26-10-06

le cafard

13("Société, tu m' auras pas" - Renaud)

 

Ah, moi je n’ai jamais le cafard

certainement pas ce soir

je mange du canard

je bois un petit vin

 

puis un sorbet, je fume mon cigare

je mets encore de l’ordre dans une armoire

comme toujours, je sens aucun chagrin

 

je fais encore l’amour

avec moi-même, ce que j’adore

c’est mon système

je préfère être seul

dans cette petite mort

 

et bien,

c'est le cas de le dire

comme je suis content

que je suis resté lucide

jusqu’au dernier moment

 

je me suicide maintenant

 

 

- gedicht MV opgenomen in Les Cahiers de Poésie 2001-2006 / Saint-Rémy-Geest (Br-W) -

 

21:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) | Tags: renaud, cafard, suicide |  Facebook |

Commentaren

blague/grapje was het opeens beu, steeds dat geklooi met die klotentaal, daarom een overstap naar de andere kant: chez les copains wallons.

Gepost door: marlon | 26-10-06

Temporarily expendable Copain Copain
C'est vachement bien

The rich may be rich n the poor may be poor
Who satan will switch
Hoping 't was another

-Hope comes at the end for the planet that could not confess-

But now it's switchly bizniz

Samples:
http://www.lyricsvault.net/songs/12624.html
http://www.lyricsdownload.com/urban-dance-squad-temporarily-expendable-lyrics.html


Gepost door: Neverbeendead Religion | 26-10-06

na regen komt zonneschijn... Oef!Gelukkig een grapje!
Ik was toch heel erg geschrokken!
ps.schrijven is inderdaad zeer intensief...spreken is heilzamer...
bb

Gepost door: bb | 26-10-06

Ca donne un cafard, si tard.... ;) ! Cher Marlon,
J'ai un image très magnifique, que quand je lis ton poesie , pourrait être le dernier ;)....
Bien que tu parles aves des blog-ami(e)s pour me rassurer, pourque je puisse dormir bien.....

;)

Bonne nuit
à tous
LInda

Gepost door: LInda | 26-10-06

De beperktheid van taal Dag Marlon,

En waarom zou je inderdaad niet, wanneer je dat geklooi beu bent, eens “iemand anders” het werk laten doen ??? Je steekt de (taal)grens over en gaat even leentje-buur spelen bij de andere(n) : moet kunnen. Wanneer die woorden / zinnen / teksten goed weergeven wat je kwijt wil dan kan dat perfect.

Geklooi met die klotentaal, zeg je ??? Herken ik heel goed. Schrijven is inderdaad een zeer intensieve bezigheid waarbij je constant zit te wikken en wegen welke woorden goed omschrijven wat je voelt, denkt, wil zeggen. En dan zit je ook met dat probleem van perceptie : interpreteren de anderen wat je zegt op dezelfde wijze als jij ??? Je zegt dat de maatschappij je kloten kan kussen en dat je voor jouw part op een mooie manier afscheid zou kunnen nemen van het hele kloteboeltje … en meteen is er iemand die heel erg schrikt en het ergste vreest. Zou perceptie van een tekst ook gebonden zijn aan geslacht zo vraag ik me opeens af (lees : zouden vrouwen bij het lezen van je tekst sneller vrezen voor je leven dan mannen) ??? Perceptie zal zeker “gekleurd” worden door leeftijd (lees : levenservaring), opleiding, sociale afkomst, cultuur (lees : nationaliteit), … Zo zie je maar hoe snel je verkeerd kan begrepen worden wanneer je iets neerschrijft. Wat zeg je bb ??? Spreken is heilzamer ??? Daar ben ik het volmondig mee eens … op voorwaarde dat je dat niet via de telefoon of GSM doet maar van persoon tot persoon, van vrouw tot vrouw, van vrouw tot man, van man tot man. Want spreken is zoveel meer dan alleen maar spreken : wanneer je oog in oog staat met de andere zal je zien hoe deze ook spreekt met de ogen, de handen, het hele lichaam. Al deze gebaren, al deze signalen zeggen ons dingen … die we niet terugvinden in de woorden die we horen. Met elkaar spreken is inderdaad heel heilzaam wanneer je dat onder die voorwaarden kan doen, elkaar niet alleen kan horen maar ook kan zien. Een ander, heel belangrijk voordeel van een gesprek van vrouw / man tot vrouw / man is het feit dat er minder ruimte is voor misverstanden omdat je kan ingrijpen, meteen kan onderbreken wanneer je twijfels hebt, niet zeker bent of je het goed begrepen hebt, … Dan onderbreek je gewoon de spreker en stel je een vraag, vraag je extra uitleg, of werp je je argumenten in de strijd of zo : dat is helemaal niet onbeleefd in zo een geval, integendeel, dat draagt bij tot een heel goede verstandhouding, een goeie, verhelderende, bevredigende communicatie. Je kan op die manier … zelfs dat probleem oplossen waarbij iemand anders een woord anders opvat dan jij dat doet … of je slaagt er op die manier toch vrij goed in om dat probleem op te lossen. Geklooi met klotentaal : net wat je zegt. Weet je wie hier ooit een heel interessant verhaal over geschreven heeft ??? Jorge Luis Borges. Nee, de titel van het verhaal ken ik niet meer. Je weet vermoed ik wel dat Borges sommige filosofieën heel extreem gestalte gaf in zijn verhalen, en ook hier is dat het geval. In dit verhaal vertelt hij ons over een jongen die zijn memoires wil neerschrijven en tot de conclusie komt dat de taal niet voldoet aan deze behoefte. Laat ik eventjes proberen het kort te schetsen :

Wanneer ik zeg “het bureau” (waarop ik werk) versta jij dan hetzelfde onder dat woord ??? Denk jij dan aan een houten bureau (of had je een metalen bureau in gedachten ???), een bureau met grote schuif en links en rechts drie kleinere schuiven met ijzeren handvat ??? Dat is namelijk, heel ruw omschreven, het bureau waarop ik werk. En wanneer we afspreken dat we alleen maar DAT verstaan onder het woord bureau, hoe noem ik dan dat tweede bureau waaraan ik soms werk, dat … metalen bureau met houten werkblad (nee, geen rubberen werkblad, dat had je verkeerd Marlon !!!), een bureau dat toevallig ook links en rechts drie schuiven telt … maar geen grote schuif heeft. Je kan dat ding niet meer bureau noemen : met dat woord bedoelen we alleen een meubel zoals ik dat in het begin van deze alinea had beschreven. Als we elkaar goed willen verstaan moeten we onder dezelfde woorden dezelfde dingen verstaan en dan zit ik hier met twee totaal verschillende meubels die alle mensen “bureau” gaan noemen en die nochtans dag en nacht van elkaar verschillen. En Borges kennende is dit nog maar het begin van het verhaal : hij haalt er de plaats bij van waarop je iets bekijkt, hij haalt er de tijd bij waarop je iets bekeek of deed of wat dan ook, … om tot de slotsom te komen dat je, om goed te zijn, voor alles telkens weer een nieuw woord moet uitvinden als je exact wil omschrijven wat je wil en dat je met alle anderen met wie je je memoires of gevoelens of ideeën of wat dan ook wil delen goed moet afspreken wat je precies hoort te verstaan onder een bepaald woord. Een onmogelijk werk. Om maar te tonen dat de taal in heel zijn diversiteit oneindig te kort schiet.

Laat dit je niet depressief maken, bb : Als je echt goed je best doet dan is met elkaar spreken, van vrouw / man tot vrouw / man, nog steeds het ideale middel om met de andere te delen wat je wil delen (gevoelens, gedachten, ervaringen, vragen, …). En laat niets ons tegenhouden de teksten of het werk van anderen te gebruiken als we op die manier “gezegd” krijgen wat we kwijt willen : laat de andere die muziek horen die zo goed weergeeft wat je voelt, laat de andere die foto zien die zo goed weergeeft wat je voelt, laat de andere die tekst lezen die zo goed weergeeft wat je voelt (teksten van Renaud, TC Matic, …). Waarom zou je jezelf verplichten te klooien met die klotentaal als je daar totaal geen zin in hebt of het je totaal niet lukt, waarom zou je op zo een moment niet eventjes die (klotentaal)grens overschrijden en die tekst citeren die zo goed weergeeft wat je kwijt wil ???

Pierre

Gepost door: Pierre | 27-10-06

aan Pierre Ik weet niet wie je bent,Pierre.Je geeft de indruk dat je me kent...???(weer zo een verwarring)
Maar ik volg je heel goed in je redenering.Ik heb veel bijgeleerd de laatste tijd:een objectieve weergave van de feiten kan gemakkelijk neergeschreven worden;een subjectieve,waarbij emoties moeten worden weergegeven is praktisch onmogelijk,omdat het zo anders beïnterpreteerbaar is naargelang het moment van lezen en je eigen gemoed op dat ogenblik...en mannen denken zeker anders dan vrouwen:rationeler dan vrouwen,minder problematisch,wat de zaken voor hen vereenvoudigt.Ik wou dat ik een man was...! :-))

Gepost door: bb | 27-10-06

Aan bb Oei : ik heb je niet laten schrikken, hoop ik. Alsof ik je ken ??? Nee, we kennen elkaar niet : heb gewoon even ingepikt op wat je zei : praten is zeker makkelijker dan schrijven.

Of mannen dan echt zo een emotieloze, koude, rationele wezens zijn ??? Dat zou ik nog niet weten : ik denk dat een man ook genoeg last kan hebben van zijn emoties : het zijn niet allemaal “Amerikaanse marines” weet je. En of vrouwen dan nooit koud kunnen zijn, altijd af te rekenen krijgen met emoties, hun gemoed ??? Dat zou ik ook nog niet weten : zakenvrouwen of vrouwelijke militairen lijken soms ook maar weinig last te hebben van emoties, nemen op zo een moment vrij drastische maatregelen en houden daarbij geen rekening met de gevolgen voor anderen.

Ik wou dat ik een man was, zeg je ??? Wedden dat er momenten zijn dat je blij bent dat je een vrouw bent ??? En wedden dat er momenten zijn dat mannen wel eens … een vrouw willen zijn ??? En wedden dat mannen wel eens blij zijn dat ze man zijn ???

Pierre

Gepost door: Pierre | 27-10-06

correction/correctie! Hé Pierre, laat hier geen misverstand heersen: het was wel degelijk mijn eigen tekst, gewoon voor de gelegenheid in een andere taal neergepend omdat ik dat experiment eens wou aangaan voor mezelf, versta je? Het was integraal mijn eigen gedicht. Die bovenste regel was uiteraard een frase van Renaud.

Gepost door: marlon | 27-10-06

interpretatie Een gedicht moet je verschillende malen herlezen.Achteraf bekeken,geef ik het een heel andere inhoud:jij bent gelukkig in jouw leven en jij doet ermee wat jij zelf wil...je lot ligt in je eigen handen.
Denk jij ook zo,Marlon of is het de bedoeling dat iedereen het interpreteert op zijn manier?
Mooi,moet niet makkelijk zijn als frans je moedertaal niet is.

Gepost door: bb | 27-10-06

Re : correction/correctie Sorry Marlon, mijn excuses.

Ere wie ere toekomt : je eigen tekst : chapeau (om het nog eens in het Frans te zeggen), vertaald naar het Nederlands : proficiat. Een heel mooie tekst. Je mag gerust stellen dat je experiment geslaagd is over de hele lijn. Je hebt lef moet ik zeggen. Zelf heb ik indertijd ook mijn hart en gemoed zitten luchten in teksten en gedichten en op een gegeven moment kwam ik ook "in nood" te zitten, kon ik in het Nederlands (die klotentaal zoals je ze zo vleiend noemt) ook mijn ding niet kwijt. Maar Frans ??? Daar heb ik me nooit aan gewaagd, ook al is het dan onze tweede landstaal. Nee, ik ben het net als jij gaan zoeken in een andere taal, op zoek gegaan naar een andere taal waarin ik kon zeggen en schrijven wat ik kwijt wou. Bij mij werd het ... Engels. Geen haar op mijn hoofd dat er aan zou denken het in het Frans neer te pennen.

Mijn oprechte excuses voor dit misverstand en nogmaals ... een dikke proficiat : een heel mooie tekst, en dat meen ik.

Pierre

Gepost door: Pierre | 27-10-06

hypothese Het was eerder een toneelstukje, ik dacht: gesteld dat een franstalige man (een Pierre bv :-) nu eens helemaal verzadigd is van het leven, zonder daarom ongelukkig te zijn... hij besluit berustend en met de glimlach om er uit te stappen, op het hoogtepunt van zijn klein geluk... Enfin, een denkoefening, én anderstalig: om de persoonlijke identificatie af te houden. Meer was het niet, ik ben geen intellecto ;-)

Gepost door: marlon | 27-10-06

De "intellecto"(?)-Romaniste onder ons houdt wel van deze hedendaagse interpretatie van Rabelais' "Fays ce que voudras" gecombineerd met le plaisir de la simplicité.

Gepost door: Eva | 28-10-06

laagje de rust die deze zinnen uitstralen komen voor mij over als lak, het laagje dat verdriet en ontgoocheling bedekt. ik denk echt dat je je loopschoenen kwijt bent, marlon. als je nog eens naar de kust komt lopen we kilometers langs de vloedlijn en snuiven de jodium tot aan de tipkes van onze tenen. groet.marc.

Gepost door: marc | 28-10-06

Next time in English.... ;) Next time I should dare to write in English,Oxford-English (which can only be listened at when spoken, I think...)
There are some famous poets out there as well.
Or go even further , to Ireland,in which streets poetry is still recited by performers on request!!
Or in a pub, when the Guinness is drunk and the mood changes to tears, blinking , almost dripping...
Difficult to make eye-contact then:do you have to look serious or should one dare to laugh, because of all this drama (appearing unexpectedly , what a draught can cause)
Life can be beautiful as the Irish say , with the "art" of conversation and the right public....

Gepost door: Linda | 28-10-06

De commentaren zijn gesloten.