuvenGeachte burgemeester,

 

Lowie, het ben ik, ge weet wel, den ondergetekende. Om te zeggen dat uw schoon Leuven nog steeds niet blogt. Dat we bijna een jaar geleden werden uitgenodigd door uw communicatiedeskundige.
Dat we daar met drie bloggers rond de tafel zaten waarvan ééntje een would-be. De tweede was een technologisch wonder, een computer-nerd (met respect). De derde bestond bescheiden uit mezelf. Er waren ook drie doorletterde mensen van een digitale firma: Hendrikje, Pieter-Jos en Stella-Marie (C-cup). Het was gezellig, daar niks van, we dronken liters cola-light en lieten de krokantjes kraken. Het meisje S-M ging koketjes met de schalen rond, ze fluisterde ondeugende dingen als: neem er nog eentje, deze is van het huis, tast maar toe, hupsakee, bamba la bamba, doe de can-can enzo.

 

Meneerke Lowie, uw communicatiedeskundige vond dat niet leuk. Hij wou steeds ter zake komen, maar de nerd wou dat ook en de would be vroeg telkens het laatste woord. Dat was daar lachen geblazen. Ik kreeg mijn fabricatie niettemin kwijt bij die firmakwieten, ik projecteerde mijn prille weblog op hun professionele scherm, met de hulpstukken van ons Stellake-Marie. Ze ging daarvoor op haar verhoogje staan en wees met een stokje de stoutere passages aan. Ik zei vrij beleefd hoe het liever niét moest, verwees naar ‘Gent blogt’ (http://gent.blogt.be/) als mooiste voorbeeld van eenvoudige perfectie. Bracht
de naaste buren van het webbend Mechelen ter sprake, refereerde naar mijn heisa met
ex-topblogger PDW, verwees hen fijntjes naar DS on line.

Ik had Didi de Paris (http://didideparis.wordpress.com/) kunnen nomineren als lokale ankerman, om ons aan op te trekken (hangen), maar ik kende zijn weblokatie destijds niet. En daarmee is de plaatselijke cirkel meteen onafjes rond. Want indien Leuven zou geblogd hebben, dan had ik Didi wél gekend. En ook zoveel nobele anderen, ze zitten nog steeds geïsoleerd en eenzaam in te loggen, één vol jaar later. En we holden al achter de feiten aan in 2005, het embryonale opstartjaar.

 

Leuven is best gezellig, maar Leuven is niet hip, Leuven mist essentiële trends, het zijn uw eigen woorden, burgervader. Leuven vist dus achter het communale internet. Ondertussen gaan schabouwelijke studenten met onnozele dooporgieën hun folkloristische gangen. Het blijft hoopvol wachten op een generatie vernieuwende scholieren. En onze pedante linkse bureaucraten horen eerder bij het schroot, om te laten recycleren. Neen, ik wil milder zijn, met die geitenwollen afgestroopte sokken verdienen ze een plaatske bij de Leuvense stoof, met een pijpke toebak en een poster van Fidel Castro.

 

Lowie, ge zijt een grote kleine mijnheer, maar uw communicatiedeskundige speelt met uw en onze poten. Onlangs zag ik hem eens zitten op de trein, het was in eerste klas. Oké. Proletarisch ben ik op hem afgestapt. Hoe dat zat met Leuven blogt? Ik zag hem bangelijk verkrampen, daarna gespeelde herkenning hanteren. Dat ik mij geen zorgen moest maken, hij zat aan een fors budget te knagen. We zitten schoon op schema, mister (euh) Manco. Hallo nonkeltje Monkel?

 

Lowie, ik zal het u eens uitleggen. Ik kan dat Leuvense web op minder dan een kwartier opbloggen, gratis bovendien. Ik pak een formaat van Skynet en vul dat enkel in. Geef mij vervolgens een week of twee en ik lever u een tiental medewerkers, voor niks gaat onze blogzon op. Wilt ge een webmaster, awel dan vragen we den Didi de Paris. Hij woont niet in Parijs, maar naast de deur in Kessel-lo (dacht ik). Hij heeft ervaring zat (soms dronken, een detail), een vlotte pen en connecties op het wereldnet. Ik zit hier niet te lobbyen, ik geef maar iets simpels mee: hoe we eenvoudige dingen niet nodeloos ingewikkeld mogen maken, geen dure eden zweren en stadhuiswoorden utiliseren voor wat in een handomdraai kan opgetimmerd worden. Maar als uw communicatiedeskundige gewichtigheid verkiest, dan is dat zijn eigen keuze, ons spijtig lot. En ja, die academisch wereldvreemde man kijkt ernstig op mij neer. Het weze zo. Mijn winkel blogt zich voort.

