30-10-06

just a gigolo

gigoloOf ik soms een gigolo ben? De vraag wordt me onverhoeds in het Frans gesteld door een giechelend pubermeisje. Ze moet zowat achttien zijn, maar weet duidelijk meer dan hetgeen goed is voor haar leeftijd. Ik ben geen moraalridder, ook geen witte ridder, dus schrik ik behoorlijk. Ze barst in een schaterend lachen uit, dit raakt meer aan lichte waanzin. Ik stel nu pas vast dat ze vergezeld wordt door een ietwat oudere jongen, duidelijk een Noordafrikaan. Hij komt heel dicht tegen me aan staan en vraagt venijnig sissend of ik wel zeker weet dat ik geen gigolo ben. Verdekke, wat is hier aan de hand? Ik ontken in alle talen en op alle toonaarden, maar voel ook een nerveuze spanning opkomen. Ze staan allebei dicht tegen me aangeplakt. Het meisje, duidelijk een Belgische, rukt plagerig aan mijn halskettinkje. Ze merkt opeens de christuskop en vraagt of dat mijn talisman is. Ik wriemel me zachtjes los, ben bang dat ze het nepjuweel stuk gaat trekken. Die christuskop kostte me amper tien euro op de rommelmarkt, maar het is wel een uniek exemplaar. Djeezes, hoe raak ik uit deze benarde situatie? Ik merk dat de ogen van de jonge kerel troebel staan, hij heeft onverzorgde tanden en zijn haar is lachwekkend opgeschoren.
Het meisje is lichtjes dronken, eigenlijk is ze eerder treiterig dan echt gevaarlijk. Maar die maghrebijnse pipo vraagt me plots om geld, twintig euro, da’s toch peanuts voor een gigolo. Zij probeert zich tegen me aan te schurken, ik schuif opzij, maar onze Mohammed zet me klem. Hij loenst vals, lacht brutaal. Dan trekt hij mijn zonnebril uit mijn vestzakje. Verdorie, mijn pronkstuk, een retro-model uit de seventies, voor een habbekrats ergens tweedehands gekocht. Ik word langzaam kwaad, maar weet dat ik me eerder moet be-heersen. Voorbijgangers wandelen achteloos langs ons heen, dit is mijn eigen probleem.
Ik vraag mijn bril terug, zeg dat hij mij niet toebehoort, dat ik hem van mijn zoon ontleend heb. Het meisje verstart even, denkt wankel na en zegt dat ik mijn bril mag houden als ik met hen iets wil gaan drinken. Ik knik en Momo geeft me mijn collectors item weer. Ik volg hen aarzelend, het meisje pakt mijn arm. Ik zie op de stationsklok dat mijn trein over twee minuten vetrekt. Ik ruk me onzacht los en zet een sprintje in naar de roltrap, honderd meter verder. De grijze dagjesmensen, allen argeloze pendelaars, bekijken mij verbaasd, wijken op het allerlaatste moment. Ik pak drie treden tegelijk en wring me voorbij de reizigers. Bijna boven werp ik een blik achterom. Een briesende Mohammed komt me achternagesneld, ik zie die bruine puistenkop met zijn uitpuilende kikkerogen dichterbij komen. Mijn trein staat klaar op het perron, ik jump naar binnen en voel tegelijkertijd een hand in mijn kraag. In een reflex graai ik een paar losse euro’s uit mijn jaszak en smijt ze naar buiten. Dat is mijn redding. Momo lost zijn greep en grabbelt naar de muntjes. De deuren van de trein gaan dicht. Ik zie hem nog verdwaasd naar mij staren en zijn mid-denvinger gaat dreigend in de hoogte. Ik doe niks terug, wat een sukkelaar, denk ik.
Het bibberen kwam pas later, maar niet zo erg dat ik aan het bidden sloeg. Die Christus rond mijn nek is ijdele franje. Ik vertik het om hem te vragen hoeveel onze schuld bedraagt aan het schorremorrie. Mischien heeft één of andere Allah het antwoord op deze vraag. Verschoning voor mijn goddeloosheid.

 

21:34 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (16) | Tags: gigolo, christus, allah |  Facebook |

28-10-06

leve tante Maria

rozTante Maria was 87 en ging opeens dood. Zondagnamiddag zag men haar liggen, haar armen gekruist op de koude grond. Zij lachte nog, een troost voor de familie die haar vond. Haar nieuwe jas was zelfs niet losgeknoopt, ze kwam zojuist thuis van ons Mina, haar jonger zusje, 86.
Tante Maria had die dag het noeneten nog gekookt voor acht personen. Zoals ze dat al jaren deed, breeduit aan het fornuis, gezonde kost, frieten met biefstuk, boerenkool met worst, stoof-vlees, altijd tomatensoep vooraf. En een dessertje toe. Dat waren haar momenten van glorie. Ze wist wat verantwoordelijkheid was. Oudste dochter uit een gezin van elf, tien meisjes, één jongen die het rijtje sloot. Arme mensen met een schoon gemoed, ze hielden de kerk in hun midden.

 

Donderdag zijn we haar gaan begroeten, ze lag stokstijf en schoon te pronken in haar allerbeste kleed. Vrijdag hebben we haar begraven. Het weer viel nog geweldig mee, de herfst was ons mild gezind. Na de lijkdienst waarin plechtig werd gezongen van “nader tot U mijn God” (krop in de keel) hebben we onze benen onder tafel gestoken zoals dat heet. Verse pistolets met hesp en kaas, boterkoeken, sloten koffie, gezelligheid troef. En maar voluit keuvelen, iemand tapte een mop, net geen vuile. Soms verslikten we ons in ons en-thousiasme. Iemand, een oude geliefde, ging toch dood. Maar het stoorde ons niet langer dan twee seconden. Tante zelf hield van zulke ambiance, mensen innig bij elkaar en lekker aan de klets. Dan let je niet op iedereen. De afwezigen hebben ongelijk, oeps. Ze zou er zelf om gelachen hebben. Leven en laten leven, dat was haar devies. En als het onze tijd is, dan stappen we toch op. We verlieten als laatsten het pand, gerustgesteld, ons tante hield daar de wacht. De oude dooien kregen goed gezelschap. Net op tijd, ze vieren weldra feest.



23:17 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) | Tags: frieten, biefstuk, stoofvlees |  Facebook |

26-10-06

le cafard

13("Société, tu m' auras pas" - Renaud)

 

Ah, moi je n’ai jamais le cafard

certainement pas ce soir

je mange du canard

je bois un petit vin

 

puis un sorbet, je fume mon cigare

je mets encore de l’ordre dans une armoire

comme toujours, je sens aucun chagrin

 

je fais encore l’amour

avec moi-même, ce que j’adore

c’est mon système

je préfère être seul

dans cette petite mort

 

et bien,

c'est le cas de le dire

comme je suis content

que je suis resté lucide

jusqu’au dernier moment

 

je me suicide maintenant

 

 

- gedicht MV opgenomen in Les Cahiers de Poésie 2001-2006 / Saint-Rémy-Geest (Br-W) -

 

21:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) | Tags: renaud, cafard, suicide |  Facebook |

24-10-06

pastiche of persiflage

persiflageMorgen komen onze Spaanse vrienden Juan, Estefania en Juan Jimenez. Van de eerste Juan kan ik onmogelijk de familienaam onthouden, het heeft geen belang, ik noem hem vaak senor en dat is wederzijds. Estefania is zijn weelderige vriendin, een ‘da Lorca’ uit de buurt van Barcelona, ze zingt hemels en onze nachten in het dorre Cortez Luca zijn ondertussen legendarisch. Juan Jimenez is de klassieke gitarist, hij speelt met de ogen dicht de hispanica blues uit de bergen van Castoncella. Maar je kan hem ook alle nummers van Dylan uit de sixites vragen, hij copieert Hank Williams na zeven glazen Raccas-wijn (die kopen we in de Spaanse winkel in de Tessenstraat, bij Fredo, de zachte brombeer met zijn lakse melancholie uit het diepe zuiden, de streek van de bluesetto flamenco). Lore is reeds in de weer met kruiden en exotische groenten, ik zoek de platen uit, waarom moet het deze keer per se Tex-Mex zijn? Alles op het gevoel, op het prikkelende ritme van het geknaag in mijn darmen. Ik slik Dalmex, handenvol, en de rode pillen van Agfor, een overdosis hiervan kan geen kwaad. (De pijn is er altijd, maar de woede is gaan liggen, ik aanvaard mijn machteloosheid, installeer me in mijn autonome wereld, de kleine vrede-rel).


