29-09-06

de chiro paraat

1-10Met deze titel citeer ik Raymond van het Groenewoud uit zijn suc-cesklassieker ”‘Vlaanderen boven”. De man bedoelde het sarcas-tisch, maar evengoed werd het bijna overgenomen als nationale hymne door Vlaanderen-kermisland. Zondag is het weer van dat, het wordt plezierig hossen. Raymond geeft echter verstek. Hij kan niet aanwezig zijn op de 0110 concerten voor verdraagzaamheid omdat hij toevallig (?) met vakantie is in Spanje en… omdat hij be-weert dat artiesten hun mening via hun werk moeten vertolken en niet langs de omweg van een politieke manifestatie. Ik citeer hem bijna letterlijk, op zijn onnavolgbaar droge manier van een Vlaamse Lou Reed, anti-verdette tot en met.
In dezelfde context vraagt Tom Naegels, schrijver en DS-columnist,  zich af of we de klok nu niet een paar decennia gaan terugdraaien, of we in plaats van verdraagzaamheid geen “onverschilligheid” willen (her)installeren. Tom Naegels is Antwerpenaar, afkomstig uit de begoede burgerij, maar opgegroeid tussen de lagere klassen. Hij kent het migrantenmilieu als zijn broekzak en heeft stevige vriendschappen in die kringen. Een man met recht van spreken.
Welk recht van spreken heeft bijvoorbeeld onze grote mensenvriend Helmutt Lotti ?  Lotti heeft zich duidelijk mispakt aan dit initiatief. In een interview zegt hij dat hij de kiezers van het VB ten volle kan begrijpen… maar hun gedrag toch niet goedkeurt. Tja? Zijn vader en zijn zingende broer kiezen openlijk partij voor het VB, dat is dan weer hun volle recht, vindt hij. En vinden wij. Wij zijn uiteraard ook voor verdraagzaamheid en tegen racisme, wie niet trouwens.

 

Ik woon zelf in een multiculturele buurt, veel stille Aziaten, ook armoedige Oostblokkers en een paar opvallend grote negers, ogenschijnlijk West-Afrikanen. We gaan behoorlijk vreed-zaam met mekaar om, wel in karige gesprekken, zij zijn ook opvallend afstandelijk, evenwel volstrekt ongevaarlijk. Ze spreken meestal een moeizaam Nederlans, maar zijn niettemin erg bedrijvig in hun nachtwinkels, pita- en couscousbars, telefoonbazars en internet-tenten. Geen leeghangers of luiwamessen, maar noeste werkers allemaal, voor wat zakgeld of een habbekrats misschien. Mijn respect voor die gasten, ik heb daar geen ander woord voor. Hoe zou ik niet verdraagzaam kunnen zijn tegenover die sobere, schone mensen?

In onze straat is er één euvel, dat zijn de bij avond en nacht racende Noordafrikanen, zij gebruiken de lange laan blijkbaar als een snelheidsparcours waar koersrecords moeten ver-beterd worden. Tot grote ergerenis van de allochtonen, inclusief mezelf, ook tot verbijste-ring van de andere autochtonen. Zullen wij verdraagzaam zijn? No way! Eéndrachtig span-nen wij samen om die gasten het leven zuur te maken, we steken gezamenlijk onze mid-denvinger op, voorlopig als énig verweer vermits die bruine autokamikazes te laf zijn om te stoppen.  Eigen aan hun puberale macho-cultuur?
Ik wil illustreren dat er een zone is waar de verdraagzaamheid ophoudt en de verantwoor-deljkheid de overhand moet nemen. Verantwoordelijkheid die van twee kanten dient te ko-men, wij mogen zoiets niet ongestraft laten gebeuren. Zulke onnozelaars die mensenlevens onnodig in gevaar brengen, moeten op hun plichten gewezen worden, moeten leren dat er een geldende gedragsnorm is, te nemen of te laten. Sommige zaken staan niet ter discus-sie, punt.

 

Als ik bepaalde artiesten in het kader van 0110 bezig hoor, dan word ik moedeloos en wan-hopig. Zijn wij echt zulke barbaren, zijn wij als Vlamingen een soort achterlijk volk dat enkel nog door een paar bevlogen BV’s kan gered worden, de ogen geopend, de les gespeld, de juiste moraal aangezegd? Op de recente Humo prijken Tom Barman en Koen Wauters vrolijk op de cover, het lijken wel de pastoor en de koster op de voorpagina van het parochieblad. Het dictaat van Kerk en Vaticaan is sinds de jaren zestig weggevallen (merci mei 68), maar plaatsvervangend beleven wij momenteel de hoogmisdagen van de media-dictatuur, met zijn druk taterende potentaatjes. We noemen geen verdere namen, hun aantal zwelt elke dag nog aan, het is drummen om zondag 01/10 mee op dat podium te staan. 