 

hoogachtend ononderdanig,
Vancon Marlon.

00:34 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (16) | Tags: tobback, leuven, didi de paris |  Facebook |

21-11-06

zuster zonde

pestDeze nacht was smakelijk en
zacht krokant als bladerdeeg
de morgen leek op appeltaart

met chocolade-ijs en slagroom

die jij naar mijn bakkes smeet

 

godverdomme zuster zonde

je verwondert me je biecht

komt uit een kindermond gerold
je verborgen speelgoed sla je

stuk van woede je verongelukt

 

 

wat heb ik in jou aangericht

ik ken je naam niet je gezicht

je was dus pissig als de pest

je keldert smetteloze pret
op dit afgemailde internet

 

 

13:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) | Tags: krokant, appeltaart, slagroom |  Facebook |

20-11-06

remember november

novkesZondagnamiddag in november. Ik verrij mijn tijden door het grijze Hageland. Langs het weerloos sombere van de winkelseries, met de kale vaders achter kloeke waggelmoeders en hun bibberouders in een stoet van rolstoelen. De monotone massa, de najaarsoptocht van het mensenvolk. Het gesleep, de slenter, het gedrentel, de verveling. Thuis in televisie-huis speelt een modderkoers, drinkt de koffie stukken taart en kletst het tegen beter weten in. Knikkebollen. Achter een gordijn gaan schuilen, met de lege blik een straat afschuimen. De zon schijnt koud en nat, de wind zit stil van waanzin achter rijen bomen aan. Bejaarde bladeren sterven op een vluchtpad naar het kerkhof, de doden gaan te keer als spoken in hun graf. Wat heeft een vrolijk lijk aan zijn bezoekers? De tombes brommen van gezondheid, weduwen worden verliefd op nieuw plezier van dronken nonkels. De kinderwezen banen zich een weg naar vers geperst verdriet. Het is en blijft november, droefheid plenst zich rond alom. De korsten van de herfst zijn harde noten om te kraken, je wordt al vette jaren ouder papa. Je zonen en je dochters lachen om je rimpels. Zet toch die dwaze klak af, scheer de haren uit je neus, koop begot een gsm en doe de internet-tentest. Niet naar tetten loeren, maar wees hip en hop en trendy. Hef je luie kloten op en zaag die dooie takken door. Of sterven we voortijdig, klagen we ons ten onder aan dit onzinweer, dit onnozel tijdsklimaat? Ik rij een eindje om, geef gas vol met petrol, zonder remmen door dit dwaze leven. Wat zal het me verdommen, morgen warmt de aarde op.
Dan smelt mijn ijskap en zwem ik verder als een vlinderende vis. Mijn bokaal staat klaar, kadootje voor de kerst.

 

 

00:00 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) | Tags: november, kerkhof, zondagnamiddag |  Facebook |

18-11-06

de goede wind

najaarDe wind heeft een vrouw naar hier geblazen, vrijdagavond, de week mag stoppen met haar komst. We keken naar de lichtjes buiten, zuchtjes binnen, de kleine dingen van het broos geluk. Wie maakt zich druk om geld en goederen, niet wij de mooi begoeden van het ogenblik. Gemoedsrust en een stille blik, de wijn op tafel blonk in zijn karaf, reflecteerde dronken van de blote kleren, vergeten was de kandelaar met kaarsen, wel muziek die over onze zetel kroop en de muren streelde en drapeerde. 

 

Moet ik regels toe gaan voegen aan dit avontuur van lichaamsvrede? Romantiek zit in een kleine hoek, beschrijft zich sober in de woorden, onder een kras van lenige komma’s, tast de hete ledematen zedig af.

 

Het is blij-over, vrij-geleden, het is wat het gemeenlijk was, zijn zal elke dag die wij genade schenken. De wind is weer gaan liggen, ik kijk haar sporen na, de lakens lachen in de war om zoveel misbaar in de plooien.

Ik strijk ze glad met handen vol van nagebluste lust en liefde, leg mijn vingers in de lucht verstrengeld, lucht die naar haar adem snakt, zich kantelend van ontspoord aroma.

 

Deze hitte in november schijnt zijn zonnen naar de binnenkamers, opgewekt en aange-zwengeld. Het najaar krijgt geen kans, elk blad dat valt betrekken wij in een dans van zonde zonder schuldbesef. Nu nog de winter overwinnen met verlangen, daarna storten
wij ons de lente in. Eén vogel fluit zich reeds ontstuimig maar voortijdig klaar.