Later vanavond profiteren we nog van de nerveuze rust met een nachtfilm van Jimmy Tendors, uit zijn prille periode, toen hij nog vrij droog en sober regisseerde. Het betreft “Lost in the moonlight, a nightmare”, met Trevor Willis en Leah-Sarah Bronski. Bijrollen zijn voor Amar Bravitch en Nam Petraly, beide van Oost-europese origine, luister naar die accenten. De fotografie is van de schromelijk miskende Lindsy Mc Carter, haar zwart-wit palet overtreft elke mix van kleuren. Lore valt op de sfeer van Tendors, het mythische, haast feeërieke, ik geniet van de dialogen… die onbestaande zijn. Zo is het leven goed, we kijken en we zwijgen. Luisteren naar muziek spreekt vanzelf voor zich, in de film is deze van Pablo Moderor, een verre nazaat van Isaac Moderor-Pavlev.

 

Terwijl ik deze regels tik (in tijdsnood, moet naar dichterskring voor lezing), kijk ik onder-tussen vaag naar het geluidloze tv-journaal. Een dame met bezorgde blik verslaat een oorlog ergens. Wat kan het me raken, ik ben in mijn eigen kleine oorlog gestrand, op voorhand verloren wegens overgave. Oorlog is als een film, geënsceneerd. Ik neem de nasale klanken van Johny Traffic mee in mijn rugzakje door de kille stad. Traffic is een oudgediende van Traffic Jam, deed interims bij The Tunderfidss en Leparello Jack. Ik heb iets met Kerouac als ik door de straten loop, rusteloos onderweg. En “ne me tardez pas”, Renaud.


Lore heeft mijn duffelcoat klaargelegd en een pakje noodboterhammen voor als ik blijf overnachten bij de dichters. Ik weet dat we gaan drinken, het mag niet, maar ik doe het toch. Als ik morgen een kater heb, zal Juan mij zijn heilig water bereiden. Een mélange van rexa-kruiden met kalaver-ingrediënt (basic), Estefania zal me de slapen betten en Juan, de andere, zingt dan (fluisterend, parlando) uit het liedboek van Octavio Pezora. De volgende nacht zetten we in met droge whisky, daarom de Tex-Mex, dat mengt prettig verder met de okergele wijn. De vrienden zijn vreemde vogels, wild en exotisch. De drank lengt zich aan tot een cocktail van het onmogelijke en toch haalbare. Daarover de pek-droesem van muziek, vrolijk gekletter. Estefania gaat vast weer strippen. En dan lonkt ze langs mij, Lore is het gewend, klapt op het ritme van de hitsigheid. De Juan’s praten Catalaans als ze zat zijn. Ik verzwijg mezelf, lal in stilte.

 

22:00 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) | Tags: dylan, flamenco, strippen |  Facebook |

23-10-06

het regent binnen...

nacht… en het regent buiten, wat is het onderling verband? Spleten in
de vensters en de deuren of sta ik verloren onder het dak op mijn balkon, verward en wachtend op de zon die zich onmogelijk klaart na middernacht? Waar is die zotte maan, waant die zich helder in haar schone aanschijn, baant die zich een weg naar harde hoofden? Ik moet er niet van weten, ik sta in de regen. En ik sta daar goed, verstard in mijn gemoed, ik berust in mijn gedachten, een onzacht gevoel. De nacht is voor de braven die gaan slapen, slimme dwazen blijven wakker, willen wandelen gaan en keren op hun stappen te-rug. Vluchten bleek weer vruchteloos. Als de ochtend komt, wordt morgen alles anders, zeg ik tegen een stelletje sterren. Zij fonkelen dartel verder, ik zie ze monkelen onderling. Ik wens ze naar de bliksem die opeens komt knipperlichten. Hier komt onweer van en on-gemak voor zwakken en voor slechte slapers. Ik haal nog één keer adem in het donker en aanhoor de verre donder. God laat het weer verdommen en zijn engelen wentelen zich als krengen door de lucht. Ik zucht me druk naar binnen, steek de kaarsen aan en droog me met een natte handdoek af. Dat brengt verfrissing, mijn geweten lacht om de vergissing.
De nacht is bang.

 

01:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (17) | Tags: maan, sterren, engelen |  Facebook |

22-10-06

breuklijn, breekpunt

breukAls mensen in fundamentele kwesties, zoals die over leven en dood, van mening verschillen met mekaar, dan rest er enkel nog respect, wederzijds, in het beste geval. Maar het vertrouwen is weg, de innerlijke band, van welke aard dan ook. Hoe moet men tederheid nog gaan hanteren als er sprake is van ‘oog om oog en tand om tand’…? Ik wens niemand kwaad, ik wil leven en laten leven, maar laat niet raken aan wat mij dierbaar is, dat zijn de zaken van het hart. Wie mij kwetst in die materie, schenk ik vergeving, maar het vergeten heb ik zelf niet in de hand. Iets is sterker dan mezelf, ik veronderstel dat het mijn geweten is dat ik langs de genen meegekregen heb. Ik wil van goede wil zijn, maar ik ben geen slaaf en zeker niet naïef en braaf, of onderdanig tegenover het barbarendom. De woordspeling ligt hier voor de hand, wie dat wenst kan ze interpreteren. Ik ben ook niet slimmer dan de rest of dan die eventuele éne, maar strict moreel gebonden aan mijn klein verstand, mijn eigen ongedwonden visie op de dingen. Als mensen worden afgemaakt in koelen bloede, dan wil ik mijn handen kunnen wassen in de onschuld. Als de volkse monden massaal om wraak en offers vragen, anderen willen kelen, dan pas ik. Ik wil liever zwijgen in dit verband, ik luister enkel nog naar mensen met ervaring in (assisen)zaken. Bijvoorbeeld naar die grijze bard van onze balie, een wijze Gentse eminentie. De enige (pleiter) die dezer dagen met empathie en inzicht heeft gesproken. Hij weet terdege waarover hij oreert, zijn mildheid en zijn tact vind ik legendarisch. Hij is geen mediaspeler zoals zijn populistische tegenpool die onweerstaanbaar zijn eigen dwang verkondigen kwam, terwijl de pers in dit verhaal met open mond te staren stond.

Dit gaat geenszins over politieke strategie, ook geen enkele ideologie is in het geding, enkel menselijkheid en mededogen. Ik beëindig bij deze het debat.

 

ps: ik geef het woord nu door aan mensen met een wederwoord, bijvoorbeeld een madam met ballen aan haar lijf, ik wacht op het antwoord van dame T. (Hugo C. noemde haar dit weekend in HLN een ‘onderjurk die me niet raakt’, dat kan tellen, geen verschoning voor een mannelijke aap die lalt en bralt)



00:04 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) | Tags: gent |  Facebook |

20-10-06

onweerstaanbare dwang

dwangDe jury van het Brusselse assisenhof heeft David Bouchat en Sé-bastien Léonard vrijgesproken voor de dood van Christian Malot, die Bouchat als kleine jongen misbruikte. Léonard moest zich bovendien ook verantwoorden voor de dood van de echtgenote van Malot.