 

Soms is er een alternatief lichtpuntje op het artistieke front. We lazen gisteren dat choreo-graaf Wim Vandekeybus (Ultima Vez) het internationale succes van de Vlaamse podiumkun-sten onder andere wijdt aan “… wij hebben in elk geval een soort vrijheid, in Vlaanderen zijn wij veel toleranter voor alles wat anders is…”. Dat lezen we graag, uit de mond van ie-mand die het internationaal gemaakt heeft.  Een Fransman zou er niet in gelukt zijn, ver-klaarde een Parijse theaterdirecteur hem ooit. Wij dachten dat dEUS op diezelfde unieke hoogte stond. Afgelopen! Tom Barman speelt terug in de provinciale reeksen. Heeft hij dat te danken aan zijn Antwerpse chauvinisme, in casu links en progressief georiënteerd? Naar anolgie met het chauvinisme van de rechterflank, de extremisten van het VB? Is het toeval dat de goeiekope BV’s meegroeiden met de opkomst van het populistische VTM, waar een gekuist Antwerps als platte huistaal heerst?

 

Wij blijven hierover niet doorzagen, wij zijn verdraagzaam. Zondag misschien een concertje meepikken, maar liever geen moraal. Een mens heeft tensotte zijn eigen kleine fierheid. Waarom ons de morele les laten spellen door een snelle mister-Porsche als Will Tura of door een volgevreten reclamejongen als Koen Wauters (zijn verweer: geld dat hij besteedt aan racen, een bedenkelijk verhaal).
Het tijdperk van de correcto’s gaat in versnelder tempo over naar dat van de hypercorrec-to’s, maar de fossielen beginnen mekaar te verdringen, letterlijk: het loopt storm om zon-dag mee te mogen huppelen op een podium (dixit Barman in Humo). Maar waar blijft in deze de mening van de kleine man? Hij of zij die daadwerkelijk reden heeft om onverdraagzaam te worden in zijn moegetergde en armzalige buurt? Men leze bijvoorbeeld eens het verhel-derende “Hotel Fabiola” van Rudi Rotthier, ook “Los” van Tom Naegels verklaart veel over het heersende ongenoegen en de hang naar extreem-rechts bij de bange blanke man. We hopen uit de grond van ons hart dat de muziek zondag de boventoon zal voeren en dat niemand deze onderneming politiek wil recuperen (want dàt was de initiële bedoeling van ons pastoorke Tom: prediken vanop de kansel tegen het VB!).  Opgepast voor de boeme-rang, gasten!
Als het VB op 8 oktober inderdaad die recent voorspelde 4 procent meer scoort in Antwer-pen, dan zijn jullie minstens medeplichtig, dan kwam de indirecte voorzet van jullie trendy bende. Deze bedenking werd ook voorgelegd aan de zanger van het  succesvolle groepje Sioen, zijn repliek: “ Ja, dan zullen wij ten zeerste verrast zijn dat muziek zoveel invloed kan hebben”… Met deze dwaze uitlating is de dolle cirkel rond, tegen zoveel domheid is geen enkele column opgewassen.
 

 

 

09:30 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

26-09-06

vlucht voorwaarts

vluchtHet was een grijze maandag gisteren, druilerig zoals mijn gemoed, dus de dingen klopten. Ook op mijn blog heerste een deprimerende beroering. Werd dat telepathisch voortgestuwd? De zin van dit alles is door niemand te achterhalen, ook niet door de anoniemen die weer langskwamen om te schaden. Wat is hun beweegreden, weet een slecht mens steeds zijn motieven? Nee, zeg ik hier zuinig tegen mezelf. We vechten allen met onze verhitte driften en impulsen, de ratio is niet constant aan iedereen besteed. Dus vergeving aan ons allen, laten we dat bij deze niet vergeten. Ik werp de eerste steen, ik raak mezelf. Ik speel open kaart, mijn kop staat bloot hiernaast geplaatst. Ik verwond geen onbekenden, zeker geen beminden. Wie is echter zonder woordenzonde?

 

Maar waarom voelt een blogger zich bedrogen, dikwijls bestookt en soms bedreigd? Waarom klitten meerdere bloggers samen in de gemeenschappelijke schaapstal en spinnen ze liever garen van mekaars goeiekope wol? Waarom trekken mensen zich in clubjes terug, begroe-ten ze de bezoekers als makke doetjes, noemen ze mekaar malse mietjes, nemen ze andere namen aan, dragen ze dwaze petten (zoals die achterhaalde studenten heden in Leuven)? Waarom begint een rijtje hopeloze zinnen altijd met waarom? Omdaarom! Wil dat zeggen omwille van de onzin? Nee, want… ik heb gekozen, zoals ik er ook aan begon: altijd voort en verder, solo dwars erdoor. Erop en erover met de woorddaad. Van scherpe naald tot prikkeldraad, van niks geen schrik nog.