 

00:32 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: seizoenen, wind, romantiek |  Facebook |

17-11-06

achteraf gedacht

dagVandaag werd een tragere dag, doorgebracht met een grage schone.
We liepen ergens langs een grensstreek, we verkenden elke weelde van de grote weg. Geen zijstraat was ons toegestaan. De limieten waren vastgelegd.

Vandaag was een langere dag, in gezelschap van een warm onthaal-bekende. Wij herkenden elke opstap die wij plaatsten door het einde van ons kleine pad. Een beperking was de rechte wandelbaan, zonder minste afslag. 

Vandaag werd deze dag verwonderd rondgewandeld met een lach.
Wij gingen op de brede stenen, door de glazen dingen zonder adem-schade. Elke spiegel blonk.
Geen korte aarzeling trof woordentaal, zij vonkte zachter voort.

 

00:33 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dag, land, vandaag |  Facebook |

14-11-06

dood aanwezig

afwezigDat mens ligt daar compleet dood, was mijn eerste gedachte. Een hoopje afgetrokken perkament, een wit-kartonnen gelaat, een mond die wijd openhing, verstarring alom. Niets bewoog nog aan dat wezen, afgewend op haar rechterzij als een gekantelde mummie, ogen afwezig gesloten, geen trilling meer, zelfs geen ademhaling.

Een lichaam kon niet beter gebalsemd zijn dan deze vrouw, want het was wel degelijk een vrouw. Ze lag naast mijn zieke schoon-moeder op de afdeling geriatrie.

 

Schoonmoeder stelde het wel, fris tussen de lakens, ze komt 
weldra naar huis. Dat vertelde ze ons monter, ze had er goeie
moed op. Haar jongere kamergenote gaapte ons wezenloos aan, alsof haar mond kon staren vanuit het diepste dal. Een krater van verschrikking, voor ons, de zogezegd jonge gezonden. Da’s ochgottekes een sukkel, zei onze bezorgde moeder, die ligt daar langzaam dood te gaan. Leeft dat mens dan nog, dacht ik oneerbiedig.

 

Plots beroering in de kamer, een wervelwind van halverwege dertig, bijna honderd kilo, stapt al taterend binnen, begroet mijn vrouw uitbundig, geeft mijn schoonmama een zoen en kust ook de versteven en vergeelde patiënte. Zij is de jongste dochter, de enige van de kinderen die nog naar moeder komt. Zij praat een tijdje liefdevol met het teder opgelichte lichaam, pakt haar bij de uitgeteerde handen, streelt haar schaarse haren, een sacraal moment van menselijke warmte. En dan geschiedt het kleine wonder, ik heb het zien gebeuren, het was een onverwacht mirakel: de bevroren zombie, ooit een volkse dame, opent twee seconden de afgestorven holle ogen. Ziet ge het wel, roept de enthousiaste dochter, zij kent mij nog, zij hoort ons goed , zij heeft gezien wie hier in deze kamer zat. Betrapt, zo voel ik mij. Dat mens verdient respect en het oneindig recht op leven. Meteen slaapt zij weer versluierd in.

 

De dochter ratelt vrolijk verder, dat zij haar moeder terug naar huis wil halen, liever nog vandaag dan morgen. Alhoewel, de doktoren hadden gisteren eens voorzichtig gepolst of het veel zin had om door te gaan met de baxter-voeding. Godverdomme, had de dochter verontwaardigd gereageerd, ons moeder haar hart klopt alsmaar voort, ik wil dat zij blijft leven en ik zal voor haar zorgen. Tot haar laatste harteklop begot, zegt zij tegen ons met het schoonste sentiment. Wij knikken ingetogen, wij zijn beduusd en stil. Dit is een simpel meiske, maar zij tikt zwaar aan, haar vele kilo’s torsen een onmetelijke dosis intelligentie, edel en emotioneel van aard. Hoeveel slimmer is zij dan de wetenschap? Ik aarzel en ik pas, ik weet het helemaal niet meer. Mijn sympathie gaat naar de mens.

 

 

19:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) | Tags: dood, geriatrie, wetenschap |  Facebook |

12-11-06

godin genadig

okéje doet het langzaam en nog langzamer, je houdt je laarzen aan en paradeert, onaantastbaar ben je, niemand raakt je aan, ik waak

je maakt me warm, nog warmer, ik vraag je om te liggen en te draaien, je keert je verder, aait, ik zie je billen blozen van genot,
je dijen zijn vanbinnen roze en je knieën knikken dicht en dichter, smelten open, vloeien groot en dalen voort

je adem nadert en je groeit, godin genadig op een katjesloop, ik neem je op mijn schoot en vat je schroom, ik wieg je schoonheid zonder woorden, storm steekt op, komt deze stroom, verboden vruchten van de boom

 

22:41 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) | Tags: godin, billen, vruchten |  Facebook |

11-11-06

stervelingenherfst

herfstHet tweede deel van het concert moest nog beginnen, we keken het met kriebels tegemoet. De soul krioetelde in ons wiebelhart,

van kop tot teen waren we doordrongen van het onderbuikgevoel. Volwassen kinderharten zijn te vullen met een funky zak muziek.
We genoten van de meisjes en hun jongens rondom ons, de meisjes droegen botten onder korte rokjes, de jongens meestal lange lokken en een gsm, tegen de verveling.

