01-11-06

gezellig met gazelles

elodieDeze middag heb ik een zwarte gazelle zien voorbijsnellen, haar benen waren een kilometer lang, de twee tesamen weliswaar en afgerond naar boven: daar pronkten haar billen, absolute kunst die kont, daar kan geen enkele artiest mee concurreren. Onbetaalbaar zicht, de herfst verbleekte en de wind ging liggen. Zij nam passen die gracieuser waren dan een ballerina die over een podium springt en danst. Elodie is haar naam, ik ken haar van horen spreken. Zij sprint zich door het leven, meestal aan de zijde van een andere snelle deerne, ons aller-schoonste Kim. Ik heb het over de spurtende meisjes Ouedraogo Elodie en Gevaert Kim. Deze laatste vertoeft momenteel in dik verdiende vakantie-oorden. De zwarte parel traint inmiddels verder. Zij doet dat in het deskundige gezelschap van de bescheiden Rudy Diels, een beminnelijk man.

De gazelle die aan mijn zijde liep, ook een fraai exemplaar, maar blank geschapen, keek goedkeurend toe. Wij zwegen en zagen de perfectie zweven. Elodie is vooraan in de twintig, een lachebekje, slim en altijd welgezind. Ik ben toevallig geboren in het dorp waar zij reeds een langbenig leven woont. Vlaamser kan iemand niet wezen, je zou haar Bra-bantse accent moeten horen, zo aandoenlijk exotisch, de perfecte mix van de regio tussen Tienen en Leuven. Hoe kan een meisje zo bekoorlijk worden? Haar Afrikaanse origine speelt een rol, zeker weten. Daarbij de toegevoegde waarde van ons rijke westen en haar puur natuurlijk, dus hoogsteigenste talent. Zonde om zulk wonderkind te begeren. Dat doen we dan ook niet. Wij respecteren kunst.

Even een overstapje, Elodie neemt soms ook hoge horden. Wel, waar ik naar toe wil is per se niet naar de gunsten van dit godenkind, goeie genade, ze is gelukkig ongenaakbaar. Dat moet ze blijven, zoals ik aan de zijde van mijn blanke gazelle mijn gading vinden kan. Op elk potje past een sexy deksel. Ik wil het fragiele sprintmeisje wél linken aan de uitspraak van een oeroude man. Zijn naam is Hugo Camps, hij draagt rimpels en een baard. Grijs is zijn façade, heel onwijs zijn laatste dwaze uitspraak. Die deed hij onlangs in De Morgen. Hij betoogde dat elke vrouw oogverblindend en bij voorkeur jong moest zijn. Camps is een verlepte eikel van een vent. Hij vindt dat estethica voor een man niet hoeft. Wegens overbodig, hopeloos toch, de natuur werkt tegen, dat was zijn verweer. Hij heeft goed in eigen spiegels zitten staren en is tot een wijs besluit gekomen, wat hemzelf betreft.
Ik deel zijn mening niet. Waarom mogen mannen niet bekoren? Moeten wij met geld gaan smijten om schone dames aan spijzige tafels te verleiden? Zoals nonkel Hugo doet, hij bekent het zonder gêne. Wat een pure wansmaak, wat een misplaatste attitude.
Hij beledigt in hetzelfde vraaggesprek de leading lady van de Weekend Knack, tante Tessa Vermeiren. Simpel op haar uiterlijk gepakt. Je zal de moeder van zo’n man maar wezen, hij lijkt zijn eigen vader wel, in de overleden versie. Exit Camps, terug naar onze zwarte parel.

En weer een bruggetje over (haar ranke rug!). Naar ome Moeraert deze keer, tonton Rudi van Het Nieuwsblad. Deze vrolijke bolleboos is een gast die houdt van pretjes en verzetjes, hij zou in vervoering raken bij het lenige benenspel van Elodie. Wat zeg ik, in complete verwarring verkeren zou hij, zich bedrinken zelfs. Want blije vogel Rudi houdt van schoon madammen en liever nog van natjes dan van droogjes. Ik heb hem onlangs aangereden, deels ten onrechte. Hij is eerlijk met zichzelve, niet meteen mijn eigen stijl, maar hij heeft een solidaire lezersschare, die sympathiseren toch met hem. En hij schrijft om den brode, zodoende. Ik neem afstand van zijn grage identificatie met zijn ouderdomsimago. Rudi is vijftig-plusser en noemt zich soms olijk “pé” of “ouwe”. Houwe zo, Rudi, dat is je goeie recht. Laat de ijdelheid aan anderen, ik noem hier geen namen. Ik bewonder schone Elodie en ik geniet, met mijn bevallige gazelle veilig in de buurt. Ik soigneer ondertussen wel me-zelf, mag dat even? Ik richt me in dit slot terug tot slonzige heren zoals Hugo Camps. Hij zou vast wel met een elegante sprinteuse zoals Elodie willen uit dineren gaan. Maar enig-matische schoonheid is met geen geld te koop. Dat is mijn op toon gezette, egocratische devies. En van intellectuele ijdelheid ben en blijf ik vies.

 

 

22:18 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hugo camps, rudi moeraert, guido gezelle |  Facebook |

Commentaren

"Camps is een verlepte eikel van een vent."
Als voorbeeld van een schitterende 'pars pro toto' mag dit in het nieuwe leerboek Nederlands.

Gepost door: raf | 02-11-06

lelijk en rijk of knap en arm...? Ikzelf hecht ook aandacht aan mijn uiterlijk.Daarnaast heb ik geen probleem met mensen die dit niet zo belangrijk vinden en je nemen voor wat je bent vanbinnen,maar heb het wel moeilijk met mannen die zichzelf uiterlijk verwaarlozen,maar wel kritisch zijn tov anderen,vnl de vrouw.Spijtig genoeg erotiseert macht en aanzien...en vervalt alle schoonheid in het niets bij sommige personen...

Gepost door: bb | 02-11-06

Natuurlijk kunnen mannen bekoren Natuurlijk kunnen mannen bekoren .De eerste seconden spelen een heel groot belang (puur fysiek, indruk,vlotheid ,charisma , sex appeal ).Een esthetisch oog ziet dat onmiddellijk, voor mij valt het andere in een soort dode hoek van mijn oog.
Wat een Camps (weet niet hoe die eruit ziet, want lees vooral )als charme zou hebben, dat is intellectueel, denk ik, vallen voor ideeën , gecharmeerd worden erbij te horen,iets kunnen gedaan krijgen van zo iemand ,ik weet niet wat...net werking(nog zoiets waar mannen goed in zijn schijnt,misschien zitten ze meer op café...)
In ieder geval , als ik wil fotograferen , spontaan, weet ik wel wie "Hollywood in België " betekent en uitstraling , kan ook ouder, intellectueel ,dat is het toch.....Persoonlijkheid en kunnen omgaan met vrouwen , ook heel belangrijk.Contact kunnen leggen, ....

Voilà
, dat was een vroege erectie (heb ik niet ;) voor het ontbijt...

Gepost door: Linda | 03-11-06

De commentaren zijn gesloten.