 

Het openbaar ministerie vroeg zelf de vrijspraak op basis van artikel 71 uit het Strafwetboek: onweerstaanbare dwang. De openbaar aanklager zorgde hier voor een primeur in de Belgische rechtsge-schiedenis door iemand voor de rechtbank te dagen en nadien te pleiten dat de dader(s) vrijuit mag gaan.

 

Een verwarrend signaal wordt de wereld ingestuurd, want er zijn twee mensen gedood en de daders worden vrijgesproken. Het bleek dat de aanklager erg geraakt was door de trauma’s die Malot bij kinderen heeft veroorzaakt. Volstaat dit om het recht in eigen hand te nemen? De beelden van een triomferende David Bouchat, na de bevrijdende uitspraak, stemmen tot nadenken. Ik spreek voor mezelf: zoiets doet me even in mekaar krimpen.

Een anekdote uit mijn persoonlijk archief. Ooit had ik een jonge vrouwelijke kollega die op zijn minst erg aantrekkelijk mocht genoemd worden, een eufemisme want ze was bloed-mooi. Het was ook geen watje, erg pienter bovendien en ze hield van het leven, lees: van de lust en van de liefde. Het was ook niet haar gewoonte om een blad voor de mond te nemen, ze noemde de dingen bij hun naam. Zo heeft ze me meer dan één keer verteld dat ze tijdens haar kindertijd jarenlang het slachtoffer is geweest van een pedofiel familielid.
En ze voegde er steevast aan toe dat ze daar geen enkel trauma had aan overgehouden. Omdat ze dat er altijd zo nadrukkelijk liet op volgen, had ik het stellige vermoeden dat ze wél met een trauma zat. Maar ze kon het misschien hanteren of ze trachtte het te ver-dringen door het verbaal te ontkennen. Oké, ze was geen doetje, ze had ook een hekel aan goeiekope psychologie en nam gewoonlijk spontaan haar verantwoordelijkheid voor de eigen tekortkomingen. Ze functioneerde quasi-normaal, zoals u en ik.

 

Niemand is perfect, iedereen kan wel een reden bedenken voor een falen, we zijn allen wel eens het slachtoffer van noodlottige omstandigheden. Maar volwassen mensen kunnen na-denken en relativeren. Eer we bevangen worden door een onweerstaanbare dwang of een plotse krankzinnigheid (art. 71), moet er al veel gebeuren. Denk ik toch. Het wordt stilaan een slechte gewoonte in de Belgsiche assisenrechtspraak om de onweerstaanbare dwang als een passe-partout naar boven te halen.

 

De Nederlandse columnist Jan Mulder pleegde ooit een subtiel stukje waarin hij de hulpe-loosheid van een pedofiel aankaartte. Hij karakteriseerde pedofilie als een miskende ziekte. En confronteerde de lezers met het hypothetische gegeven dat het je ‘eigen ware aard’ maar eens moest zijn, je ‘aangeboren ziekte’ dus. Ik extrapoleer even: dat je dus levens-lang met dat soort ‘onweerstaanbare dwang’ zit opgezadeld… zoals éénzelfde (prettig!) ‘onweerstaanbare dwang’ aanwezig is bij een hetero of een homofiel.

 

Voor de vermoorde pedofiel Malot is niemand opgekomen tijdens het proces, geen pardon. Zijn familie heeft na zijn dood zelfs zijn lichaam niet opgeëist.

 

ps: Meester Piet Van Eeckhaut schreef een elegant commentaar in De Standaard, hij is niet expliciet tegen... zijn subtiele waarheid staat echter tussen de regels

ps-bis: ook elders rukt de barbarij bangelijk op, in de VS mag er voortaan geweld (foltering) gebruikt worden bij de ondervraging van krijgsgevangenen...

 

23:05 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

19-10-06

hobbyprojecten

hobbyEergisteren raakte bekend dat Els De Temmerman een aanbod heeft gekregen om hoofdredactrice te worden van de vooraan-staande Oegandese krant New Vision. Ze vroeg even bedenktijd
en waarborgen om een onafhankelijke redactie te mogen leiden. New Vision is weliswaar gezaghebbend, maar ook erg inschikkelijk voor het regime van de president.

 

Gisteren verklaarde Els De Temmerman dat ze haar Centrum voor Kindsoldaten in Oaganda eind 2006 gaat sluiten. Ze vermoedt dat de vredesgesprekken in het land tot het einde van de oorlog zullen leiden. De nood aan een opvangcentrum zal volgens haar in ieder geval afnemen.

(Amaai, dat gaat daar rap!).

 

Els De Temmerman heeft blijkbaar slechts een etmaal nodig om een carrièresprong te maken, terwijl die kindsoldaten tot voor kort toch een absolute en zelfs mondiale topprioriteit leken. Wat met diegenen die nog van de oorlog moeten terugkeren, of zij die momenteel nog in be-handeling zijn, de nazorg? Heeft De Temmerman deze flexibiliteit aangeleerd bij haar partner en politieke tafelspringer Johan Van Hecke? Ze kreeg ooit al het fameuse verwijt (uit Nederland) van ondeontologisch te werk te gaan bij haar journalistieke verslaggeving vanuit de Afrikaanse oorlogsgebieden. Ook Koen Meulenaere in Knack sneed reeds in haar gepikeerde vel met pu-blicaties over de hoge gages die ze opstreek als directrice van het Centrum dat ze nu wil slui-ten. Betaalt een postje als hoofdredactrice aanmerkelijk beter? In Oeganda nota bene! En zet je die hoog aangeblazen sociale en ethische bekommernissen zomaar plotsklaps aan de kant? Zoals Johan Van Hecke ooit als een dief in de nacht én langs de media-brandladder het voor-zitterschap van de toenmalige CVP in de steek liet. Om zich toe te kunnen leggen (mogen, zei hij) op de emo-subjectieve journaliste Els De Temmerman. Tot dan toe was goeroe Van Hecke de bevlogen vernieuwer van de oude Christelijke Volkspartij  geweest. Hij had zich met veel verbale bravoure opgeworpen als de beeldenstormer van al wat traditioneel en katholiek was, weliswaar volgens zijn eigen wollige normen. Tot hij zich hitsig op ons Elske wierp. Een model-kameleon-koppel, zeg dat wel.  Johan Van Hecke verdween in het politieke maquis van de luchtledig verruimde liberalen en vond langs dat sluippad een rijkelijk onderdak als Europees parlementariër. Dat liet hem toe van makkelijk en ook kosteloos (las ik in een kwaliteitsblad)
het Afrika van zijn geliefde Els te bereizen. En wie volgde in hun hobby-spoor?
Onze nonkel
Jef Vermassen, off the topic, in the picture!

 

Jef Moraal-Vermassen doet in de Humo van deze week uitgebreid zijn humaan beklag over het lot van de kindsoldaten. Hij ligt er ’s nachts van wakker in zijn chique villa, omringd door dure kunstwerken, in een idyllisch kader van onbetaalbaar groen (voor Jan Modaal).
Jef Moraal was blijkbaar nog niet op de hoogte van het laatste bod op Els De Temmerman. Hij spreekt nog professioneel enthousiast over hun idealistische inborsten. Vragen van Humo over zijn exuberant hoge gages (2500 euro per exclusieve consultatie) pareert hij met heel veel moeite, zeer verveeld, hij moet ook leven hé, vooral zich in ’t zweet werken én aan goede werken doen. Allee komaan, Jef jongen, wees eens eerlijk, ge koopt u daar-mee een gerust geweten af. Spijtig dat De Temmerman zich uit het nobele scenario heeft laten weglokken. Wie gaat dat betalen? We vermoeden dat er achter de schermen een hartig woordje gaat gebakkeleid worden. Een correct sociaal imago heeft zijn prijs.