 

Tot ons mobieltje ging, een noodbericht, moeder (86) voelde zich onwel, overkomst gewenst, zeer dringend liefst. In zeven haasten waren we uit de zaal, rennend naar de veel te verre parking. Iemands noodlot tegemoet?

 

Net geen tien jaar eerder reden we dezelfde weg, haast was er toen niet bij. Droefheid wel, immens. We hadden vruchteloos op Spoed gewacht, een man was niet meer opge-daagd, wegens te ziek, nadien nog zieker, en ultiemer tot definitief. We troffen hem thuis nog aan, vredig zijn blik, voor ons bewaard, zeker weten. Hij keek rustig naar de hemel. Schoonpapa was stilletjes vertrokken, hij deed het sober, zijn laatste woorden waren schaars geweest, een klein gebaar, daarna plots aanvaarding.

 

Die herinnering ging gisteren door ons hoofd, wij waren met zijn tweeën, toch spreek je zulke dingen niet in woorden uit. Gedachten communiceren ook, maken oversprongen. We bleven beide kalm, bereid voor elke onheilstijding, maar niet klaar voor wederzijds verdriet. Sterven went niet. Toen we bange kilometers verder het oudershuis bereikten, brandde er nog alle licht van hoop. De kamers lachten van de klaarte, maar was dat onverdacht? Moeder zat verschrikt en zwaar gerimpeld op de zetelrand, zieltogend en gewond, haar adem haperde, haar hart klopte niet meer regelmatig. Zij lachte echter, tegen beter weten in, wij waren dappere redders, dacht zij. Wij waren niks en niemendal, wij acteerden onze overmoed en ijlden door naar Spoed.

 

Wij spraken niet gedrieën, de nacht was slechts getuige van wat nietigheid. Wij dachten een decennium terug, lachten onwennig in de trieste schemer van de wagen. Hoe broos dit kleine leven zijn kan, vergankelijkheid en herfst, tijdelijkheid en lijden. Wie kent de machteloze woorden, niemand spreekt een waarheid. Angsten, ook beklemming tot het ziekenhuis in zicht kwam. Deze keer hadden we ons voorbeeldig voortgehaast. Moeder hield zich kranig, ze deed het op de nagelaten krachten van haar man.

 

Een vriendelijke doktersjongen, een stel alerte assistenten, apparatuur met kabels en elektroden, alles in een verbijsterend tempo, mensen ijlden door de gangen. Wat waren wij armertierig. Wij kropen bij mekaar, sprakeloos, hoopvol niettemin. Zeker geen minuut te vroeg, verklapte een professionele blik, verraadde iemand met een zucht. Moeder ademde precies wat beter, was dat ons optische bedrog? Het tempo ging nog de hoogte in, alle handen werden hoogst deskundig bijgezet. Minuten later, het leken lange uren, kwam er teken van gezonder leven. Moeder glimlachte met haar ogen, het was een wenk naar ons, zij bleef in leven. Nog voor jaren of slechts even?

 

Wanneer komt de tijd dat ze zullen samen zijn, voor eeuwig weer verenigd? Want ze hebben elkander trouw beloofd, ze wachten op mekaar. Het is hun zachte zekerheid die
ik niet tegenspreek. De onbegrijpelijke herfst is altijd klaar voor ieders kleine sterven.
Elke herfst kan jaren duren, zoals het langzame verval. Het laatste blad valt traag. Het dwarrelt naar beneden, vrede rust opeens in deze aarde. Wij willen onze liefste doden pardonneren, ook bewenen. Totdat wij overkomen.

 

 

00:06 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) | Tags: ziekenhuis, moeder, schoonvader |  Facebook |

08-11-06

rebelse Els

elsBeste Els, (http://www.elsvaneeckhaut.be)

 

Je weet dat ik een Boontje voor je heb. Dikwijls kijk ik achterom in de hoop dat je me volgt, meestal niet. Deze keer was het bingo. In mijn achterwaartse item over de dode Botha ben je aan me blijven plakken, vijf dagen na de datum, dat moet kunnen, dat doet deugd. Je houdt een mooi betoog over wat wij mensen moeten denken en hoe wij de woorden van geestelijke leiders niet steeds hoeven te practiseren. Lijkt me zeer aantrekkelijk, ik sta altijd klaar voor een gezonde dosis anarchie. Je bedoelt het goed, ik versta je zonder ironie, maar ook mijn item was een statement, dat wist je toch.

