17-09-06

@MI: onverbloemd

Vandaag was een verregaand fragiele dag, er werd een potje por-celein in mij gebroken. Alles herstelt zich in een tere mens, maar niet tot alle andere mensen. Woorden kunnen kwetsen, kwaad wordt soms opzettelijk gesticht. Lieve vrouwen kennen vaak hun kort berouw als het te laat is, een mannenhart is ook een kloppend hart. Deze regels kruipen moeizaam verder, haperen achter elke komma. Waar zet ik hier een punt? Het probleem werd starend weergegeven in onklare tekens, waarom krijgen wij opeens ver-keerde vragen op het juiste antwoord dat wij gaven? Wie verklaart mij deze wereld, bijna afgedaan, helaas verkwanseld, gans ontregeld? Het is heden nachttijd, spijtig stil in mij.

00:44 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Bij 't lezen van je item denk ik aan volgende woorden:
"...en ik vergeet dat mijn hart eens was als een fijn, kristallijn champagneglas....."of anders "....gekwetst ben ik van binnen....".
Groetjes.

Gepost door: Ilona | 17-09-06

wie? Hey Marlon,
laat je niet te vlug ontmoedigen door scherpe kritiek!Ga er steeds vanuit dat scherp meestal met scherp beslecht wordt...
En dat woorden maar woorden zijn;meestal een momentopname waarin men soms te vlug impulsief reageert...en dan later spijt van woorden die verkeerd kunnen geïnterpreteerd worden...

Ik stel me wel een aantal vragen:
waarop slaat deze uitlaat van je?Heeft het te maken met de misschien verkeerd gekozen bewoording van de replieken van geëmancipeerde vrouwen uit je vorig item?Want het gaat hier om een "lieve vrouw",lees ik..
Maar waarop of op wie slaat MI dan ...?

piekerende Bé

Gepost door: rebecca | 17-09-06

ivm MI @Ilona: komt je citaat soms van Alice Nahon, ik aarzel, je allusie is wel goed raak

@Bé: je gissing gaat de goede richting uit, ik laat de 'missing link' verbloemd, het is geen oogpunt meer

Gepost door: marlon | 18-09-06

De commentaren zijn gesloten.