 

 

21:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

18-10-06

krantenarmoe

krantHet Nieuwsblad stak gisteren in een nieuw kleedje. Titels moeten meer blinken, de regio’s worden overbelicht, de sport dient beter onderscheiden van het wereldnieuws. Spijkers met koppen willen ze voortaan slaan, geen arsenalen met kernkoppen verslaan. Scoren kan met de nieuwe (?) voetbalzeden bijvoorbeeld. Een citaat van Yves Vanderhaeghe (Anderlecht) over de avondmatch tegen AC Milan: “Ik zal hun enkels niet sparen”. Het was een rijkelijk uitver-grote titel, in het vetjes aangedikt. De pikante details geeft Van-derhaeghe regels lager: hoe hij in zijn sportverleden ongenadig tacklede en maaide als een Rambo. Ja, een potstamper is hij altijd geweest. (Maar met Belgische agressie haal je het in geen jaren op Italianse elegantie). Ploegmaat Mark De Man: “Ik heb wat Italiaanse scheldwoorden geleerd”, breed uitgesmeerd boven tekst en uitleg. In de omkoop-context krijgt een modale supporter van club Lierse het grove woord: “Als Put zich laat zien, sla ik met een schop op zijn kop en steek hem onder de grond”… in een stevig roodgeletterde tussentitel. De nieuwe orde van het slaan en kloppen? Geweld ver-koopt zich lekker.

Het NB prijst als entertainende meerwaarde ook zijn columnisten aan. De immer olijke, maar nimmer spitsvondige Rudy Moeraert bijt de botte… spits af. Hij profileert zich zonder enige schroom voor ongeveer de vijftigste keer dit jaar als zijnde: ouwe knol van 50 die nog wel een jong brokje lust, de bieren-pintelierende zwanspiraat, de knul met hangbuikdracht die om zichzelve lacht, de onhandige maar (haha) opgeleukte Harry, de dolle Frans die van een walsje houdt met zijn schoon madam, liever nog met andere madammen, maar zijn madam mag dat niet weten, want madammen… enfin vrouwen zijn madammen, verklaart nonkel Moeraert met zijn Gents gestropte monkel.
Ach, die belegen mannen van 50 toch, lieve meisjes, ze zijn te mijden. Begin met een ach-terdochtig bochtje om die Moeraert heen te lezen. Platte boerenkolder, geil zonder stijl.

 

Wat kan het ons eigenlijk allemaal schelen? We kunnen ook Het Laatste Nieuws eens lezen. Helaas zijn het perfect inwisselbare kranten. De lachebekjes van 0110-groep Clouseau vind je elke dag in beider life-pagina’s, identiek geprepareerde smile. Een onverslijtbare reclame, denken de makers van de bladen (pijnlijk terecht). De lichtheid van onze populaire kranten wordt onverdraaglijk populistisch. Ik koop er dagelijks minstens twee. Om mezelf te leren schrijven: liefst beter.

 

ps: oké, ik kan ook een kwaliteitskrant nemen, er is er ééntje (De Standaard) met schoon-heidsfouten, men spreekt steeds van een tweede, niet voor vandaag, misschien morgen?

 

 

11:19 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

16-10-06

smartlapmaskes

smartNadat ik zaterdag in de voormiddag reeds voor zeven euro de verzamelde Andrew Sisters (drie) had aangeschaft in de Spar, uw winkel voor kleine waren, als daar zijn… te veel om op te noemen, maar zo bleek vandaag ook: 'Retroactive' van Stereo MC’s, withete funk voor negen euro, alsteblieft, bedankt en tot een volgende keer. Misschien komen we dan nog John Larry tegen, Johny wie?

 

Zaterdagnamiddag was het geluk nog eens aan mijn zijde. Na jaren ronddolen op de rom-melmarkten stuitte ik eindelijk op Corry. Ik kende haar van in de vroege jaren zeventig. Ik liet een inwendig kreetje, want die dekselse rekels waren er ook bij. Dit was dikke bingo, hallo en hallelujah. Zes euro vijftig, vroeg ze, die blonde troela. Ik dingdongde af naar zes rond, verkocht. De verzamelde hits van Corry en de Rekels (op CD!) waren van mij. Het hoesje was van zachteerlijke plastiek met vrolijke pasteltinten, daar hoorde een dansje bij, in mijn hoofd weliswaar. Ik geef nooit aanstoot op openbare markten.
Met een ingehouden snik las ik de nostalgische titels: “Wanneer kom je weer”, "Zeg mij toch waarom”, “Jij bent een zeeman”… ach, dan voelt een man zich toch meteen een ka-pitein, nietwaar jongens? Ook voor dames is zoiets moeilijk slikken: “Jij kon niet wachten”, “Kom vanavond bij mij”, “Die tango met jou”, enzovoort, het ganse liedboek op poëzietekst van Pierre Kartner, alias Vader Abraham, God hebbe zijn ziel, als hij dood is, want hij leeft nog ergens, toch.
Ik moest me effe recht houden aan het standje van die blonde (euh) mevrouw, het was een groot moment voor mij als collectionneur van liedjes ‘uit het leven gegrepen’. En ter-wijl ik daar net niet begon te wankelen zag ik een zangeres zonder naam. Hou heette die zwarte madam weer? Hallucinant, dit was dé Zangeres Zonder Naam, in knalrode jurk en met het authentieke tante Gusta-kapsel. Ze keek me schoon van mededogen aan, met doorgezwoeld vertrouwen. Die ogen stonden na al die jaren nog vol met echte tranen. Zes euro vijftig voor haar verzameld verdriet. Voor vijf euro was ze van mij. Een mannenhart kan alleen nog barsten bij “Denk toch heel goed na”, “Weet je waarom ik huil”, “Eenmaal in je leven”, “In de haven van Marseille”, weer die zeemanskrop in mijn droge keel. Dan grijpen de hardsten onder ons naar een zakdoek, moeten mannen snuiten gaan, blaast de wind zijn tranen over onze wangen. Gezangen dat dat zijn! Nee, ik ben niet ironisch, waarom zou ik, mijn moeder leest misschien mijn teksten na. Die avond was het feest in mijn larmoyante flatje, vraag maar na bij mijn getrouwe partner. Pierre Kartner is een dichter voor de kleine mensen, waarom zouden wij dat niet waarderen, klein en bescheiden als we zijn gebleven, ondanks escaperen op de blogs.

Toch nog vertellen dat we alvorens ons intiem smartenfestival in te luiden, ter Botanique-nique stuiterden met een nukkige boemeltrein. Drie schone retro-meiskes die sixties-liekes kweelden, synchrone danskes improviseerden, huppelrokjes hoger dan hun benen smeten: The Pipettes, sexy pupets, pure pop in een mix van Phil Spector-creaties zoals The Ronet-tes en The Chrystels. Inspiratie kwam ook van barbie Deborra 'Blondie' Harry en een scheut onschuldige punk. Een terugkeer naar de eenvoud, de melodie, de harmonie, het repetitief refrein. Hoe ver staan die Britse blits-twens van onze bejaarde Nederlandse tranendames? In zuiver sentiment verschillen ze geen centimeter. De invalshoek is zoete boterkoek.

 

23:10 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

15-10-06

de zwerfherfst

9Een zondag om in te verdwalen, om verwonderd weg te wandelen, heen en weer en terug naar op en in onszelf. Het laag verlate licht ontbrandde langzaam voort en door, wij namen alles gretig aan. We liepen in de schaduw van elkaar en kwamen nergens anderen tegen. De korte paden en de grotere straten, ook de binnenwegen lagen open, lang gestrekt, geen mensenkind of dwarsverkeer zat tegen.