 

Ik ben burgerlijk ongehoorzaam, zeer bewust, in casu wil dat zeggen dat ik de linkse kerk zeer ongenegen ben en me toch achter jullie ‘sossen’ schaar. Mag dat even kunnen? Ik baal van de dictaten van de intellecto’s en de progressivo’s, zij staliniseren ons maat-schappelijk en cultureel bestaan. Ik noem liever niet veel namen, want Jef Moraal zou me kunnen kwetsen met een duur proces. En ik ben een armoezaaier, ik kan geen peperdure gages vragen zoals neefke Tom Lanoye om uit eigen werk te komen vooracteren. Ik las het exuberante bedrag in de Knack, de reporter sprak er schande van. Ik weet niet wat zijn ideologische zuster Hemmerechts bedingt. Zij boeren beide goed, maar zij staan ook symbool voor irritante nonsens, een onfrisse vorm van salonmanieren-socialisme.

 

Lanoye is nog steeds niet uitgelachen van de Vlaamse toeren die hij met de Zuid-Afri-kaanse Antje Krog heeft uitgehaald. En maar fulmineren tegen de vermeende restanten van Apartheid, ze konden op de foto’s echt hun pret niet op. Een onnozelaar met een nichten-brilletje en een ouwelijk blanke tante. Ik heb hun teksten niet gelezen, ik hou al jaren niet meer van dubbele moraal en oeverloos gepreek. Het zijn immers wij, de populo’s, die altijd overal in de fout gaan, (per definitie), hoe we ons ook willen draaien of keren, er is een hypercorrecte kaste die de juiste lakens uitdeelt. Het gebeurt perfide en hautain, met veel onvolks dédain. Het zit hem vaak in de details, de emo-mimiek van een tv-speakerin, de wufte lach van een schrijverswijf, hoe bijna nobel ook haar man, of de verdoken loft van een reclameburgervader, hij hokt er samen met zijn secretaresse en spelt ons de morele les. Te veel om te citeren, wij zijn moe getergd door wie zich weldenkend noemt. Daarom pleeg ik soms een harde afreactie, een vonkend fulminaat. Lees mijn woorden niet direct, maar hoor de verre donder in mijn regel-maat.

 

Els, ik moet hier van je scheiden. Geintje, ik schrijf niets letterlijk. Ik heb het hélemaal voor jou, dat besef je toch, ik ben een fan. Ik hoop ook dat je pa zijn strijd voor Mister L. gaat winnen. Ik mag dat misschien niet zeggen. Daarom doe ik het wel. Omdat die man ook werd belaagd door mensen die het beter wisten, de laffe linkerzijde schaarde zich verlustigd aan de killers van de rechterkant. Leve de averechtsen en de echte dwarsen, geef ons ook een kans.

 

Hier eindigt mijn tirade, ik moet nu naar de rumba-les met Elle Labelle, goed voor rug en lusten. Daarna prepareren wij gebakken haring met rabarbersla. Dat wordt weer smullen. Lullen doen wij tot stukken in de nacht. Ik expliceer haar mijn warme plannen voor een doorsnee-partij. Een kartel van jartellen met satijn.

 

21:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (31) | Tags: els van eeckhaut, tom lanoye |  Facebook |

06-11-06

Belgische Prince

Stijn 2Derde couplet, potteke potteke vet. Mag ik a pistoléke zaan en ga ma seuzeke? Oenze pa hèt misére mè zèn vra. Zo spekte dat vettig verder in de teksten van Fixkes, een pop- en (sporadisch) hip-hop-groepje uit Stabroek. Deze oerkempense jongens speelden zaterdag als voorprogramma voor Stijn in de Botanique. Wat een verademing om nog eens het catchy speelplezier in al zijn muzikale eenvoud mee te maken. Er zat een gedreven vaartje aan die gasten, het swingde lekker van bij aanvang. Aanstekelijke pop, aandoenlijke lyrics, groepsleden die mekaar grappig onderuit haalden. Absurd bij wijle, vaak hilarisch. Geen spatje capsones, maar vrolijk geca-moufleerd meesterschap waardoor het publiek ging wiebelen en dansen. Een gedroomde opwarmer voor de witte funk van Stijn, onze blanke Prince.

