28-10-06

leve tante Maria

rozTante Maria was 87 en ging opeens dood. Zondagnamiddag zag men haar liggen, haar armen gekruist op de koude grond. Zij lachte nog, een troost voor de familie die haar vond. Haar nieuwe jas was zelfs niet losgeknoopt, ze kwam zojuist thuis van ons Mina, haar jonger zusje, 86.
Tante Maria had die dag het noeneten nog gekookt voor acht personen. Zoals ze dat al jaren deed, breeduit aan het fornuis, gezonde kost, frieten met biefstuk, boerenkool met worst, stoof-vlees, altijd tomatensoep vooraf. En een dessertje toe. Dat waren haar momenten van glorie. Ze wist wat verantwoordelijkheid was. Oudste dochter uit een gezin van elf, tien meisjes, één jongen die het rijtje sloot. Arme mensen met een schoon gemoed, ze hielden de kerk in hun midden.

 

Donderdag zijn we haar gaan begroeten, ze lag stokstijf en schoon te pronken in haar allerbeste kleed. Vrijdag hebben we haar begraven. Het weer viel nog geweldig mee, de herfst was ons mild gezind. Na de lijkdienst waarin plechtig werd gezongen van “nader tot U mijn God” (krop in de keel) hebben we onze benen onder tafel gestoken zoals dat heet. Verse pistolets met hesp en kaas, boterkoeken, sloten koffie, gezelligheid troef. En maar voluit keuvelen, iemand tapte een mop, net geen vuile. Soms verslikten we ons in ons en-thousiasme. Iemand, een oude geliefde, ging toch dood. Maar het stoorde ons niet langer dan twee seconden. Tante zelf hield van zulke ambiance, mensen innig bij elkaar en lekker aan de klets. Dan let je niet op iedereen. De afwezigen hebben ongelijk, oeps. Ze zou er zelf om gelachen hebben. Leven en laten leven, dat was haar devies. En als het onze tijd is, dan stappen we toch op. We verlieten als laatsten het pand, gerustgesteld, ons tante hield daar de wacht. De oude dooien kregen goed gezelschap. Net op tijd, ze vieren weldra feest.



23:17 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) | Tags: frieten, biefstuk, stoofvlees |  Facebook |

Commentaren

:-) Dit roept nog eens een beeld op van vergane tijden, waar men aan verdriet nog eerlijke leute kon koppelen, i.p.v. chagrijnigheid zoals het er nu veelal aan toe gaat. Nog net iets te beschaafd voor Louis P.Boon achterna te gaan ,Marlon.
fijne zondag,
Iris
NB Ikzelf heb een grondige hekel aan begrafenissen met koffie achteraf, hou het liever sereen in mijn ééntje.

Gepost door: Iris | 29-10-06

Zinvol Goed onder woorden gebracht, Marlon. Een koffietafel is een soort inventarisatie van de (nog) levenden, een ontmoetingsplek voor een sibbe, of moderner gezegd, voor de bezitters van gemeenschappelijke genen. Het is ook een uiting van geloof in het leven, van de vaststelling dat het eindige ervan wordt opgeheven door de herinnering en de verwachting. Overledenen worden uit het collectieve geheugen opgehaald, pasgeborenen en verwachte kinderen worden toegevoegd aan dit geheugen. Als we dit niet meer kunnen, blijft enkel de grote individualistische leegte achter.

Gepost door: raf | 29-10-06

Vergankelijkheid Steeds eentje minder

Gepost door: Linda | 29-10-06

mexico mijn deelneming in je gevoelens. mooie gevoelens, trouwens. die oude tradities van ons - die absoluut niet verloren mogen gaan - doen me nu zo maar opeens denken aan de feesten van de dood in mexico en new orleans. feesten waar jij ongetwijfeld ook veel van houdt, beste marlon. verdenk me asjeblieft niet van cynisme. ik meen elke woord dat ik schrijf. (soms is er natuurlijk wel ironie, maar nu zeker niet, dit zijn ernstige zaken.)

Gepost door: martin | 29-10-06

Individualisme Steeds valt er eentje weg van die verre grote familie.
Je leven kan ook bepaald worden door eerst- en alleengeborene te zijn.
Je kan je ontplooien , geen concurrentie....

Toch blijft het gevoel( en de realiteit) op een moment, niemand meer rondom je te hebben en lijken die volle zalen van Kempense feesten , e.a. inderdaad tot het verleden te horen.

Individualist ja, alleen ja , wie heeft er nog interesse/tijd voor wie.

Steeds het motortje draaiende te houden....


Gepost door: linda | 30-10-06

warme woorden... Wat je hier beschrijft,toont aan dat mensen samenkomen,sameneten,samen(feesten) om hun verbondenheid te bevestigen.Hier vinden familieleden en vrienden elkaar terug in hun gemeenschappelijk verdriet;eerst misschien onbegrip,dan verdriet en nu aanvaarding om samen terug weer op weg te kunnen.Dit proces zal gemakkelijker verlopen als de leeftijd het einde van het leven benadert.Het is normaal,de cyclus eindigt en herbegint ergens opnieuw met het begin van een nieuw leven,dat ook samen gevierd zal worden...

Gepost door: bb | 30-10-06

lijken ze leek me een verstandige vrouw.

Gepost door: Evy | 30-10-06

@allen dank voor jullie innige repliekjes, ik speel (bid) ze overmorgen door aan onze tante, verschiet niet dat ze jullie in haar hemel uitnodigt, dat wordt smullen!

Gepost door: marlon | 30-10-06

Een koffietafel vind ik echt belangrijk, beter is het nog als er een druppel gedronken wordt ook nog. In ieder geval ik op deze "Hollow Evening" klinken op alle dappere tante Maria's van deze wereld en in het bijzonder op de uwe.

Gepost door: Els | 31-10-06

De commentaren zijn gesloten.