Deze regels liggen stil gekend in het verlengde, vermenigvuldigen en delen plotse vreugde verder in de binnenpret. Hoe hier iets aan toe te voegen, voelen kan niet zonder falen in de taal. Ik neem genoe-gen met het tere van de eenvoud, met het sobere enkelvoud van
al het overdadige en veelvuldige, het overhaaste en ongeduldige. Laten we nu gaan slapen, de nacht bewaart de blanke nostalgie.

 

 

23:54 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-10-06

vrijdag de 13de

escapeHet item is dan toch door de censuurcommissie geraakt, wel die blonde stoot moeten wegsnijden. Ze mag nog effe flitsen, maar de rest van haar show behoort tot de archieven van VW Escape TV. Zelf had ik er geen aanstoot aan genomen, de kwieten Werner en Dieter evenmin, maar toegegeven, het is misschien properder om niet alles te tonen. Wat er nog van overschoot, loont alleszins de moeite (zeggen externe mensen die het kunnen weten). Zelf ver-slikte ik me danig bij de eerste visie, de confrontatie met mezelf
gaf me een mokerslag, ik wankelde. Maar objectieve buitenstaan-ders haalden me over de bange streep, ik mag van hen reclame maken zonder me te blameren. U leest dus hoe schoon ik ben in-gedekt, wat niet belet dat ik nog steeds mijn nek kan breken. Oordeelt u zelf maar, stort u hals over kop op 
http://www.vwescape.tv/escape - editie 04. Schrijf me naar de bliksem als het archi-slecht is, maar laat die zotte kwieten buiten schot. De blonde griet is grotendeels gesneuveld, dus het ergste euvel is bijna (helaas) weg, de rest is enerzijds lachwekkend, anderzijds uit het bloggend leven geacteerd. Gegeneerd?

 

 

23:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

12-10-06

alleenste man

manHet  is acht uur, de man staat op zijn balkon, vier hoog. Hij kijkt naar de lucht, verwacht wat regen vandaag, draait zich langzaam om, stapt traag naar binnen. Tien minuten later staat hij er weer, nog steeds in kamerjas, met een kopje koffie, hij drinkt voorzichtig. Hij zoekt iemand beneden, geen enkele auto kijkt naar boven. De man schudt eens nee tegen zichzelf, schuift naar binnen. Om negen uur is hij terug, zit nu neer, strekt de benen, bestudeert zijn vin-gers, één voor één. De lucht baart hem nog zorgen, even voelt hij met de hand aan de wind, die zit westwaarts. Dus er kan nog regen komen. Tot ’s middags herhaalt zich hetzelfde ritueel, repetitief en monotoon, geen seconde verveelt hij zich, hij werkt zacht gedreven aan zijn eenzaamheid.

Geen vrouw of kind die hem gezelschap houdt, geen kat kijkt naar hem om. Hij is niet oud, niet jong, ergens halverwege, werkloos waarschijnlijk, doelloos alleszins, maar niettemin doende met zichzelf. Na de middag verschijnt hij altijd met een blikje, ik herken het plaat-selijke bier, hij nipt er met kleine teugjes van, analyseert elke slok, alsof hij in gesprek is met de drank en inspiratie vindt. Daarna volgt het knikkebollen, door niks opgeschrikt, hij tukt zich door de namiddag. Tegen vieren rekt hij zich, kruipt uit zijn luie stoel en verdwijnt een tijdje. Een onrustige schaduw voor het raam, hij blijft draaien rond zijn as, komt weer naar buiten. Dan hangt hij over de ballustrade, vergaapt zich aan de silhouetten van de stoepgangers, praat wat in zichzelf, murmelend druk afwezig. De lege avond stoort hem niet, hij leeft zich doorheen de vierkante meters op zijn balkon. Soms volgt er nog wat handenarbeid, vuilzakken dienen bijgehaald en aangevuld, hij borstelt de vloer verzwegen rond, veegt met een doek over de reling, twee keer links en twee keer rechts. Eén keer zie ik hem zijn hand opsteken naar beneden, maar hij trekt ze ijlings terug. Vergissing, dat is menselijk.

 

Een zomer ging aan ons voorbij, de herfst zet donkere avonden in. De man verkort zich in zijn leven, hij raakt langzaam verder, minder zichtbaar, het licht vermindert. Tot het over gaat, want op is op.

 

22:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-10-06

zwarte madammen

zwartVanmiddag was de Leuvense Grote Markt weelderig ondergedompeld in de wilde herfstzon, het licht weerkaatste springerig tegen gevels, over mensen, verwarrende mildheid alom. Woensdag en ‘vrij-dag’ ook, dus de grote uittocht van drukkerige scholieren over het plein, een fascinerend schouwspel van hanige branie-jongens en wulpse jonge meisjesvrouwen, een geklater van wielen, een getater van gulzige monden en blikken die lachen, blij zijn, vrolijk huiswaarts of de lenige liefde tegemoet. Dat is het rijke leven, zo is het eenvoudig goed, wat kunnen wij daaraan toevoegen? Niemand vraagt onze mening, wij kijken stil, genieten gratis.

 

Maar alles heeft een keerzijde, ook dit fresco van fietsende on-schuld en voortbewegende vrede kende zijn tegenpool. Dat stelde ik droef te moede vast. Want zoals elke woensdagmiddag waren de zwarte madammen op hun akelige post. Het gaat meestal om veertien onbrave borsten die iets onsmakelijk komen presenteren. Zeven donkere kraaien, relieken uit de jaren zeventig (schat ik), demonsteren in een spooky outfit hun very gothic doodskoppendoek. De verrimpelde boodschap luidt: “Vrouwen in het zwart, in woede en verdriet tegen oorlog en geweld. Solidariteit met vrouwen van Palestina EN vrouwen in Israël. Wanneer trekt onze regering de kaart van Palestina?”.

Euh, waarom zou onze regering de kaart van Palestina moeten trekken? Ten eerste, Pa-lestina als dusdanig bestaat zelfs niet, het is nog steeds geen volwaardige (door de UNO) erkende staat. Een intellectueel foutje of bedrogje dat kan tellen. Ten tweede, waarom mag ons land zich niet neutraal opstellen in deze explosieve materie? (misschien om ex-plosies te vermijden, een valabel argument of niet, geef eens antwoord, dames). En ten derde, waarom moet die “EN” in hoofdletters? Om te anticiperen op hun voorspelbare één-duidigheid uiteraard, pro forma dus. Indien hun bekommernis om de vrouwen in Israël ge-meend zou zijn geweest, zou een kleine “en” volstaan hebben, de grammaticale logica zel-ve. De explicitatie is capitalen is dus verdacht van aard. Eén van de zorgelijke gezichten draagt trouwens een soort keukenhanddoek om de hals, nee: een opzichtelijk Palestijnse sjaal, tja…

Zij delen met verstarde glimlach folders uit, de gekende kost van “stop de bezetting…”,
zo dom en afgezaagd, ze gaan ook gemakshalve voorbij aan de recentelijk aangevatte ontruiming van de Gaza-strook. Ik vreet mijn politieke kas op als ik zoveel onzin op een donker hoopje in de stenen etalage tegen het schoon stadhuis zie plakken. Een mooie troost, geen kat schenkt aandacht aan die meno-pauzerende kraaien, het jonge volkje peddelt zich een eigen dwarse weg.

 

Deze aanklaagdames houden steevast hun wekelijkse wake, ze vervelen zich thuis te pletter (vermoed ik), ze kopen zich een gedrapeerde gemoedsrust af. Ik ben het bizarre fenomeen nog altijd niet gewend, die kleren en die blikken blijven mij imponeren: dat rou-wige zwart, die schabouwelijke ernst van aseksuele wezens, de uitgestalde haat van een morbiede redenering. “Nine eleven” moet onmiskenbaar steriel aan die plantaardige levens gepasseerd zijn. Ze staan plechtig stijf en statig in hun achterhaald gelijk. We lezen reeds drie decennia deze litannieën, onze weerzin wankelt niet. Dit extremisme van het correcte links is zo oudbollig en beschimmeld als uitgedroogde wijvetongen. Ik gok maar naar een metafoor, een botanicus ben ik niet. Maar ook geen dode mus, leve de sexy eerlijkheid.

 

 

19:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

09-10-06

valse euforie

oase“Ze hebben fors op hun bakkes gekregen”, volgens Tommy Barman in De Standaard dd 09-10-06


In vergelijking met 2000
verdubbelt het VB zijn aantal mandaten in de gemeenten, maar de ‘presidentiële’ ego-overwinning van Patrick Janssens in Antwerpen maakt dat de bangelijke vooruitgang van het VB in landelijk Vlaanderen in de schaduw blijft hangen.
De media draaien door het dolle heen, op maat van de Antwerpse euforie, maar niettemin is die vooruitgang van het VB een politiek feit, niet alleen in de landelijk regio’s, maar ook in de rand rond datzelfde Antwerpen. In de meeste grote steden behoudt het VB
op zijn minst een status quo, in Leuven en Hasselt springen ze verassend van 2 zetels naar 5 (hoe kan zoiets, waar is het beter wonen?). Alleen in Gent krijgen ze lichtjes klop, met dank aan de rode garde van Els Van Eeckhaut en schone consoorten?


Het VB is dé overwinnaar van deze verkiezingen, laat ons dat vooral niet vergeten. Het superioriteitsgevoelen bij de progressistische ‘beau monde’ van Antwerpen is grandioos, ganse legers correcte vedetten kwamen weer aangesneld, inclusief een blijkbaar niet zo helder denkende Hugo Claus, het weze hem vergeven (niet zo zijn parmantige troela). Typerend voor de bedrieglijke lichtheid van het gebeuren was een blits en nietszeggend VRT-interview met ome Gene (zonder gêne) Bervoets, populistisch politicoloog en gedweeë breedsmoelkikker van dienst, polyvalent inzetbaar als hij in the picture kan staan.

De marketing campagne rond ‘Patrick’ heeft gewerkt, geen ontkennen aan, vraag maar aan Ludo Van Campenhout (VLD) en Erwin Pairon (Groen). Het zijn hun loyale zetels die de lepe Janssens heeft meegepikt. Het zal je maar overkomen na zes jaar gemeenschappelijk zwe-ten en zwoegen. In het zicht van de eindmeet gaat een gladde reclamejongen lekker solo. Hallo?
En iedereen gaat gemakshalve voorbij aan het feit dat het VB in Antwerpen weliswaar niet de beoogde score behaalde, maar toch hun hoogste aantal ooit. Spijtig voor idool Tom Barman die hiermee op zijn blasé bakkes gaat. De desinfomatie van een betweterig links lijkt akeliger dan die van fout rechts.

 

Janssens for president? Nee, voor mij liever geen mediacratie. Ik heb heimwee naar de de-gelijke Volkshuizen van het sobere Vlaanderen uit eerlijker tijden. En naar een wijze koning bijvoorbeeld. Leve het lange behoud van ons unitaire land, want Vlamingen zijn middelma-tig, wispelturig en lichtzinnig.
Leve het vorstelijke Leuven. In onze stad hebben wij alvast een kleine keizer, een briljant ‘verlicht despoot’, een eufemisme dat hem siert. Merci mijnheerke Lowie, doe zo voort.

 

21:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

08-10-06

0110 vs 0810

5Vandaag gehoord dat Churchill ooit zei dat in de politiek één week niets betekent. Hier te lande was het juist één week geleden dat er grote euforie heerste, met muziek en broederschap van mensen van goede wil, de alternatieve verdraagzamen, zij die het maatschap-pelijke tij wilden doen keren. Ze bedoelden impliciet het politieke tij, dat mocht net niet gezegd worden want bepaalde artiesten zouden dat kunnen betalen met hun verkoopcijfers. Ook de media konden hun pret niet op, een makkelijk item was het wel, aan een kind kon je zoiets uitleggen. De verkleutering van (vooral) de televisie op zijn sterkst. En iedereen maar hossen en goeiekope slogans lanceren, wie tegen was of een andere mening had, werd het foute kamp ingeduwd. Dat zijn er dan heel velen geweest, talrijk waren zij die verbeten zwegen en hun kas hebben opgevreten. Zij zijn vandaag uit hun donkere pijp ge-kropen, recht het bruine hol in.

 

Dit is de zoveelste zwarte zondag, geen ontkennen aan. Behalve in Antwerpen, vertelde men op de trendy VRT. Patrick Janssens zou voor een historische kentering gezorgd heb-ben. Maar het VB behaalde in Antwerpen wel een stevig status quo, Janssens pikte ge-woon de stemmen in van VLD en Groen, dat kon je zo van de tabellen aflezen. Alleen het kolerieke keffertje Siegfried Bracke had een andere mening, maar hij is een blaffertje dat niet verder bijt dan in zijn vlinderdasje.
Ook een trieste wekelijkheid dat Janssens zijn loyale coalitiepartners VLD en Groen tijdens de campagne in de kou liet staan, de marketeer omringde zich plots door de 'betere' BV's en ging a-socialistisch solo. Zulke stunt kan je éénmaal leveren, in een volgende ronde volgt de mokerslag... uit eigen kringen.

 

Verbijsterend én tegelijkertijd hilarisch waren ook de reacties van enkele markante verlie-zers en/of bedenkelijke winnaars:

- Bart Somers ging de ganse nacht op zwier om zijn persoonlijke overwinning in Mechelen te vieren: hij vergat effe (tactisch) dat hij ook de voorzitter was van de VLD, de partij die een verpletterende nederlaag had geleden

- Karel de Gucht verklaarde dat hij de gelukkigste dag van zijn bestaan beleefde met die paar duizend voorkeurstemmen in zijn Berlare, de burgemeestersjerp kon hem niet meer ontsnappen… zo zei deze federale Minister van Buitenlandse Zaken, eminent lid van de verliezende VLD

- Jean-Luc Dehaene incasseerde een zwaar persoonlijk verlies in Vilvoorde, maar tilde daar (met lijkbleek en verkrampt gelaat) helemaal niet zwaar aan want... de CD&V had goed ge-scoord en hij was een team-speler…

Daarentegen hadden we bewondering voor een aangeslagen Jean-Marie Dedecker, hij boog het hoofd en erkende eerlijk zijn falen, respect voor die man.

 

Op geen enkel ogenblik werd er teruggeschakeld naar het recente 0110 en het hoge ver-wachtingspatroon van een zelfverklaarde tegenbeweging. Geen verhelderende interviews met Barman, Tura, Lotti of Clouseau. Zij hebben hun mega-publiciteit gehad, morgen clai-men ze misschien een martelarenschap.

 

Maar ondertussen wordt het donker in Vlaanderen, ons buitenlands imago loopt zware ave-rij op. Dit zal ons in de internationale diplomatie en in de wereldhandel ontzettend kwaad berokkenen. De schade en de schande zit er aan te komen. We gaan dit op korte tot mid-dellange termijn in onze portemonnee voelen. De verzuurden zullen nog meer verzuren, de relatieve armoede zal iets meer expliciet worden. De directe schuldigen zijn binnenkort ge-woon de naaste buren. Mensen hebben in dit verwende land van langsom meer een tegen-stander nodig. Het is altijd de fout van de anderen, behalve van… mij, mezelf of ik.