 

Een soul-natuurlijk fenomeen, de wildkrolse blondgekrulde Stijn. Wat die jongen in zijn lenig lijf en hete brein aan negerwortels torst, het is niet te geloven. Wel om hitsig te aanhoren. Hij beweegt zich zwierig tussen de zwart getinte Prince en Jamiroquai, tussen flitserige funk en broeierig afgemangelde jazz. Stijn flirt met beide stijlen en mengt ze grillig tot een mix van eigen maaksel, een cocktail flirtmuziek, zwetend en dampend van een donker oer-gevoel, een zwoele portie buikrespons. Hij kronkelt en hij fonkelt op dat podium rond, hij zweept zijn muzikanten aan, zij verstaan dezelfde taal en ritmeren de instrumenten als een bende straatzigeuners. De blazers zijn de warme brij van het gebeuren, de drummer is een trommelaar op tam-tam die roffelt en die gromt, gitaar en contra-bas ondersteunen en versterken het gekreun van Stijn, nemen zijn loopjes over en kletsen sekslamento’s tegen het plafond. Want daar gaat het altijd om bij funk, het is een latente vorm van erotiek.
Hoe kan een blanke jongen van bij ons die zwoele tonen hier beroeren? Omdat zijn binnen-boel zich openstelt voor alles wat verboden is, voor het duistere van iedere duivel die in hem woelt, hem vraatzuchtig voedt met verboden vruchten die hijgen doen en zuchten. Stijn is een exuberant festijn voor zonde zonder schuld, voor ontucht in de onbevlekte ziel, voor uit de bol gaan en de rol te lossen van de brave burger. Mijn dartel meisje danste mee. Ik wipte op en klapte neer. Zoveel weken zeker niet bewegen, had de dokter nog gezegd. Maar deze vibes zijn mijn demonen, een drive die sterker is dan elke ziekte.
 

 

23:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (22) | Tags: stijn, funk, prince |  Facebook |

05-11-06

exit Koen Fillet

filletHij heeft het dus uiteindelijk niet gedaan, die marathon gelopen. Maanden geleden hadden we het in deze kolommen reeds voor-speld. Maar wie zijn wij? En wie is Koen Fillet? Fillet is de hoofd-rolspeler uit mijn eerder stuk “Fillet Américain” waarin ik hem voor-stelde als een notoire niet-marathonloper, wegens eeuwen seden-tair gedrag, dubbel gelaagde dikbuikigheid en een onoverkomelijk entertainershandicap.

Enfin, het heeft de beeldgeilbekker niet belet van maandenlang te solo-bloggen over zijn marathoneske voorbereiding. In New York ging het wonder geschieden, hij had het bedenkelijk sportieve gezelschap van een onbekende bende nitwits uit de boekskes. Onverdachte steun kwam evenwel van de vakbekwame Paul Van Den Bosch en van de academisch nobele Professor Peers (KUL). Die meneren pikken ook eens graag een korreltje media-aandacht mee, het is hun gegund. Maar blijkbaar niet door Koen Fillet. Hij belazerde de ganse boel, zijn eerlijke begeleiders inbegrepen. Tot op het allerlaatste ogenblik liet hij Paul VDB in de waan dat hij zou starten, hij ging zelfs teatraal zijn startnummer afhalen en liet de Coach (http://www.coachpaul.be/) daar enthousiast over bloggen. Ondertussen draaiden de camera’s immers door en moest de show zijn soap-niveau bewaren. Maar op het moment van de ultieme waarheid postte Heertje Fillet doodleuk een commentaar op zijn blog met het bericht van plotse afzegging. (Da’s spannend hé kindertjes, wat een grapjurk van een sportman). In één tijd vermeldde hij erbij dat deze beslissing reeds eerder genomen was, dat hij met een belastende knieblessure zat en dat de datum voor een operatie al een tijdje vastlag. Maar Fillet reisde niettemin mee af naar New York, want het TV-programma op Canvas bleef uiteraard “lopen” en de enscenering leidde een eigen leven. We kunnen ons wel iets voorstellen bij de verbijstering ter plekke van de integere coach Van Den Bosch. We kunnen onmogelijk geloven dat hij mee in deze combine zat. Indien wel, oké, dan komt alles op losse schroeven te staan en geloven wij voortaan niets meer van een gemediatiseerde realiteit.
Hoe dan ook, televisie dreigt een hopeloos ouwelijk medium te worden. Het is reeds zover gekomen dat zij achter het ware leven aanrennen. Duizenden marathonlopers in Vlaanderen doen reeds sinds decennia hun 42-km-ding, anoniem en sober, zonder spots.
De onverdraaglijk zwaarvoetige Koen Fillet heeft hen achterna proberen te hollen, hij is op zijn bek gegaan. Ook als hij aan de start verschenen was, en zelfs indien hij uitgelopen had, zou hij niets gepresteerd hebben. Zijn beoogde limiettijd lag welgeteld op… zes uur, reken maar eens uit: dat is aan een goeie zeven kilometer per uur. Een minimaal geoefende wandelaar gaat lichtvoetig rapper. Moest daarom al die beeldgevormde heisa? TV-vedetten zijn versleten voor hun tijd. En voor niks verlegen.
 