 

Ik nader het breekpunt van de grote omkering, van de stille vlucht in het verre voorwaarts: schrijf wel en zie niet meer om.  De wereld is oneindig groter dan dit zelfverkozen web. Grenzen zijn er om verlegd te worden, zeker in dit verdergaande internet. Er is plaats voor iedereen, ik neem alleen mijn eigen zelve mee.

18:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-09-06

voor meester Eric

lees hem met eerbied en respect, vereer hem op deze plek: http://cultuur-of-zo-iets.skynetblogs.be

 

Meester Eric, ik had nog een openstaande oorlogsschuld met jou
te regelen. In mijn recente item over ‘onze tante Bertha’ haalde ik zwaar uit naar de foute zwarten, in casu de collaborateurs uit WO2. Jij maakte een interessante kanttekening, ik waardeerde je opmer-king en beloofde een wederwoord. Natuurlijk weet ik dat er een keerzijde was aan het opvrijen van de vijand. We moeten grondig nuanceren, zeker in de-ze delicate materie met een nasleep van ‘pro en contra amnestie’, inclusief ontieglijk veel volkse mizerie. Het was toenertijd opvallend dat voornamelijk de kleine en kwetsbare burgerij ontzettend hard werd aangepakt door het vaak (achteraf) zelfverklaarde verzet.

 

Voor mijn betoog put ik terug uit een persoonlijk bron, dwz ik haal mijn kleine waarheid nogmaals bij mijn vader. Deze brave man heeft mij dikwijls verteld hoe op het college, waar hij in de oorlogsjaren school liep, “koene strijders voor het ware geloof” werden geronseld. De mensenhandelaars waren gewone priester-leraars. Katholieke pubers in de leeftijds-catergorie van zestien tot achtien jaar werden op een verdacht devote manier opgehitst door de ideologisch ‘correct’ denkende zwartrokken die hen religieuze nonsens onderwezen.
In de roomse ogen van die pilarenbijters moest bij voorrang het goddeloze communisme worden bestreden. Dat kon makkelijk aan de zijde van de laatste nazi’s, op de oostelijke strijdvlakten in het barre Rusland. De Duitsers ondergingen daar in die ultieme oorlogsjaren massaal hun gruwelijke ondergang ten gevolge van honger en ontbering, siberische kou en een front van onoverkomelijke sneeuw. Onze gehersenspoelde Vlaamse scholieren waren een makkelijke prooi, zomaar gratis kanonnenvoer, hun naïef idealisme sleepte hen mee in een meedogenloze dood. Zij die het overleefden, werden bij hun terugkeer voor jaren op-gesloten, velen verloren hun burgerrechten en emigreerden uit arren moede, maar ook uit schaamte om de schande die hen was aangedaan door de paapse leerkrachten. Deze laat-sten wisten zich helaas niets meer te herinneren. Hun zonden werden sowieso vergeven in de eigen biechtstoel, vanop de vrome kansel en vanzelfsprekend vanuit het Heilige Rome.

 

Meester Eric, met dit historsich niet zo fraaie verhaal wil ik parallellen trekken met wat jouw vader overkomen is, hij ging dus onwetend en om den brode naar dat Duitse oorlogsland. Inderdaad, wie zat intentioneel juist en wie was bewust fout? Het was geen zwart-wit discussie, wij mogen hier niet veralgemenen. In alle grote wereld-aangelegenheden is er een brede grijze zone: de regio van de onschuldigen en zij die goedgelovig worden bedro-gen. De achterbakse machthebbers, zowel van politiek als van kerkelijke huize, ontspron-gen vaak de wrede dans van wraak. Ook de gigantische economische collaboratie van de Waalse industriëlen werd tactvol toegedekt met de mantel van het Belgische grootkapitaal. En wat deed het Hof in deze tuin der onrusten, werd het juiste onkruid gewied door de Koninklijke Hovenier?
Laten we de armzaligen van afkomst en de nobelen van geest grootmoedig pardonneren. Dat er eeuwige vrede moge heersen over hun triestige verleden. Een kruis over alle haken.

 

ps: “Koning, Kerk en Kapitaal, het zijn dieven allemaal” las ik gisteren op een sticker, een platte boutade? Oscar Wilde repliceerde indertijd royaal: “Een goeie koning is de ergste vijand van de democratie”. Over naar Kerk en Kapitaal. Vormen het Vaticaan (de Moskee-en) en alle Tempels van het geld een bende opstokers van vijandigheid en oorlogsgeweld?