Oké, ik ben een harde blogdoorzager, maar nogmaals, wanneer breekt het tijdperk van de persoonlijke verantwoordelijkheid aan? Kijk in de spiegel mensen, desnoods nog dieper: in de hoogst intieme ziel. Ik begin wel bij mezelf.

 

23:37 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-10-06

zonder belang!

belang“Bij de SP.A organiseren we als voorbereiding op debatten af en toe rollenspelen. Louis Tobback kan het best Philip Dewinter spelen”, Patrick Janssens in Humo.

 

Schoonheid loont en lelijkheid wordt afgestraft, overal en ten allen tijde. Ik geloof blindelings in het verband tussen ethiek en esthe-tiek. Mooie dingen doen ons dromen van het absolute, van ultieme hoogtepunten, van het onbereikbare waar wij (desondanks) naar blijven streven. Schoonheid gaat gepaard met zuiverheid, met puur gevoel van binnen dat zich veruitwendigt in een betoverende bui-tenkant. Ik heb het dus niet over glitter en glamour, want dat zijn lege dozen. Ik plaats mijn referentiekader eerder in de kunst, inclu-sief de kunst hoe mensen zich manifesteren, hun subtiele lichaams-taal. Een nobel karakter oogt uiterlijk ook aangenaam, zelfs mooi.

 

Even switchen naar de politiek. Is Louis Tobback een lelijke bulldog? Nee, dat is gezichts-bedrog, in het beste geval zijn eigen camouflage. Mijnheer Lowie is een ingoed mens, als
hij lacht (doet hij graag) zie je zijn menselijke trekken, zijn schone inborst, dat maakt hem godallemachtig prachtig. Zijn kwaadheid is meestal gespeeld, maar hij is een archi-slecht acteur, zoiets staat hem niet. Je ziet bij Tobback vaak zelfs een soort verlegenheid, nog zo’ n kwetsbare eigenschap, dat siert hem, maakt hem nog meer een man van vlees en bloed én hart. Soms spreekt hij gespierde taal, dat is dan voor het goede doel, voor een socialisme met een schone ziel.

 

Terug naar de lelijkheid. Ik kom spontaan terecht bij Philip De Winter. Dat boze tronie, die oorlogstaal, steeds weer die vuist vooruit. Het verband met de ethiek is meteen gelegd, dat wil zeggen: onbestaand. De moraal is zoek bij die toornige man, geen fatsoen, geen zedelijk gevoel. De duivel in persoon. Die man is een griezel en griezels hebben geen gewe-ten, zijn ethisch onbekwaam. De Winter is een demon die een partij van 'onnozele' volkse mensen vals bespeelt. Wat zouden wij verdraagzaam zijn tegenover zulke hulken? Wij wil-len ongeschonden blijven, in de spiegel kunnen kijken en tevreden zijn. Ons gezicht moet ons bevallen, geen dwarse plooi, geen rimpels tengevolge van een knipoog naar politici van fout allooi.

 

De Napoleon van Leuven, klein Lowieke, is de knapste burgervader van ons land. Hij laat zijn sossenballen zondag rollen. Rechtvaardigheid zal heersen: de schoonste jongen wint.

   

20:17 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-10-06

de kuddedans

kuddeCaptain Beefhaert (real name: Don Van Vliet) is a true genius and definitely one of the most original and innovative musicians of the twentieth century. With his blend of blues, rock ‘n’ roll, free-jazz, avantgarde and poetry, he invented his own genre of music, which even seems to go beyond music itself. Captain Beefheart’s music at its best is a form of art, that is maybe best compared to an abstract painting.


Morrissey is often noted as one of the key pop lyricists of his generation, with many subsequent bands hailing his influence. Detractors usually describe his work as depressing, while fans point to the sardonic humour and acidic wit which underpins his songs' frequent references to alienation and failed love. He does not shy from controversy in his songs. A celebration of the outsider is a constant theme in his work.

Beneden op de stoep is het gejoel momenteel oorverdovend, maar het stoort me niet. Het regent, nee het giet, maar ik zit hoog en droog. Ik schrijf deze regels op de maat van een melancholische Morrissey. Hij wordt afgelost door de chaotische Captain Beefheart. Een hondertal studenten houdt buiten een doop, jongens en meisjes lopen in hun ondergoed, net niet bloot, zij rennen als gekken, struikelen, vallen, pletsen in de plassen. Alles ge-schiedt op commando, een vijftal ‘leiders’ regisseert het gebeuren. Soms hanteren zij een militante stemverheffing, worden de bevelen (jawel) barser, maar iedereen gehoorzaamt braaf en mak. Deze jonge mensen, intellectuelen in spe, ‘genieten’ onmiskenbaar van deze expliciete vorm van vernedering. Een ontkiemend sadisme, een lijdzaam masochisme, het gaat verbijsterend hand in hand.

God, wat ben ik weer cru… maar dat God zijn eigen bekijkt en vooral zijn schepping. Ge-lukkig zingt Morrissey zich droeverig door de troost van moedig pessimisme. En die andere grote rocklegende, Captain Beefhart, krast zich door een waanzinnig epos. Hij is reeds ja-ren uitgezongen, zeer bewust, trok zich terug in de woestijn en schildert analoge catussen, ook ander steekgebroed. De man is onbereikbaar voor de buitenwereld, hij heeft zijn ding gedaan, is vertrokken zonder afscheid. Wij waarderen hem als cultfiguur, een authentieke anti-held, wars van vedettisme. Zijn boodschap is zijn nagelaten werk.

 

Morrissey is bijna even onbereikbaar,  één enkel interview om de zoveel jaar, een paar zeldzame concerten, recentelijk zelfs in België. Oscar Wilde kwam er spoken, zijn portret hing levensgroot achter de zielsverwante zanger in de Ancienne Belgique. Een statement van jewelste. Gevoel voor eigenwaarde, voor fragiele schoonheid, voor trotse onafhanke-lijkheid. Zulke uitzonderlijke mensen scanderen geen boodschap, zij zingen geen slogans, zij manifesteren nergens, tenzij zichzelf: in hun meesterwerken. Ooit vergeleek men de jonge dEUS met Captain Beefheart, daar kon ik inkomen. Nu niet meer, de magie is weg. Geen mythe meer, Barman is een simpele rocker, niet goed, niet slecht, een middelmatige media-zanger. Zoals Clouseau, Will Tura, Helmutt Lotti en hun volwaardige soortgenoten. Excu-seer, exclusief Arno, Roland, Zita Swoon en Daan, rare witte raven die deze publicitaire verdraagzaamheid solo overstijgen.

 

Waarom zijn mensen meestal gewillige schapen, gedragen zij zich als een tamme kudde? Ik heb er geen talent voor, geen greintje aanleg in mijn genen. Ik placeer dit item opdat men mij veel zou willen vergeven, ik wil met iedereen solidair zijn, maar doe dat liever zonder re-clame voor mezelf. Eigengereid.

 

20:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-10-06

studentenballet

e18Op weg naar het station vanmiddag zag ik een grote behaarde kop zitten. Hij was druk in de weer met een ander hoofd tegenover hem. De eerste kop stond op het slordige lijf van Marc Reynebeau, journalist bij DS, voor de gelegenheid druk aan de tater achter een propere tafel in een afgestofd café. Het luisterende hoofd behoorde toe aan Luc Huysse, professor emeritus aan de KU-Leuven, een sobere socioloog die wetenschappelijk kan luisteren en evalueren. Tijdens die éne seconde dat ik het onevenwichtige duo aan het stoepraam passeerde, nam ik het tafereeltje gulzig in me op en fantaseerde ik mijn eigen verhaal. Reynebeau probeerde de professor onstuimig van zijn groot gelijk te overtuigen, Huysse lachte minzaam, schudde beslist en beleefd van nee. Reynebau volhardde en morste daarbij koffie op zijn broek, de zoveelste vlek uit een dis-cussiërend verleden. Luc Huysse milderde voort zijn toon, de journalist zag een opening en nam hem te grazen. De professor pareerde deze uithaal met uitgepuurde academische ratio en klopte grandioos af, de journalist betaalde de rekening. Tegen heren zoals Luc Huysse zijn geen mediamannen à la Marc Reynebeau opgewassen.

Ik genoot ooit de eer om door de nobele professor Huysse onderwezen te worden. Hij do-ceerde sociologie en imponeerde met zijn persoonlijkheid. Huysse stak het niet onder stoe-len of banken van de aula dat hij een bepaalde elite niet genegen was. Hij stamde zelf uit een bescheiden familie en had aan den lijve ondervonden hoe subtiel maar sluipend giftig 'sociale discriminatie' kan werken. Hij bekende openlijk geen kleur, maar ik gokte op een roosrode tint. Huysse baalde van studenten met folkore-petten, van zatte doopbaletten en van liederlijke zwanezangen na de drinkgelagen. Een uiterst nuchter man.

 

Dezer dagen zien we ze weer door de straten van Leuven zwalken, de pubers van goeden huize die zich eerst op café gaan vervelen, daarna de mensen ambeteren. Na een tiental glazen zijn ze ladderzat en begint hun feest, voor ons een schoon mizerie. Lallend plassen ze tegen de gevels, braken in het openbaar, razen en tieren, alle schoonheidsregels worden geschonden. Want dat is het misselijke punt, die jongens en die meisjes zijn (euh)... vies. Quasi-onschendbaar ook, zij genieten van een bijna 19de eeuwse vooroordeel, zij teren op een traditie die verwende mensen voor hen installeerden.
 
Op de opening van het academisch jaar ging hun praeses tekeer tegen burgemeester Tob-back omdat er een sluitingsuur werd opgelegd voor hun cantussen. Louis Tobback ‘klein zijn gestalte, groot zijn verstand’  heeft inderdaad haar op zijn tanden. Mijnheerke Lowie is van sobere komaf, geboren en getogen in de eertijds armelijke buurt rond het Sint-Jacobsplein, hij herinnert zich goed de armoe uit het “carréke” (achterbuurt). Met zulk een man ga je geen debatten aan over luxe-problemen, hij heeft een rechtlijnige kijk en een genadeloos geweten als het over zever gaat.

 

Hiermee is onze redenering afgerond. Wij zijn misschien mislukte intellectuelen, maar niet-temin fiere en parmantige proleten. Een bericht aan de studentenbevolking: wees allen welkom in onze schone stad, maar respecteer graag onze zeden. Liever geen slogans van “eigen soort eerst”, dat waren wij toevallig. Verdraagzamheid zal heersen, ook de stilte op zijn tijd, daarvoor nam de burgervader zijn verantwoordelijkheid. Het wijze voorbeeld.

 

23:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-10-06

verwarring alom

14Dag van verdraagzaamheid. Op het ochtendjournaal van een lukrake radio verkondigt een organisator dat het de hoogste tijd is om met de vuist op tafel te slaan, hij klinkt triomfantelijk. Ik ruim voorzichtig de ontbijttafel af. Er staat een flauw zonnetje aan de hemel, okto-berwind waait zachtjes binnen. Dag dag.

 

De stad ligt nog te slapen, de straten zijn nog ware straten, geen mensen banen zich een weg.  Ik koop een zondagskrant, de kop staat helemaal op ‘0110’. Een terras met verse koffie is onvindbaar aan het station, dan maar het centrum in gewandeld, naar de grote kerk om languit tegen aan te liggen, luieren. Zo rond ik moeiteloos de ochtend af.

 

Op het middagnieuws van TV Eén weent moeder Martine Tange, 'zorgenfactor zeven, rimpelfactor acht'. Zij oreert met stemmige tremelo over de deelname van verscheidene muzikanten aan 0110 ondanks bedreigingen. Hier hebben wij stille bewondering voor, voor dermate niet te staven onzin. Vervolgens komt Tom Barman heel bewogen in beeld. Hij richt zich tot het ganse land, zegt hij zelf in zijn vuil en zuiver Antwerps. Hij wil de intolerantie stoppen. En dat hij zich daarmee tegen bepaalde partijen kant, van extreems-rechts. Hij mag net niet zeggen: Vlaams Belang. Want dan zou Kris Wauters, broer van, niet meegedaan hebben. Wij refereren naar diens eigen woorden. Rare logica, rakelings langs de kloof van grote verwarring en wankel onge-loof in een thema.

Na de middag de trein op naar Brussel. In het gedrum van de verdraagzaamheid speel ik de plaats kwijt die ik vrijhield voor Loretta. Een drammerig linkse tante plant zich parmantig neer voor mij. Ik vraag haar nog om voorbehoud, maar zij verklaart dat zij ook in gezel-schap is en evenmin bij haar geliefden zit. Waarvan akte, ik noteer eveneens haar blote voeten die zij assertief op de kussens legt. Zij heeft vervaarlijk grote tenen, zere poten.
Ik hou niet van madammen met een progressief profiel dat agressief getint is. Ik hou van zachte vrouwen met karakter, die laten tergend traag hun sexy schoenen aan. Pikante variante op Joe Cocker's "You can leave your head on".
 Tante Teen trekt met een bonte bende naar de muziek van vrede, luidruchtig zelfbewust. 

Bij het naderen van het Paleizenplein worden wij verwelkomd door de galm van “Jef, on a soif, on a soif…”, Brussels hoempapa klassieker sinds decennia. Opvallend dat men continu in- en uitstroomt op het plein, ook de tricolore op het Koninklijke Huis wappert onrustig, als om weg te komen. Waar is de blije Koning? Mensen wriemelen zich langs de hekkens snel naar binnen, anderen willen terzelfdertijd naar buiten. Soms ontstaat er wrevel, de zacht-aardigen lachen wat onwennig, wij leunen over een reling en scheppen een emmertje mid-dagzon. Het is goed vertoeven hier, wij hoeven geen enkele slogan te scanderen, niemand vraagt naar onze mening. Verdraagzaamheid introverteert. Verveelt ook na een tijdje. Wij kiezen verder voor vooruitgang en beweging. We zakken af richting Ravenstein, met zijn ranzige hoeken en kanten, en daarna nog dieper naar ons ultieme hol, de put in van het Centraal Station.

In een winkeltje ondergronds speelt een jammerend en breekbaar plaatje, Antony and the Johnsons. Te mooi om waar te zijn,haast niet te verteren van paradoxale schoonheid. Wat is onze wereld op onverwachte momenten heerlijk controversieel. De perfecte muziek op de foute plek. Wij gedogen hierdoor alle heisa om het lege niets. De balans is terug in even-wicht. Ook wij staan weer op een podium. Niemand ziet ons klein geluk. Wij kunnen dat ge-makkelijk verdragen.

 

Onze bonus track behelst een botsing tussen verdraagzaamheid en verantwoordelijkheid: cultuurwetenschapper Jan Van Looy (KU-Leuven) doceert ons in HNB aangaande compu-tergames: de ware revolutie moet nog komen, gaming wordt voor de 21ste eeuw wat films waren voor de 20ste eeuw, één van de toppers van de afgelopen jaren laat je toe om autodief te zijn en werkelijk alles te doen wat je wil, in zo' n groeimarkt is het wraak-roepend dat Vlaanderen nog achterblijft... Volgend jaar misschien geen heruitgave van de dag van de verdraagzaamheid, maar ééntje in het teken van de verantwoordelijkheid. Het wordt de hoogste tijd. Mag ik nog even linken naar de recente rellen met overdadig geweld in de hoofdstad? Ik laat u kiezen tussen beide nobele waarden. Los het maar eens op.

 

 

00:15 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |