11-09-06

@roberto burritos

Wat deed u op 11 september 2001? Ik werkte toenertijd voor de Koning, dag op dag twintig jaar! Ik had dus iets te vieren. Wat zou-den we gevierd hebben? Tijdens de koffiepauze keek ik even op in-ternet en zag daar het begin van het inferno aangekondigd staan. Meteen besefte ik dat niets ooit nog hetzelfde zou zijn, de geschie-denis van de mensheid kantelde naar beneden. Dat was daar de metaalzware en symbolische aanzet van een derde wereldoorlog (die heden nog verder escaleert). Waar eindigt deze apocalyps, welke beschaving zal getorpedeerd worden? Die dag, op dat pijnlijke uur, in die afgrijselijke stonde, heb ik meteen mijn baas verwittigd, hij alarmeerde een nog grotere baas, tot bij de Grootste Baas ging de berichtgeving. Wij zagen op dat scherm de doden vallen, letterlijk, de wereld stond verbijsterd stil, weerloos van emotie voor de hulpeloze slachtoffers, in een kille afkeer voor de daders, koude killers.

 

Toen ik 's avonds huiswaarts keerde, liep ik langs mijn traditionele straat naar het Centraal Station. Nog verzonken in onwezenlijke gedachten, afgestompt door de hyperwaanzinnige agressie, werd ik opgeschrikt door het woest gejoel van een bende jongeren, bruine alloch-tonen, dat was meer dan zichtbaar. Over minstens de halve lengte van de Kunstberg dans-ten tientallen pubers, sommigen nog kinderen. Zij zongen in het wilde weg en sprongen door het dolle heen op en over mekaar. Ondertussen krijsten zij uitzinnige slogans die aan duidelijkheid niets te wensen overlieten. Vrij vertaald en samengevat: “ leve Allah, dood aan Bush, weg met Amerika…”.
Ik verwoord het heel sober, maar het was zoveel erger: echt grof, vulgair en ordinair. Dit was gewoon onvatbaar, dit waren de jolijtige Noordafrikaanse skaters uit het Albertina-park, tenminste zo meende ik ze ‘de visu’ te herkennen, ondanks het schuim op hun lippen en de stuitende oorlogstaal. “Tuig van de richel”, mag dat zo gezegd worden?

  

Wat heeft dit voorval met Roberto Burritos (uit de titel) te maken? Zowat alles, het is de haat van de straat, de wraak van de anoniemen, de dolk in de rug van de losers, het ver-raad bij nacht van de vrienden bij dag. Roberto Burritos is de man en/of vrouw, de valse halfslachtige of het collectief, misschien een bende nitwits die voor de zoveelste keer van-achter een masker hun gif op één van mijn items (9/9) kwamen spuwen. Deze gal wordt eens hun galg, gun me alsjeblief het letterspel, mijn hart is verre van een moordkuil, wel een zich vranktalig revancherende woordkuil.

 

Wat zet mensen aan tot zulke blinde aanvallen? Domheid vooral, terzelfdertijd gebrek aan sociale intelligentie, geen greintje emotioneel inlevingsvermogen. Het lijden van de anderen is abstract, daar maken zij zich vrolijk over. Zij gaan over lijken, dansen op kadavers, ont-steken springstof en vergeten dat zij zelf mee de lucht in kunnen vliegen. Tot welke waan-zin kan die immense dwaasheid lijden? Rakelings tot aan de totale verwoesting, tot het stopzetten van een samenleving, ondanks het vaak (verdacht) geciteerde “bloed en eer etcetera”, maar helaas: geen gram geweten. Het zijn beroerde tijden, wij noteren moede-loos het vat venijn. Wanneer weerklinkt de eindexplosie in die eertijds vredevolle kringen, wie heeft op voorhand vuile handen? De namen zijn bijna gekend, vermoedens bij de vleet, maar wij wachten enkel op bewijzen. Kwestie van wat tijd.
Ik citeer hier haast letterlijk een eminent terrorisme-bestrijder bij de Federale Politie, direc-teur Glenn Audenaert. In een schitterend interview bij Knack vorige week legt hij haarfijn de analoge mechanismen uit. Wie het nog wil weten, kan het makkelijk lezen. Niet moeilijk, maar het vergt wel een minimum aan gezond verstand, zijn kleine waarheid staat soms tus-sen de fijne regels.

 

Tergend tikt de tijdbom verder, verliezen wij een wereld? Waakzaamheid is geboden, de vijand kan je buurman zijn. Ik steek mijn vrije hand nog uit, maar krijg ik al mijn vingers te-rug? Minstens één iemand draagt het kruitvat op zich. Ik schenk een zachte wang, geen tweede echter na een harde slag.

 

 

23:33 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Hefitg! Beste Marlon,

deze omschrijving maakt zoete bonen rauwer smaken. Het vlees is medium, maar rood en het mes komt dichterbij. Inderdaad. Beangstigend om dit zo te moeten lezen, maar ook te weten dat de wereld buiten ons raam.

Gepost door: Erwin Troost | 12-09-06

langzaam maar zeker iedere dag een foto minder van loretta
wanneer iselke verwijzing weg?
Spijtig is een mooie vrouw met uitstraling
het gaat je goed lieve Loretta

Gepost door: gabriel | 12-09-06

Schoon en waar wat je hier neerschrijft, marlon. Ik vrees dat we met die nieuwe trend van terrorisme zullen verder moeten leven. Ik kan me nog altijd niet van het gevoel en de mening ontdoen dat Bush met zijn oorlog voeren aan de basis ligt van wat we nu meemaken. Akkoord, dat het voorheen misschien lag te smeulen maar mr. de President heeft het vuur fel aangewakkerd, met in zijn kielzog den Blair.
Wij, kleine garnalen, zullen aan de basis moeten werken, zullen moeten leren samen leven met z'n allen maar blijkbaar lijkt het totnogtoe, en ondanks de vreselijke overal-terroristische aanslagen, nog maar weinig of niet te lukken.
warme, vredige zomeravondgroet,
Iris

Gepost door: Iris | 12-09-06

realiteit Marlon,je schrijft hier de harde realiteit!
Ik vind dit geen fenomeen van onze tijd,maar iets dat al eeuwen bestaat.Totale vrede is een betrachting,maar ook een utopie!
Elke mens heeft zijn eigen karakter,en eigen al dan niet beïnvloedbare mening al naargelang zijn levenservaringen.De mensheid bestaat uit een verscheidenheid van individuen en dus kan het niet anders dat er steeds meningsverschillen zullen blijven bestaan die hoog kunnen oplaaien!
Daar moeten we leren mee leven en in het mogelijke de zaken in goede banen leiden..

Gepost door: rebecca | 12-09-06

terugslagjes @Erwin: dag tegendraadse dichter, je dwarst je door een gedachtengang

@Gabriël: ben je een jongetje of ben je een meisje of ben je de beide?

@Missy: wij zijn onze eigen kleine terroristjes hé Iris, afzien zullen we

@Rebecca: Bé, de vrede is voor ons leven na dit leven, morgen misschien

Gepost door: marlon | 13-09-06

lieve marlon ik ben in iedergeval geen lul

Gepost door: gabriel | 15-09-06

@gabriel maar je wil er wel eentje

Gepost door: marlon | 15-09-06

niet begrepen Niet begrepen marlon !!!!!!
jij bent de lul !!!!
jongens jongens nog dom ook

Gepost door: gabriel | 15-09-06

lullig tja gabriel, jij bent een geslachtenloze engel, maar helaas niet angeliek

Gepost door: marlon | 16-09-06

De commentaren zijn gesloten.