 

16:21 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-09-06

je zegt (te weten)

je zegt

aan deze stad heb ik mijn hart verpand

je zegt

dat is natuurlijk dikke zever, jeweetwel

je zegt

mijn haar is in de war, zoals mijn hoofd

je zegt

ik doe soms domme dingen, bijvoorbeeld

je zegt

overdaad, maar ik lig daar niet van wakker

je zegt

ik heb altijd honger, mijn maag die zaagt

je zegt

ik rij nooit als ik dronken ben, dan stap ik

je zegt

of ik blijf dromen bij een boom, ontworteld

je zegt

ik wil beneveld slapen in de zwarte aarde

je zegt

en dat de regen mij terug nuchter regent

je zegt

ik praat met dieren, poezen spreken tegen

je zegt
een kat is liever dan een hond, en mannen
je zegt
als mijn kinderen groter zijn, dan vertrek ik

je zegt

naar de warme jongenshuizen in het zuiden

je zegt

ik ben een vrouw, zodus mijn eigen trouwer

je zegt

ik vermoed dat stilte meekomt met seizoenen

je zegt

dat het spijtig is dat wildere wind gaat liggen

je zegt

ik moet heden leven, zoveel wordt vergeven

je zegt

ik kan geen liefde of verdrietigheid vergeten

je zegt

mijn buik doet pijn van elke tegenstrijdigheid

je zegt

ik zal niet zwijgen, ondanks mogelijk ongelijk

21:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-09-06

VW Escape TV

Hoe ontsnapt een doordeweekse blogger aan de zoekmachines van VW Escape TV? Door te verhuizen bijvoorbeeld, door familie plots te laten sterven en zich onder te dompelen in een wekenlange rouw, door nogmaals sporen uit te wissen na een laatste werkimpasse. Maar de research-ploeg van VW Escape TV is hardnekkig en bijt zich vast in labiele prooien. Zo kreeg ik die dolle bende kwieten dan toch nog aan mijn been (inclusief het andere)... op 500 meter van mijn vermaledijde arbeidsplek. In de wurggreep van een knus café, tussen de vrolijke VUB en grauwe kazernes, werd ik in een decor geïnstalleerd, de spots gingen aan (het spotten!), een schone blondine werd van de straat geplukt en als oog-verblindend bloemstuk hoogst bevallig tegen mij aangeplant. Ik voelde permanent haar hete adem in mijn nekvel blazen, een ventilator bleek niet voorhanden. Beeldbekendheid vraagt misschien een zweetpartij of wou men mij doen zweven? Ik wankelde even, stotterde ste-vig tegen, maar zat muurvast neergeklemd tussen klamme handen en een zevende hemel.

 

Dieter en Werner kwieterden mij een kwakje vragen voor en gaven zelf de antwoorden op de grote vraagtekens die mijn bange ogen reflecteerden. De Italiaanse getinte regisseur, een beminnelijke gast met strategische dictaten, jongleerde met de camera en focuste nadrukkelijk op (mij en) de blondine die opvallend anoniem te giechelen zat, maar met haar puntschoenen onder tafel duidelijke wenken tegen mijn schenen gaf. Hierdoor ging ik willens nillens aan het wiebelen en dat bleek dan weer de bedoeling van de bedoening te zijn. Ik moest spontaan en ‘naturel’ acteren, een hele opdracht voor een introverte weblogjongen, maar de latente erotiek deed subtiel zijn werk. Achteraf, toen ‘kat in bakkie’ was, bleek dat VW Escape TV het patent heeft op dit soort “misses” met een missie, ook de muzikanten Daan (Wittepak) en Piet Goddaer (Ozark Henry) werden door zulk subliem subject van hun piëdestal gekieperd. Waarom zou ik dan weerstaan en tegenspartelen? Spastisch dartelde ik verlegen mee, “dat levert nogal grappige TV op”, beweerden de twee kanariekwieten die kwetterend en tetterend mijn belerende uitleg verinneweerden (archaïsch, dwz: veruïneer-den). De regisseur liet mij nog een mopje maken, na zeven keer herbeginnen was het voor de helft gelukt, hij knipperde met zijn ogen, geen zenuwtrek (dacht ik), gewoon gemoede-lijk (vermoedde ik). Ze presenteerden mij nog een taxi, maar beweerden dat de trein zoveel practischer was. Als een losgeslagen veulen rende ik spoorslags naar het buurtstation, zet-te het obscure perron op stelten, helaas weer alleen in mijn "Escape from the spotlights".

 

Reclame maken voor de blogs, dat was het nobele opzet. Dit relatief nieuwe en hippe me-dium in the picture zetten. En Marlon Vanco in zijn blootje, wie zal het zeggen? We zien er bangelijk naar uit, volgende maand op VW Escape TV: http://www.vwescape.tv/escape. U kijkt toch ook? Indien niet uit nobele interesse voor deze jongen, doe het dan voor die sexy blonde stoot (= Escape-jargon!). Een mieterse moordgriet die voor de sensuele sensatie zorgt, let op het betere benenwerk onder tafel, haar bovenlichaam: een acteerprestatie!

 

 

21:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-09-06

ons tante Bertha

Mijn oudste tante was ooit de knapste, ze is nu 86 jaar, nog steeds een pronte vrouw. Reeds 61 jaar is ze weduwe. Ze heeft één doch-ter, zelf een parel, alhoewel ook reeds ouder dan 60 jaar. U leest dit goed, mijn nicht heeft haar vader nooit gekend. Vooraleer zij werd geboren was haar vader reeds overleden.

Mijn destijds 25-jarige (pré-)oom werd in het laatste oorlogsjaar van zijn bed gelicht door Vlaamse collaborateurs, hij was een zach-te weerstander en werd verraden door niet zo nobele bekenden. Een andere oom kon op het nippertje ontsnappen. Mijn vader maakte het als 12-jarige mee hoe beide jonge mannen, vrijers van zijn schone zussen, zich op de hooizolder van hun boerendoening kwamen verstoppen. Nachtelijke zoekingen, rauwe razzia’s zeg maar, hoorden bij het harde oorlogsspel. Laffe medeburgers, nabije buren zelfs, wezen de vermeende schuldigen aan. Mijn toekomstige nonkels werden maandenlang opgejaagd door een paar hetzerige dorpelingen die op klaarlichte dag in zwarte uniformen langsmarcheer-den. ’s Nachts gingen zij op jacht naar hun verdachte prooien. Er stond een geldelijke prijs op elke kop die zich verzette.

 

Mijn tante-weduwe heeft steeds geweten wie de gezichten waren achter de maskers die in het donker kwamen aangebonkt, zij heeft wijselijk gezwegen. Deels uit onvervalste angst, zo’n inval traumatiseert een vrouwenleven. Maar ook omdat zij niets concreet bewijzen kon, de mensenroof ging bliksemsnel, er flitsten koude wapens, zware klappen sloegen bloed uit monden. Ze kon moeiteloos zien “wie wat had gedaan”, maar daar stokte haar bange verhaal.


De meeste van die zwartzakken werden slechts licht (symbolisch) gestraft, luttele jaren na de oorlog zetten zij hun banale burgerbestaan onbeschroomd verder. Nu nog zijn er in die regio mensen met een bloeiende familiehandel of genietend van een ‘verdiend’ overlevings-pensioen… terwijl ze in die bewuste zwarte nacht mee de maskers droegen. Niets wordt zo snel vergeten als maatschappelijke schande, elke samenleving heeft een zelfreinigend ge-heugen.

 

Mijn oom, die ik dus nooit gekend heb, kwam aan zijn einde in een Duits vernietigingskamp. Hoe, dat valt niet te beschrijven. Mijn vader verkiest te zwijgen, er zijn waarheden die te pijnlijk zijn. Mijn vader kent ook de verraders, hij deelde me ooit heel stil hun namen mee.
Ik weet links en rechts nog wel iemand wonen. Moeten we ze daarom blijvend haten, wat baat het nog? Morgen doen dezelfde scenario’s zich voor, nee zelfs vandaag, in Israël en de Palestijnse gebieden bijvoorbeeld. Mensen zijn onverbeterlijk, mannen blijven makkelijke lafaards (‘bloed en eer’, steeds weer dezelfde alibi’s) en dwaze vrouwen heulen met iedere vijand. Je buurman kan plots je moordenaar worden, dodelijk binnensluipend als het duister wordt. We leren niets van onze fouten, alles herhaalt zich altijd op dezelfde wijze. Wreed-heid is van alle tijden, overal. (Lees in dit verband maar eens over de ‘kindsoldaten’ in de laatste Knack).

 

Tante Bertha heeft haar leed met stijl gedragen. Zij bleef haar jonge man ‘zijn’ leven trouw, ze sprak hier nooit met anderen over. Het groot verdriet zat in haar gewonde hart verbor-gen, de enige plaats waar eeuwige trouw vertoeven kan. Wie zijn wij om te oordelen over een ongeschonden buitenkant, de diepere littekens zitten steeds vanbinnen. Tante Bertha paradeerde later schoon de wijde wereld rond, zelden waren er getuigen. Zij droeg haar lijden mooi. Ik heb mijn tante altijd graag gezien, ze had iets fragiels en teders dat niet te vatten was. Ze vertoefde in een wereld die onaantastbaar bleef. En nog steeds, ze over-leeft zich in haar ongerepte jeugd, heerlijk retro-activerend met die sterke man, een jonge strijder voor de liefde die zich repeteert.

  

19:52 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17-09-06

@MI: onverbloemd

Vandaag was een verregaand fragiele dag, er werd een potje por-celein in mij gebroken. Alles herstelt zich in een tere mens, maar niet tot alle andere mensen. Woorden kunnen kwetsen, kwaad wordt soms opzettelijk gesticht. Lieve vrouwen kennen vaak hun kort berouw als het te laat is, een mannenhart is ook een kloppend hart. Deze regels kruipen moeizaam verder, haperen achter elke komma. Waar zet ik hier een punt? Het probleem werd starend weergegeven in onklare tekens, waarom krijgen wij opeens ver-keerde vragen op het juiste antwoord dat wij gaven? Wie verklaart mij deze wereld, bijna afgedaan, helaas verkwanseld, gans ontregeld? Het is heden nachttijd, spijtig stil in mij.

00:44 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-09-06

in 't klad onaf

Patrick Janssens sjoemelt in Antwerpen. Zet zichzelf in the pic-ture. Maakt graag gebruik van de afgestofte BV’s, dom en ijdel als steeds, hersenloos uiteraard en vooral 'geirederbij'. Zoals de valse tandpastasmoel Gène Bervoets, of wat doet de Gentse Geena Lisa op een affiche in A’pen voor ‘Patrick’? Waarom zet ook Andrea, de zelf-verklaarde onafhankelijke flikkentante, haar kroon op ‘poloke Pat’ zijn werk? Wat met de oude Partij en haar trouwe arbeidersmi-litanten? Op voorspelbaar bange vlucht naar het rechts-verdachte kamp, in wiens belang echter? Wie de kleinen niet eert, is de stem-men niet weerd. Ons Meneerke Lowie in proper Leuven weet veel beter. Wie zijn ziel verkoopt aan de reclamejongens, baart zijn bas-taardkiezers. Wordt vervolgd op acht oktober, dan begint misschien de winter.

 

Kristien Hemmerechts covert vandaag De Standaard der Letteren in een sexy outfit. Eikes, ik heb de pagina op een halve seconde omgeslagen, wat een griezeldame. Schoon gedacht van zichzelf, altijd gehad, ze is bijna vergeten als de immer vrolijke weduwe van Herman De Coninck. Schrijft elk nieuw boek nog slechter dan het vorige. Haar vagina en andere vulva’s zijn een favoriete kapstok, niet de onze. Onlangs werd ze op heterdaad be-trapt met haar vader, de ouwe Karel. Ze rukten verkiezingsaffiches af van het VB, zoiets moet kunnen, vondt de intellectualistische troela. Waarom mocht zij onverdraagzaamheid niet met onverdraagzaamheid bestrijden? Omdat de wet dat verbiedt, dachten wij. Heeft een docente bij de VUB daar geen boodschap aan? Spel jezelf de les, onnozel kutmadam!

 

Jean-Marie Dedecker speelt een superlinke wedstrijd luttele weken voor de verkiezingen. Zijn recente dopingdossier is beresterk, de Belgische wielerwereld schrikt en beeft, Patrick Lefevere dreigde met een proces, maar houdt zijn kak reeds in. Geen verdere commentaar, luidt het voorlopig. De Decker werd getipt uit goeie bron, dat kan niet anders. Jean-Marie is een irritante populist, maar helaas niet dom. Tom Boonen voelt zich aangevallen, slaat wild om zich heen. Rustig aan, Tommy, je naam werd niet vernoemd, zelfs niet gesuggereerd. Laat deze kelk aan je voorbijgaan, wij gunnen je het voordeel van de twijfel. Maar je grote baas ligt reeds jaren met het verkeerde spul op zijn lever. Laat hem nu maar spartelen, hij betaalt weldra de gepeperde rekening voor zijn opgepepte palmares. Merci Dé Dé Jean-Mi.

 

 

21:39 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

13-09-06

dag-genadig

Dit was een dag van zwoelte die de moeite loonde, ik toonde mijn gezicht en lachte bijna wit mijn tanden bloot. Dit was een dag van schoon aanwezig zijn bij blije mensen die mij hielpen. Zij die zichzelf hier lezen, zijn bij deze welgekomen. Ik heb het graag geweten, er zijn nog vrienden die hun brave hand uitsteken, hun wangen tonen zonder rood te blozen. Laat er voortaan vrede heersen, ik ga een stille statie verder, voorbij de kruisweg die mij harde nagels door de kronen boorde. Vergeven zijn de levens die ik mee ontaarden zag. Wie een graf graaft voor zichzelf, die sterft er sneller in. Dit te we-ten zonder imponeren vraagt een klein verstand. Voor het bestand?

 

23:51 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-09-06

@roberto burritos

Wat deed u op 11 september 2001? Ik werkte toenertijd voor de Koning, dag op dag twintig jaar! Ik had dus iets te vieren. Wat zou-den we gevierd hebben? Tijdens de koffiepauze keek ik even op in-ternet en zag daar het begin van het inferno aangekondigd staan. Meteen besefte ik dat niets ooit nog hetzelfde zou zijn, de geschie-denis van de mensheid kantelde naar beneden. Dat was daar de metaalzware en symbolische aanzet van een derde wereldoorlog (die heden nog verder escaleert). Waar eindigt deze apocalyps, welke beschaving zal getorpedeerd worden? Die dag, op dat pijnlijke uur, in die afgrijselijke stonde, heb ik meteen mijn baas verwittigd, hij alarmeerde een nog grotere baas, tot bij de Grootste Baas ging de berichtgeving. Wij zagen op dat scherm de doden vallen, letterlijk, de wereld stond verbijsterd stil, weerloos van emotie voor de hulpeloze slachtoffers, in een kille afkeer voor de daders, koude killers.

 

Toen ik 's avonds huiswaarts keerde, liep ik langs mijn traditionele straat naar het Centraal Station. Nog verzonken in onwezenlijke gedachten, afgestompt door de hyperwaanzinnige agressie, werd ik opgeschrikt door het woest gejoel van een bende jongeren, bruine alloch-tonen, dat was meer dan zichtbaar. Over minstens de halve lengte van de Kunstberg dans-ten tientallen pubers, sommigen nog kinderen. Zij zongen in het wilde weg en sprongen door het dolle heen op en over mekaar. Ondertussen krijsten zij uitzinnige slogans die aan duidelijkheid niets te wensen overlieten. Vrij vertaald en samengevat: “ leve Allah, dood aan Bush, weg met Amerika…”.
Ik verwoord het heel sober, maar het was zoveel erger: echt grof, vulgair en ordinair. Dit was gewoon onvatbaar, dit waren de jolijtige Noordafrikaanse skaters uit het Albertina-park, tenminste zo meende ik ze ‘de visu’ te herkennen, ondanks het schuim op hun lippen en de stuitende oorlogstaal. “Tuig van de richel”, mag dat zo gezegd worden?

  

Wat heeft dit voorval met Roberto Burritos (uit de titel) te maken? Zowat alles, het is de haat van de straat, de wraak van de anoniemen, de dolk in de rug van de losers, het ver-raad bij nacht van de vrienden bij dag. Roberto Burritos is de man en/of vrouw, de valse halfslachtige of het collectief, misschien een bende nitwits die voor de zoveelste keer van-achter een masker hun gif op één van mijn items (9/9) kwamen spuwen. Deze gal wordt eens hun galg, gun me alsjeblief het letterspel, mijn hart is verre van een moordkuil, wel een zich vranktalig revancherende woordkuil.

 

Wat zet mensen aan tot zulke blinde aanvallen? Domheid vooral, terzelfdertijd gebrek aan sociale intelligentie, geen greintje emotioneel inlevingsvermogen. Het lijden van de anderen is abstract, daar maken zij zich vrolijk over. Zij gaan over lijken, dansen op kadavers, ont-steken springstof en vergeten dat zij zelf mee de lucht in kunnen vliegen. Tot welke waan-zin kan die immense dwaasheid lijden? Rakelings tot aan de totale verwoesting, tot het stopzetten van een samenleving, ondanks het vaak (verdacht) geciteerde “bloed en eer etcetera”, maar helaas: geen gram geweten. Het zijn beroerde tijden, wij noteren moede-loos het vat venijn. Wanneer weerklinkt de eindexplosie in die eertijds vredevolle kringen, wie heeft op voorhand vuile handen? De namen zijn bijna gekend, vermoedens bij de vleet, maar wij wachten enkel op bewijzen. Kwestie van wat tijd.
Ik citeer hier haast letterlijk een eminent terrorisme-bestrijder bij de Federale Politie, direc-teur Glenn Audenaert. In een schitterend interview bij Knack vorige week legt hij haarfijn de analoge mechanismen uit. Wie het nog wil weten, kan het makkelijk lezen. Niet moeilijk, maar het vergt wel een minimum aan gezond verstand, zijn kleine waarheid staat soms tus-sen de fijne regels.

 

Tergend tikt de tijdbom verder, verliezen wij een wereld? Waakzaamheid is geboden, de vijand kan je buurman zijn. Ik steek mijn vrije hand nog uit, maar krijg ik al mijn vingers te-rug? Minstens één iemand draagt het kruitvat op zich. Ik schenk een zachte wang, geen tweede echter na een harde slag.

 

 

23:33 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-09-06

uit het duister

Leuven ligt aan mijn voeten, makkelijk gezegd vanop acht hoog, het is louter beeldspraak, meer niet. Zit ik hier onnodig alleen in deze sobere kamers, brandt de lamp ergens anders, wat verklaart mijn huidige afwezigheid? Het impulsieve leven, vrees ik, de kron-kelingen van het bestaan, het wispelturige lot, de wilde wanhoop verbonden aan ongecontroleerde situaties… niets menselijks werd ons ontvreemd. Dingen gebeuren en dingen vergaan, soms blijven breekbare daden echter hardnekkig in zichzelf verankerd. Helaas.

 

Niemand leeft zijn leven in een luchtbel, uit het ijle overkomt ons niets, die meteoriet is hypothetisch slechts voor morgen. Wij sturen elke wending mee en manipuleren iedere richting die wij uitgaan. Ik ben medeschuldig, dat verklaart gedeeltelijk mijn graad van onschuld, want ik ben nietig, menselijk en vergankelijk. Wie kan het leed van de ganse wereld torsen, wie is de held die ten onder gaat voor zijn medefalende even-naaste? Wie het probeert, vertelt het meestal niet meer voort. De nobelen van aard zijn schaars gezaaid, zij vergaren voor ons het eeuwig leven. De rest is sterfelijk en kwets-baar, ook ik ben een dappere lafaard. Ik verdien misschien een blamage, maar ik richt geen solo-ravages aan. Daarvoor is mijn ego verregaand te onbekwaam, zeker te zwak.