 

13:41 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) | Tags: paul van den bosch, marathon, koen fillet |  Facebook |

03-11-06

VRT barricadeert

bothaEergisteren keek ik uit verveling naar het VRT-avondjournaal. Martine Tanghe meldde ons met gescandaliseerde blik het overlijden van een 90-jarige man. Ik zag geen spatje tristesse in haar ogen, eerder verbetenheid, één van haar handelsmerken als het om een potentiële tegenpartij gaat. De afgestorvene heette Pieter Botha, oud-president van Zuid-Afrika. Hij was inderdaad geen doetje. Hij gold jarenlang als hét symbool van het Zuid-Afrikaanse racisme, hij is tijdens zijn ganse regeerperiode het systeem van apartheid met harde hand blijven verdedigen. Tot op hoge leeftijd heeft hij zich hiervoor niet willen excu-seren, ondanks honderden onschuldige doden en duizenden willekeurige gevangenen.
Zo werd het ons ook droog meegedeeld op de VRT, daarmee was de nieuwskous af. Geen enkele kanttekening, geen ruimte voor een historische schets. Vooral geen boodschap van verzoening. En daar zat juist de mooie opening in het Botha-verhaal, de stelling dat deze harde medaille zijn zachte keerzijde had. Complete verkettering is echter de makkelijkste manier, zo kom je ook vlotter weg met je eigen kortzichtige gelijk. Mensen slikken snel, hoe kinderlijker een bericht, hoe eenvoudiger het leven. Helaas.

 

Gelukkig komt het wereldnieuws ook via andere kanalen tot ons. Zo had ik reeds de ganse dag op allerlei infobronnen van het internet kunnen lezen dat Nelson Mandela zich zeer mild had uitgelaten over Botha. Mandela heeft jarenlang, onder meer door rechtstreeks toedoen van Botha, gevangen gezeten omwille van zijn anti-apartheids-streven in de rangen van het ANC. Wel, diezelfde hoogbejaarde en zwaar benadeelde man zei over de afgestorvene dat hij de leider was die de eerste stappen heeft gezet naar een vreedzame overgang in Zuid-Afrika. De huidige president Mbeke herhaalde dit in exact dezelfde bewoordingen (steeds volgens de nieuwsbronnen op het internet). Straffer nog, er viel een officieel com-muniqué van het ANC af te lezen waarin zij hun innig medeleven met de gewezen tegen-strever betuigden. De opvolger van Botha, oud-president F.W. De Klerk, sloot het kransje tactvol huldebetoon door te verklaren dat hij Botha wilde eren voor de enorme bijdrage die hij geleverd had om de weg naar een nieuw Zuid-Afrika te effenen. Onverdachte en hoogst objectieve verklaringen van mensen die tot de onmiddellijke entourage en, meer nog, tot de regelrechte tegenstanders van Pieter Botha hadden behoord.

 

Hallo, beste VRT, wat heet nieuws? Mag er soms wat speling voor nuance zijn? De wereld valt zomaar niet op te delen in effen vlakken van wit-zwart. Dat heet simpelweg separa-tisme, zie het gewezen Zuid-Afrika. En daarmee is mijn circel van kleine wrevel rond. Aan de Reyerslaan mag men verder strijden in het genoegzaam subjectieve ongelijk. Door hun politieke bril wordt nog steeds naar de verontwaardigde barricades van ’68 gekeken. Het goedkope puin is ondertussen lang geruimd. Nu de oude oproerkraaiers nog.

 

 

15:39 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (15) | Tags: mandela, mbeke, botha |  Facebook |

01-11-06

gezellig met gazelles

elodieDeze middag heb ik een zwarte gazelle zien voorbijsnellen, haar benen waren een kilometer lang, de twee tesamen weliswaar en afgerond naar boven: daar pronkten haar billen, absolute kunst die kont, daar kan geen enkele artiest mee concurreren. Onbetaalbaar zicht, de herfst verbleekte en de wind ging liggen. Zij nam passen die gracieuser waren dan een ballerina die over een podium springt en danst. Elodie is haar naam, ik ken haar van horen spreken. Zij sprint zich door het leven, meestal aan de zijde van een andere snelle deerne, ons aller-schoonste Kim. Ik heb het over de spurtende meisjes Ouedraogo Elodie en Gevaert Kim. Deze laatste vertoeft momenteel in dik verdiende vakantie-oorden. De zwarte parel traint inmiddels verder. Zij doet dat in het deskundige gezelschap van de bescheiden Rudy Diels, een beminnelijk man.

De gazelle die aan mijn zijde liep, ook een fraai exemplaar, maar blank geschapen, keek goedkeurend toe. Wij zwegen en zagen de perfectie zweven. Elodie is vooraan in de twintig, een lachebekje, slim en altijd welgezind. Ik ben toevallig geboren in het dorp waar zij reeds een langbenig leven woont. Vlaamser kan iemand niet wezen, je zou haar Bra-bantse accent moeten horen, zo aandoenlijk exotisch, de perfecte mix van de regio tussen Tienen en Leuven. Hoe kan een meisje zo bekoorlijk worden? Haar Afrikaanse origine speelt een rol, zeker weten. Daarbij de toegevoegde waarde van ons rijke westen en haar puur natuurlijk, dus hoogsteigenste talent. Zonde om zulk wonderkind te begeren. Dat doen we dan ook niet. Wij respecteren kunst.

Even een overstapje, Elodie neemt soms ook hoge horden. Wel, waar ik naar toe wil is per se niet naar de gunsten van dit godenkind, goeie genade, ze is gelukkig ongenaakbaar. Dat moet ze blijven, zoals ik aan de zijde van mijn blanke gazelle mijn gading vinden kan. Op elk potje past een sexy deksel. Ik wil het fragiele sprintmeisje wél linken aan de uitspraak van een oeroude man. Zijn naam is Hugo Camps, hij draagt rimpels en een baard. Grijs is zijn façade, heel onwijs zijn laatste dwaze uitspraak. Die deed hij onlangs in De Morgen. Hij betoogde dat elke vrouw oogverblindend en bij voorkeur jong moest zijn. Camps is een verlepte eikel van een vent. Hij vindt dat estethica voor een man niet hoeft. Wegens overbodig, hopeloos toch, de natuur werkt tegen, dat was zijn verweer. Hij heeft goed in eigen spiegels zitten staren en is tot een wijs besluit gekomen, wat hemzelf betreft.
Ik deel zijn mening niet. Waarom mogen mannen niet bekoren? Moeten wij met geld gaan smijten om schone dames aan spijzige tafels te verleiden? Zoals nonkel Hugo doet, hij bekent het zonder gêne. Wat een pure wansmaak, wat een misplaatste attitude.
Hij beledigt in hetzelfde vraaggesprek de leading lady van de Weekend Knack, tante Tessa Vermeiren. Simpel op haar uiterlijk gepakt. Je zal de moeder van zo’n man maar wezen, hij lijkt zijn eigen vader wel, in de overleden versie. Exit Camps, terug naar onze zwarte parel.

En weer een bruggetje over (haar ranke rug!). Naar ome Moeraert deze keer, tonton Rudi van Het Nieuwsblad. Deze vrolijke bolleboos is een gast die houdt van pretjes en verzetjes, hij zou in vervoering raken bij het lenige benenspel van Elodie. Wat zeg ik, in complete verwarring verkeren zou hij, zich bedrinken zelfs. Want blije vogel Rudi houdt van schoon madammen en liever nog van natjes dan van droogjes. Ik heb hem onlangs aangereden, deels ten onrechte. Hij is eerlijk met zichzelve, niet meteen mijn eigen stijl, maar hij heeft een solidaire lezersschare, die sympathiseren toch met hem. En hij schrijft om den brode, zodoende. Ik neem afstand van zijn grage identificatie met zijn ouderdomsimago. Rudi is vijftig-plusser en noemt zich soms olijk “pé” of “ouwe”. Houwe zo, Rudi, dat is je goeie recht. Laat de ijdelheid aan anderen, ik noem hier geen namen. Ik bewonder schone Elodie en ik geniet, met mijn bevallige gazelle veilig in de buurt. Ik soigneer ondertussen wel me-zelf, mag dat even? Ik richt me in dit slot terug tot slonzige heren zoals Hugo Camps. Hij zou vast wel met een elegante sprinteuse zoals Elodie willen uit dineren gaan. Maar enig-matische schoonheid is met geen geld te koop. Dat is mijn op toon gezette, egocratische devies. En van intellectuele ijdelheid ben en blijf ik vies.

 

 

22:18 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hugo camps, rudi moeraert, guido gezelle |  Facebook |