 

Leuven ligt aan mijn voeten, de hemel blinkt van dichterbij, maar de steile afgrond gaapt verraderlijk. Ik vier geen feest, ik zing en dans niet, maar speel bewust opzwepende mu-ziek om mezelf vooruit te meppen. En ik marcheer, ik functioneer, ik genereer wat leven uit mijn getormenteerde ziel. Plezier, nee zo zou ik het niet benoemen, eerder blindelings marchanderen met instincten, ik wil verder kijken dan de bedroefdheid groot is. De dag breekt altijd vanuit het donker aan, door de nacht moeten wij ons moedig verder woelen.

 

Niemand leeft in het luchtledige, niemand is onschuldig, maar iedereen deelt uiteindelijk
in de grote liefde die wij onder ons allemaal verdelen. Alles straalt op alles af, geen voor-val zonder grondige reden. Wie mee kan ademen, mag tevreden zijn. Wij ontvangen on-ze pijn na rake klappen, maar door de schade worden wij rijker. Dat leert het leven, elke wonde groeit weer dicht en wij bewonderen later met eerbied onze littekens. Ieder door het leed gelouterd mensenkind wordt een held van schone eenvoud. En gaat in vrede.

 

 

23:31 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

07-09-06

Knokke-bis

Waarom scheen de zon

opeens zo oogverblindend

op je lichaam dat ik wild zag
liggen en me ongenaakbaar leek

van hitte: flamboyante fata morgana

(als een oase in het witte zand geveld)

 

terwijl ik me verdroomde op een terras

waar de tijd zijn halte had gehouden

om te… houden van ‘wie weet wat’ en

‘waar geschiedt wanneer het wonder’…
in de dolle polders of de duinen, tuin van
tuimelende rust en leven, lust en liefdes?

geboden wordt weldadig zalig, gul gegeven
nog een tweede rondje broze wisselwamte
stil zuchten de seconden (thank you missy)
geluk vergalopeert zich in de tussenregels

 

21:54 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-09-06

ons los verbond

In Knokke liep het zand
door onze lege vingers

(waarom dingen ringeloren

alsof iets verloren was, ver-
gankelijkheid vergt jaren)

 

de septemberzon was mild
er stond een zachte wind

je leest: dit rijmt vanzelf

we mijmeren een gewelf

van onzin zonder woorden

 

kronkelsporen lopen rusteloos
over ongestilde dromen, dus:

laat de tijd de tijd en dat het
lot zijn gangen gaat, er is geen
ontkomen aan de waarheid of

 

aan wrange schoonheid (pijn-

lijk schrander), je leert en je
verandert, wie ben je zelf en
wie is die ander, wie bemint
en wie beslist, je wordt gemist

 

of je mist een zekerheid die
zich niet dwingen laat, later

zie je de verbanden, komt
het schoon verbond of leer
je uit de wonde verwonderd

 

aan jezelf nieuw leven geven
het kan alle kanten op, ook
voor de ander die mankeert
 

 

23:02 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-09-06

zotte morgen

Morgen heeft geen naam
het noemt zichzelf vandaag

elke toekomst geeft een pas
ter plaatse aan, wij bestaan

en overleven onze nachten niet

 

Verleden kantelt weg van heden
de dag voordien kan zich zonder 
volgorde verder zien, het donker 
klopt ons venster op ontwaken dicht - iedere dageraad

betekent alweer vandaag, de zon

gaat gratis op, maar schijnt alleen

voor mijn aanwezige kop: blijvend
in het hier en nu, ons huidig wezen


wat kopen wij voor de eeuwigheid?
een rijstkom bij de verkoopchinees
een kilo koffie, anderhalf pond vlees

of de volle prijs van één enkele reis

 

er is geen weg terug naar achter-

land, de overzee ligt aan deze kant
'retourticket' bedoelt ter plekke pret

 

 

22:21 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-09-06

augustusoogst

Een man verliest zijn lief
in augustus v/h jaar zoveeel

alsof deze periode gemaakt is

voor de dood of zielsverwording

terwijl andere weken/maanden
geschikter leken of een leven
later bijvoorbeeld waarom niet

 

waarom in deze tijd van late hitte

dat de dingen stukslaan springen

zich in de afgrond storten gaan

van een bestaan dat op weg (naar

volmaakt) slechts halverwege was
geraakt, onafgemaakt, de kansen

lagen klaar om op te rapen, wat

had het nog gebaat, het is te laat en
het is ook wat het is (wat het was) of

 

- wij regisseren ongewillig dit gedicht -

overwint tenslotte iemand ieveranst
dit droevigste gemis en sterft de herfst
voortijdig af: vroeg-oud én fout seizoen

 

- wij redigeren somber woordelijk gericht -

 

het wordt plots later op de avond (dacht ik)
volgt de nacht, verdonkert zich een toekomst

 

 

00:36 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |