31-08-06

zoals ik...

Dit staat hier zeker niet geschreven
voor de modalen van de middelmaat

niet voor de banale grijzen en de zwijgers

 

Ik schrijf kletsraak voor de tegendraadsen

de dubbeldwarse durvers en de dapperen

zij die de aarde torsen en de wereld turven

 

Nogmaals, dit staat hier niet geschreven

om af te lezen: door de nitwits van het leven

de zwaar gestoorde zotten en de bangerikken

 

zoals ik misschien. Ik schrijf dit in geweten blijvend neer...
ondertussen stoken ongeruste geesten door als spookprofeten
één groot geluk: die rot- en klootjeszakken stikken in hun logica


zoals ik misschien?

 

 

23:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-08-06

sportzoonlief

Wat stelt het de dag van vandaag nog voor, vader zijn? Je hebt een zoon (24j) die een volledige triathlon royaal binnen de twaalf uur heeft afgerond. Hij zwemt (3,8km), fietst (180km) en loopt (42km) op één langgerekte rij je eigen schamele sportprestaties naar de vaantjes. Proficiat Vinnie, hieronder heb ik iets voor jou gebeiteld, het is niet echt je stuff (groot gelijk jong), maar je ver-dient een standbeeld van mijn bewonderwoorden:

 

Mijn zoon is een frisse twintiger
karig klinkt zijn proza, ondanks
schaars toch meestal schalks

 

Een doener is hij anders wel
want: glijdt glad door water
fietst de plooien uit de wind
loopt lekker dingen op een rij

 

- hij heeft zijn vader niet gekend
toen die graag twintig was
geen plonser of een peddelaar
nooit gensters als atleet
wel snelle tijden achter meiden
nergens voorbeeld van asceet -

Mijn zoon is een frisse twintiger
jong van jaren dolt hij enthousiast
in harde sport tot op de bodem, daar
overklast hij zich in schone harmonie

Wat koopt men zonder poëziefysiek
geen halve centimeter gevoelslyriek

laten we allen spelen gaan: zwemmen
fietsen, lopen, er is nog gezonde hoop…

 
zonder verzet der lieve zinnen geraak je nergens
geen euforie noch endorfines, geef een goeie lap
op je hart, een stamp onder je gat, tot a/d finish!


(ps: deze aparte formatering is voor rekening van een reclamedwarsende Skynet, sorry beste mensen) 

21:53 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-08-06

zonder gerief

Ik zit neergeploft in het café van nonkel Dolf
een cola-light en André Hazes op het terras

dat zingt en davert van zonder zonde zijn wij
veel zatsel en ambras, maar schoon nabij

die twee blondines met hun valse nagels
ze drinken bier met grenadine en gsm-en

zich te pletter aan hun oren kont en billen
dat heeft geen naam het geeft veel spel

 

heimwee naar jou (volgt op) een beetje verliefd

ik ben zo eenzaam zonder trouw, geef mij hoop
leg je armen om mijn hals zonder knoop of touw 

Wat moet ik alsteblieft met kommer komen aan-
dragen hier? Het is halvervier zaterdagnamiddag

ik krab eens in mijn bleke haar, bedenk dan niks

er schijnt wat dikke lommer op mijn zonne(n)bril
een retro Ray-Ban sexmodel ach stomme jongen

gij zijt vandaag een zaag tot morgen trek een klak
(aan) over uw blote kop, ga naar huis dat is waar
uw gerief ligt om te schrijven, doe daar iets begot

 

zeven anjers zeven rozen hoho ik heb zorgen hoho

 

 

16:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-08-06

(zonder titel)

Als je me verlaat
doe het dan langzaam
ga je gangen traag
loop nog even langs me
raak me aan

 

blijf verwonderd staan
en doe alsof
(als ik iets niet weet,
of je weer wat vraag)


als ik bijvoorbeeld zeg:
ik zie je graag


 

lach dan rakelings

en zonder aarzeling
wandel nog wat mee

 

laat me nergens achter
als ik dronken kantel

en de aarde wankelt, aleer

de avond in de nacht vervalt
- de allerlaatste aarzeling -

tot een orkaan verdonkert en
in de schone dood verankert

 

daarna mag je verder gaan
je weg is zachter voorwaarts
naar een wederopstanding

09:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-08-06

meester Raveel

Er zijn dagen dat alles weer in een schone plooi lijkt te vallen. We komen beroemdheden tegen die ons tactvol begroeten. Zo zagen we in Sint-Maartens-Latem een vrolijke Yvonne Kroonenberg, ook zonder woorden is zij veelzeggend, die schalkse blik, dat ondeu-gende gezicht, een schone en welgezinde schrijfmadam. Spijtig dat zij haar nieuwe vriendje meehad, anders was er bijgepraat.
Honderd kilometer verder, in een sportief Leuven zat onze super-coach Paul Van Den Bosch (
http://achterdeschermen.blogspot.com) in zijn eigen schaduw te genieten op het Sportkot. Toch riep hij ons aan, dat doet deugd onder bloggende boeren, enfin, zelf is hij wel pro-fessor. Een webbende mens wordt er verlegen en beschroomd van.

Maar waar het hier om draait en keert, is niet het eigen blazoen. Zeg ik dit zonder enige moeite? Laat ons wel wezen, als de groten aantreden, worden wij genadeloos weggeveegd. Als met name Raveel, de allergrootste schilder van deze Belgische generatie uitpakt met zijn werk, weliswaar onvolledig, dan beseft een mens zijn eigen nietigheid. Wij waren te gast in Machelen-Zulte, op de expositie van de oude artiest. Roger Raveel, zeg maar de Meester, is de tederste van alle anarchisten, de helderste van alle verfdoosvirtuosen, de begenadigdste en de allermildste kunstenaar die ons land gekend heeft in de laatste halve eeuw (of zelfs langer). Raveel, die is van het gezamenlijke topniveau van een Boon en een Claus, dus verdubbelde kandidaat-Nobelprijsklasse. Het universum van deze Meester is een wereld die volledig op zichzelf staat, zijn werken houden zich eigenzinnig en soeverein in stand, dwz puur vanuit hun innerlijke sterkte. Dit hoeft geen extern betoog. We doen toch een poging, want we werden compleet ingepakt. Zoiets kruipt in een mens zijn warme kleren, tintelt door de bruisende huid en kriebelt in het hart, via de buik tot in de tenen. Waarlijk verbazend, meesterlijk.

Eén bedenking van mezelf als kleine aardse sterveling, als kunstonkundige en ‘verblind ge-staarde’. Waarom hangt onze Grote Meester niet in het Guggeheim te New York of in de Tate Modern Galery in Londen? Waarom is hij slechts schaars present bij de naaste buren van het S.M.A.K. in Gent? Zeg het ons, Jan Hoet. Verklaar dit nader, Grote Pieten met de Kunstpet. Wij stelden bij deze genadeloze pracht zelfs vast dat de meeste doeken en in-stallaties nog “eigendom van de kunstenaar” waren. Oh schande, hoe kan dit nu? Onlangs lazen wij dat een gemiddelde Raveel een luttele 25.000 euro waard is, dat is toch bescha-mend weinig. Die stille en onwereldse man weegt tientallen tonnen meer in zuiver artistiek en intrinsiek gehalte.

 

Ligt de reden van deze financiële onderwaardering in de diepere essentie van zijn aard en werk? Meester Raveel schildert zich een bestaan vanuit zijn dwarse kop, hij neemt de din-gen in zich op door een onaardse blik en kijkt zodanig indringender dan een modale mens vermag. Die schone consequentie trekt hij ademloos door, dus geen commercie is aan hem besteed, de galerieën laat hij aan de mindere genieën. De authenticiteit van deze kunst-enaar is aandoenlijk, hij stelt zich zodanig kwetsbaar op dat niemand aan hem raken mag.
Dat is de paradox van de allergrootsten: de kunst ‘an sich’ die zich levensgroot voor zijn schepper komt placeren. Meester Raveel laat de onwezenlijkste dingen gebeuren, hij schil-dert vanuit zijn ondraaglijke en hoogst ondagelijkse dromen, vanuit zijn onachterhaalbare gedachten, op intuïtief aanvoelen van een mysterie dat ergens in de kosmos zweeft.


Hij kan niet anders dan zijn eigen grootste raadsel zijn, daarom kladt hij rusteloos voort aan zijn fantomen. Wij zijn op voorhand getroost dat ooit gerechtigheid zal geschieden. Onze Roger Raveel moet nog enkel doodgaan om onsterfelijk te worden. Die man is een mythe in wording, nauwelijks kenbaar en haast ondenkbaar in dit leven. Daarom is heden ondank-baarheid zijn deel. Vergeef ons, Meneer Raveel. Wij zagen in een verder museum de Cobra-kinderen Karel Appel en Pierre Alechinsky, twee kladjesschilders. De Meester karikaturiseer-de deze cobraïsten in het kwadraat, als een speelvogel, spottend? Nee, dat laatste is niet aan hem besteed. Hij overklast hen simpelweg, sober de schoonste, buiten elke categorie.

 

13:51 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-08-06

zonder haat

In de Oxfam Wereldwinkel in Leuven worden de sympathieke bordjes “Zonder Haat Straat” verkocht. Waarschijnlijk is deze actie geïnspi-reerd op het akelig tierende straatgeweld van de laatste weken, met uitschieters in het Centraal Station van Brussel, de moorden
en de doodslag in Antwerpen, al dan niet racistisch van inslag.
Ook op het recente Marktrock hadden deze lieve haatloze mensen een standje. In één hete adem werd zowel op deze stand als in hun etalage een actie tegen Israël gevoerd:
www.boycot.israël. De an-ti-Israël propaganda van de Wereldwinkels is niet nieuw. Zij drape-ren zich al langer met de solidaire Palestijnse sjaal. Ook de affiche “Stop de Amerikaanse-Israëlische agressie” is een voltreffer in hun vitrine, evenals de slogan “Wanneer trekt België de kaart van Pa-lestina?”. Geen spoor echter van iets wat lijkt op “Stop het islam-terrorisme”. In die kringen heeft men nog nooit van ‘9/11’ gehoord of doet men tenminste alsof. Hezbollah, Hamas, Al Qaeda en Bin Laden zijn nobele onbekenden in hun winkelrekken. De agressie komt steeds van ons, dwz van het vrije Westen. Op de ideologische wereldkaart zitten wij voor die mensen in het verkeerde kamp. Ik weet niet zoveel van politiek, de finesses ontgaan mij vaak, ik kijk maar simpel toe en stel wat vast. Ik lees enkel dat het zogezegd correcte discours zich steeds tegen ‘ons’ keert. Zijn wij dan zulke boemannen, vormen wij echt meedogenloos front met de foute joden? En waarom mogen wij ons niet tegen het blinde terrorisme keren? Morgen ontploft die bom in een station te lande, wiens schuld zal het zijn? Waarschijnlijk van de politiek of van de politie, nooit van de agressor, het is bijna voorspelbaar.
Het wereldwijde complot met vloeibare explosieven dat op de luchthaven van Heathrow verijdeld werd, is dat soms science-fiction? Ik vroeg het aan een alternatieve actievoerder op Marktrock, hij lachte schamper.

 

Vorige zondag keek ik naar Zomergasten op Nederland 3 (TV), een interview van Joris Luyendijck met Leon De Winter (*), romancier met joodse roots. Deze laatste bepleitte hartstochtelijk, emotioneel zelfs, het actuele “disproportioneel geweld” van Israël in Zuid-Libanon. Tja, discutabel, zeg dat wel. Zijn betoog kwam erop neer dat er gewoon geen andere keuze is om “een derde wererldoorlog” te voorkomen (als die al niet begonnen is, liet hij zuinigjes verstaan). De Winter refeerde naar de beslissende inferno’s in Dresden en Hiroshima, twee plekken waar met brutaal en dantesk geweld (mede) een einde werd ge-maakt aan de Tweede Wereldoorlog. Die man zei dat zeer bewogen, hij voegde eraan toe dat elk slachtoffer er één te veel is, zeker onder de onschuldige burgermensen. Maar hij wees ook op de onvermijdelijkheid van menselijk leed en dat er op cruciale momenten in de geschiedenis van twee kwalen de minst erge moet gekozen worden. Zeker geen softe jon-gen, maar eerder een gevoelige man met een spijkerharde argumentatie. Joris Luyendijck, ook niet op zijn mondje gevallen, was duidelijk onder de indruk, geëmotioneerd zelfs.
Er werd sereen afgesloten met twee lievelingsfragmenten van de auteur: een traag en pakkend moment uit Tarkovsky’s film “De klokkenluider” en daarna de popgroep Queen met een ten hemel schreiende Freddy Mercury in “I want to live forever”.
Wie zijn de agressors en de macho’s, wie zijn de pacifisten, wie zijn de roekelozen, wie de gevoeligen? Wie heeft het bij het rechte eind, die van links of die van rechts? De waarheid ligt soms in het midden van een slagveld, in de spijtige greppels met te jonge lijken (terwijl de gewonden roepen om hun moeder). Zijn die West-Vlaamse strijdvelden van de Groote Wereldoorlog soms tevergeefs geweest? Uit naam van al die dode jongens: nee. Wij res-pecteren hun witte kruisen. Wij bouwden er onze welvaartshuizen op.

Zonder haat wil ik leven in mijn wereld, om te beginnen in mijn eigen straat. Maar we moe-ten om het hoekje durven kijken (en beseffen dat we exploderend ook datzelfde hoekje om kunnen gaan). De straten van de wereld zijn helaas niet gevrijwaard van de dogmatische fanatici, onze grootse vijanden. Hoeveel vliegtuigen, torens, treinen en bussen moeten er nog in onze straat ontploffen? De Twin Towers zijn niet ingestort bij een plotseling neer-donderend onweer. Het was mensenwerk.

(*) Leon De Winter (52) is de zoon van een  handelaar in lompen en oude metalen. Zijn orthodox-joodse ouders hadden als enigen van hun families de Tweede Wereldoorlog overleefd. Leon de Winter is gehuwd met de schrijfster Jessica Durlacher (45), eveneens van joodse origine.  

 

13:57 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-08-06

voor loretta

Avondstraten
Waarom hangen er
tranen aan de wasdraad

…van het verdriet

…van het verlies

…van het gemis

dat regent uit ons hart

 

het nat spat op de aarde

geen draad spant zich

om de daden te verzachten

 

het kwaad laat zich
niet verlagen ver-
draagt zich zonder zin

in het kwadraat

 

gelaten lopen wij

langs de lange avond-
straten onze nachten in

 

de droogte gaat voorbij
de hoogste eenzaamheid

 

22:10 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

13-08-06

pro & contra

Voor ons Tia

Wat gouden hoogspring-ster Tia Hellebaut eergisteren presteerde was van absolute wereldklasse. Kim Gevaert zit tegen de mondiale top aan, Tia hoort er recent helemaal bij, daar kan geen enkele discussie omtrent zijn. Zelfs nonkel Sonck zal vinden dat we de lat hier niet te hoog leggen. Mooi ook hoe Tia symphatiseerde met haar Zweedse rivale Kajsa Bergqvist. Een gans stadion vol dol enthou-siaste Zweden schreeuwde Katsja naar die gouden sprong en Tia was simpel solidair. Dat is een Internationale Trofee voor de Sportverdienste waard. Nooit gezien op een professioneel kampveld, dit was pure empathie met de directe concurrente. Is dit misschien een soort sport-Zen? Voor zoveel edelmoedigheid worden mensen ongewild beloond, de positieve vibes worden opgepikt en in een verhoogde versnelling omgezet naar de eigen mogelijkheden. Tia overtrof zichzelf met het dankbaar weerkaatsende potentieel van haar medespringsters. Ze zaaide sympathie en oogste victorie. Hoe hoog mogen haar ambities nog reiken? Met die gedrevenheid, die zelfverzekerdheid en dat charisma zit Tia perfect op schema voor een zweverige sprong naar de ijle lucht van 2 meter 10, het actu-ele wereldrecord, of een zuchtje hoger én erover. Soms mogen mensen dromen, soms is hoge hoop gewettigd. Wij delen deze topwens met Tia. Zo doet ook haar trainer-partner, al was zijn laatste advies toch wel kantje-boordje. We zagen haar vertwijfeling en onbe-grip. Maar goed gegokt! Dit was zuivere (jawel) topsport met een menselijk gelaat, een groot meisje vloog over ons beeldscherm met een kleine bril. Met een schalkse blik en knipjesogend naar ongekende hoogtepunten.

 

 

Weg met Wim

Steeds riskant om de ochtendkrant ter hand te nemen, je weet niet hoeveel lijken er uit de pagina’s gaan vallen. Wij slaan vaak wat bloed en andere sores over, een portie gezonde lafheid is ons niet vreemd. Maar het is altijd weer spannend om te raden waar Koen Wau-ters, Goedele Liekens of Wim Opbrouck gaan opduiken. Dat kan hoe dan ook als boegbeeld van een actiegroep, hun misschien onbekend, maar dat dient niettemin hun belangen. Lap, op bladzijde 19 van HNB hadden we prijs. Den dikke Opbrouck wordt opgehangen in een bushokje, tevens aan een paal geplakt, te kijk gezet op zuilen overal te lande. Waar het besmuikte handeltje naar ruikt? Naar de WALM van PALM, het pestilente bier uit paarden-mest getrokken. Toegegeven, wij zitten vrij te associëren, zoals het reclamevolkje. Wim Opbrouck is het prototype van de Vlaamse hypercorrecto, geen commercie is hem te min.
Hij acteert en ageert en enerveert (ergerlijk) dat het geen naam meer heeft: pseudo-filo-sofisch rondbrommeren op kosten van de teevee, voor de motor-Koning sympathiseren (mag dat niet voor een ex-republikein?), op regie snotteren in interviews, gedichten voor-en naar de knoppen lezen, het theater laten devalueren, luidkeels manifesteren voor een kudde mensenvee, ludiek zijn met een vette knipoog, de poëet uithangen als hij een scheet laat, ja alles is van importantie aan die man. Dus vanaf volgende week neem ik geen enkele bus meer. Omwille van mijn zenuwachtige reden dat de opgefokte Opbrouck daar om de minuut een kwijlerige song vanuit het hokjesbehang gaat kwelen: voor de WALM van PALM. Ook reclamezuilen gaat hij teisteren met zijn zelfbereid arrangement (hij zingt, hij compo-neert, hij schildert, hij tekent, hij swingt, hij overacteert en hij plagieert zichzelf vooral). Kwestie van luttele weken, de vereiste tijd om tientallen bushuisjes te slopen en publici-teitspanelen te torpederen, daarna wordt oompje Opbrouck gebombardeerd tot de meest irritante man van Vlaanderen. Sonck lacht in zijn vuistje, ja die fakkel brandt zich lekker weg. Ivan mag hem weldra doorgeven.

  

13:57 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11-08-06

gezonken Sonck

"In 1999 liep Gevaert op de ultrasnelle piste van Oordegem 11”17. Vorig jaar had ze 11’12 als toptijd of vijf hondersten beter in zes jaar. Dit jaar haalt ze 11’04, plots acht hondersten beter". Zo luidde vandaag de letterlijke vraag in de dagbladen De Standaard en Het Nieuwsblad aan oud-journalist en atletiek-specialist Ivan Sonck. Dit is wat we noemen de kat bij de melk zetten. U interpreteert het zelf maar, ik wil hier niet als de eeuwige zaag doorgaan. Het kranten-volk speelt de vermoorde onschuld, de vrankgebekte Ivan ging die klus wel klaren. Een getimede voorzet en een harde (na)trap.

De cryptische repliek van Sonck: “Ik ga heel voorzichtig zijn, en ik bedoel het niet zo, maar als een buitenlandse atlete zoiets doet, rijzen er allerlei vermoedens. Ik doe dat niet: laat dat duidelijk zijn. Maar ik steek voor niemand mijn handen in het vuur, al ga ik er vanuit dat Gevaert clean is wat dat betreft”. Nounou Sonck jongen, qua gespletenheid van taal en tong kan dat tellen. Je haalt Kim Gevaert heimelijk onderuit, jawel, je insinueert vanalles wat fout en stout is, maar tegelijkertijd slik je de eigen linke woorden in. Poets je valse tanden, vage persman.

 

Beste Ivan Sonck, meester cynicus, oppersarcast en quasi-ziekelijke criticaster, je gaat hier wel behoorlijk malafide door de bocht. Had je niet beter je mond gehouden? Dit ver-dient de dubbel-goudige Kim niet. Je slaat en je zalft (zogezegd) terzelfdertijd, je geselt eigenlijk met woorden zonder letterlijke waarde, maar kwetsend als een zwaard. Je bekladt iemand die het voordeel van alle eerlijke twijfel verdient, je schaadt een onbevlekt imago.

Binnen goed twee weken word je verondersteld om speaker te spelen op de Memorial Van Damme. Hoeveel applaus verwacht je voor jezelf? Ga je aan het gladde woord geraken?
De spreekkoren van het volk vergeten niet zo gauw, ze zouden je rauw kunnen verteren.
In feite (en in moraliteiten) heb je het definitief verkorven. Ik schrijf dit als bedrogen fan.

Ooit was je jong en nobel, Ivan, zeer rechtlijnig, maar niet venijnig. Nu ben je oud, want ontzettend verbitterd. Wat moet het kil en eenzaam zijn daar hoog in je bebaarde hoofd. Je cynisme richt je ten gronde, meneerke Sonck, je wordt een hopeloos bejaarde man.

22:30 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

10-08-06

Kim loopt gevaar

Kim Gevaert maakt ons apetrots, het Europees goud op de 100 me-ter is binnen, dat van de 200 zit eraan te komen, zilver of minder is ook goed. Nog even snel doorrennen voor Kim en ze zit bij de abso-lute wereldtop. Haar huidige tijden garanderen haar reeds een plaatsje bij de mondiale sub-elite. Een ongekende weelde voor ons land. Flitsende Kim neemt bovendien nog een sliertje vlugge volge-lingen op sleeptouw. Wij zien de meisjes graag bezig op het Sport-kot in Leuven, trainer Rudy Diels is de onverstoorbaarheid in per-soon. Hij woont een eindje achter onze tuin, veilig uit de wind. Op onze laatste barbecue… stop, we hadden beloofd niet uit de biecht te klappen. Proficiat Rudy.

Ook Thijs Demeulemeester van de Weekend Knack deelt in de eer. “Thijs wie?”, horen we u vragen. Awel Demeulemeester, die van de horloges. Die mens moet daarover schrijver van zijn bazin (ons Tessa?). Thijske, zullen we maar zeggen, pakt op pagina 11 van de Weekend uit met een primeur. De titel van zijn stuk is pure poëzie: “De Omega van Kim”. U leest het goed. U associëert met ‘alfa en omega’, ik bij aanvang ook, wij zijn halve intellectuelen nietwaar. Het alfa en het omega van Kim’s levensfilosofie of de finesse van haar trainingsschema’s? Enfin, eigenlijk weet ik daar alles van. Maar uit sympathie voor tante Tessa toch maar eens diagonaal doorgelezen. Godverdekke, onze Thijs schrijft simpelweg over uurwerken, reclame voor Omega begot.
En dat Kim de eerste Belgische ambassadrice is van dat merk. Haalt zij hiermee het morele niveau van Helmut Lotti ofzo, die doet zoiets voor Unicef, hij weet het zelf ook niet goed (vraag voor zijn management). Goedele Liekens zit ook in de branche. Unicef of Unisex, we weten het niet meer, zij prijkte onlangs op een blitse etalage in onze stad. Een gezonde jongen komt nu éénmaal ogen te kort bij al die opwaaiende zomerjurken (zie het boek van Oek de Jong). Terug naar neefje Thijs. Zijn stuk is ingekaderd als een soort interview met Kim. Zij poseert in een formaat ‘voor en na’, de eerste foto is uiteraard knullig wegens geen uurwerk (= niks Omega!), de tweede foto is hip en sexy en trendy zoals: OMEGA, jawel.

Vraagt Demeulemeester (hou u vast aan uw partner, lezer, of anders: fasten seat belts): “Hebt u eigenlijk voeling met de uurwerkensector?” Kim: “Blablabla etcetera”. Thijske: “ U draagt wel een Constellation Quadrella met acht edelstenen, 48 diamanten en een polsband van wit alligatorleder”. Kim (verbluft, onthutst?): “ Het is gewoon het model waar ik op viel, 3360 euro is inderdaad duur…”. Allee, daarmee is bijna alles gezegd.
Demeulemeester laat Kim besluiten met: “ Zolang ik er maar niet als een madam uitzie”.
Nee, lieve Kim, zo zie je er niet uit. Maar hou daarom die chique mensen van je lekkere lijf.

 

Wij duimen voor die gouden plak op de 200 meter. Wij zijn fier op de frisse Kim, ook zonder Omega. Ooit feliciteerden wij haar voor een eerste nationale titel op de 100 meter. Zij was toen verrast en verlegen, wij ook, vanwege onze vrijpostigheid. Haar grootste gave is pure spontaniteit, die zuivere lijn, die natuurlijke stijl. Dat verdraagt geen dure pose. Slimme Kim, laat je geen maniertjes welgevallen, noch met blasé-getater bepraten. Je verdient je loon naar snelle werken, maar laat die uurwerken onbesproken, ze zijn onfatsoenlijk duur. Het goud valt je immers op sportieve manieren rond de hals, dat is het alfa van de medailles. 
Van de volgende Omega word je sneller gaga.

 

 

20:11 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

09-08-06

rehabilitatie

Er bestaan allerlei soorten van schone mensen, we hebben (sorry "hadden", amen) Hugo Schiltz, maar onder ons loopt nog steeds ‘levend & kickend’ Eric Wymeersch rond. Eric heeft zich van zijn boeien en zijn ketens bevrijd, hij geraakte in de halve finale van de honderd meter op de Europese Kampioenscappen. Nee, niet voor gedetineerden, maar voor loslopende mensen zoals u en ik (wij menen vrij te zijn…). Het zal je maar overkomen, verdacht worden van dopinggebruik, je drinkt bijvoorbeeld vijf koppen straffe koffie, kwakt een overdosis cafeïne binnen, de controleur komt langs, je schenkt hem nog vergeefs een kopje uit, maar hij gaat er met je ganse inboedel aan de haal, inclusief jezelf. Het overkwam die goei-erd van een gekke Eric, zat hij aan de koffie ‘verkeerd’ of aan de coke? Wij stonden er niet bij en keken er niet naar, wie werpt de eerste steen naar een vermeende dopingzondaar?
Maar verdomme, moeten zulke mensen, dommeriken eventueel, zonodig opgepikt worden en meegetroond als criminelen naar een kale cel? Daarna tentoongesteld aan een gealerteerde pers? Hun proces wordt al gemaakt alvorens hun advocaat inzage van de stukken had. Zijzelf zitten wel met de brokken. Zo niet den Eric. Hij is van het buitenaardse ras, geen sterveling kan hem kraken. “Ik ben geselecteerd voor Göteburg”, redeneerde hij, dus reisde hij af. Na twee weken hechtenis sloeg hij de deur van “den bak” met permissie achter zich dicht, trok zijn spikes aan, stak er fijne pinnekes onder (die venijnig priemden) en prikte zich een plaats in de halve finale. Alstublieft: vijftiende beste op Europees niveau. De eer-ste ex-gevangene die zich op twee weken tijd in de media wist te rehabiliteren. Wielrenner Frank VDB doet het hem nooit meer na. Onze goedig zotte Eric heeft gegodverd en gedu-veld, maar daar stond hij dan te blinken en te fulmineren: terecht stak hij zijn dikke tong uit naar de ganse natie, stak hij zijn ogen weg achter een donkere bril van schaamte voor de schande van het canaille en het journaille. Kim Gevaert in Humo: “Eric is een jongen met een warm hart”. Eric Wymeersch heeft van zijn hart geen moordkuil gemaakt, maar een muilpeer verkocht aan de morele bonzen en de bobo’s van het protocol.
Of hij nu toch schuldig was? Dat is een zaak voor zijn geweten, niet meteen ons probleem. Wij schreven hier in eer én verontwaardigd eerlijk, wij hebben van niets geweten. Eric loopt zich wel verder los. Oh ja, nog vergeten te vermelden dat deze jongen 36 (!) lentes telt. 

 

 

11:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

07-08-06

memorabele Hugo

Deze morgen stond de wereld plots doofstil toen ik op het ochtend-nieuws vernam dat Hugo overleden was. Hugo dood, hoe was dat mogelijk? Een snelle kanker had hem geveld. Wat geen enkele blitse schoonheid ooit had vermogen, deed een laffe ziekte met een mooie man. Neergelegd voor eeuwig.

Ik staarde verlaten in mijn koude koffie, dacht aan de jaren zeven-tig, de zwierige Wetstraat in de hoofdstad. Wat hebben we niet afgelachen, binnenpretjes elke dag, een knipoog en een verboden mop. Wanneer Hugo arriveerde, stond de zon parmantig stil, par-keerde zich hoogzomertijd ter plekke, plankeerden dames naast de sexy lady’s, ritsten ladders warme panty's open.
Ik hield steeds mijn adem in, ik moest alert zijn. Voor je het besefte werd schone Hugo bedolven onder bloemen, met parfum bespren-keld, kreeg hij kanten slipjes vol van lust en liefde naar zijn hoofd geslingerd. Hugo ontweek dit alles zedig monkelend. Ik stond erbij, mijn commentaar was overbodig.

 

Schone uren hebben wij samen doorgebracht, we spraken weinig, onze Hugo vrat zich door zijn dossiers, ik hield de mieren van hem af, bij manier van spreken, daar is haast alles mee gezegd. Of mag ik nu toch vertellen hoe zijn schoenen blonken, hoe hij niet wou pronken met zijn merkenpakken, maar toch, er was dat ongekende en onzegbare, we noemen het maar een vaag charisma.

Die éne miss, na alle andere, die ik de toegang moest ontzeggen, een hart van steen, dat had ik. Wie waren onze getuigen? Ik waakte over toegangen, inclusief de nooduitgang. En Hugo glipte buiten, weg was hij. Donker scheurde hij door de nacht, zijn Porsche bedwin-gend als een cowboy op een volbloed-paard. Hugo schilde zijn eigen boontjes, hij schilder-de ze betoverend en schoon.

Vorig jaar oktober zag ik hem een laatste maal, die hoofse groet, die korte tik aan de dan-dy-hoed. Hij liep een beetje wankel, geen probleem, de champagne was van geen beste kwaliteit geweest. De leeftijd, nee verdorie jong, zwijg me van mijn ouderdom, ik word met de dag nog jonger. Tot op heden dus. Hugo is geweest. Bijna één jaar in mijn leven verken-de ik zijn geest. Ik zie hem weelderig en vredig.

22:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06-08-06

kantelende aarde

Nietzsche lezen, analyseren en interpreteren, het is koude kunst, ik deed het op één namiddag. Eerst reed ik het gras af als opwarming, geen beter manier om de gedachten en het gemoed in een serene sfeer te brengen. Daarna een terrasje meegepakt in Leuven, ge-zellig zitten kijken en genieten, wat wil een mens nog meer hebben? Drank! Bijvoorbeeld een koffie of een cola-light! Helaas, dat was in het establissement niet voorzien, de obers renden als gekken rond, onze tafel namen ze vlekkeloos als horde, zuiver over onze hoofden gesprongen. Even goeie vrienden, gratis bovendien.

Terug naar huis en Nietzsche dus. Tussen vier en vijf nam ik hem, samen met onze kater, op de schoot. Een makkie in de verkorte versie van Alain de Botton: “De Troost van de filosofie”. Morgen bestudeer ik de SPA’s en Schopenhauer? Ola, effe terugschakelen, de SPA’s dat zijn niet de blauwe en de rode wateren, maar vader Socrates, zijn leerling Plato en hun snot- en wijs-neus Aristoteles.
Wat heeft Friedrich Nietzsche te vertellen? Ik vat het samen: geen goed nieuws, dwz God is dood en wij, de menschen, moeten de winkel van de wereld alleen openhouden. Begin er maar eens aan. Gelukkig geeft nonkel Friedrich ons een handleiding: doe iets tamme klo-ten, pak het heft in eigen handen, steek die steel in uwen vork. Nietzsche gaf zelf het goeie voorbeeld, een uitslover was hij wel. ’s Morgens beklom hij bergen in de Alpen, hij zocht de fysieke uitputting, gedurende uren steeg hij op naar de toppen van de euforie, daarna in ijltempo (met de kabellift?) naar beneden en pennen maar: tegen die ouwe gek-ke God en zijn bekakte geboden. Was de übermensch geboren?
Stoute connotatie, hier geloven wij niet in. Wat wist Friedje van den Dolf die in de bloem-kool zat, hij had nog geeneens een snor, laat staan een brulboei of een stijve arm om ons te groeten. Nietzsche was ook geen nihilist, tenminste niet in zijn finale fase. De mens moet zelf de klussen klaren, dat was zijn adagium, ik vereenvoudig bewust voor mijn eigen bevattingsvermogen. Maar ik handel ondertussen wel in functie van de man zijn leer.
Ter zake, wij hebben allen onze taken in het leven, de éne heeft dit talent, de andere die schone gave of een hoogste competentie. Dat ieder handele naar zijn goed vermogen, voor de rest mekaar geliefd gedogen, zeg dat ik het u gezegd en geschreven heb. Want schrijven, dat zit toevallig in mijn genen, ik heb een opdracht, slechts in aanvang pril volbracht.

 

Om te besluiten met Frim te besluiten met Frog, merciet heelaln, leve de wetenschap van de nieuwe wijzen.ere die gave ofk hem, samen met onze kater, oedrich Nietzsche, vulgariserend uiteraard: het is verboden om ons te vervelen. Doe iets mensen, ontwikkel uw natuur, takel door naar vormen van cultuur, maak dus geen oorlog, maar verwikkel u in liefdeswerken, breed te interpreteren. En stop dat zelfbeklag, daar gaan werelden aan kapot. Voor niets gaat de zon op, zei een over-schatte Hemingway. Voor iets hoort iets, anticipeerde de grote filosoof van het goden-nihilisme, wij worden wat we werken.

 

Als we deze strijd verliezen en naar de verdoemenis moeten, dan hoop ik op een alternatief in de fantasmologie van Star Trek met Kapitein Kirk en Spock. Schone mensen in de vrije ruimte, wars van bruut geweld, wetenschappelijk gevoelig en gevoed met sensoren voor de vrede. Hun imaginaire planeet gaf ons een beeld van een bewust bewerkte wereld, een pro-actieve visie die ik vond bij Friedrich Nietzsche. Het paradijs is onbestaande, maar een reis naar veilige oorden behoort tot de mogelijkheden. Het wordt een immens mensenwerk om de onwillige neuroten te neutraliseren, de ruimte is er echter. Grootvader God is dood, de oude mens ligt op sterven, leve de wetenschap van de nieuwe wijzen.

Wij verrijzen onsterfelijk, wij reizen zonder belastend ego door het heelal. Met gedurfde en ultieme  techno-sprongen, absoluut van aard en met totaal-karakter: dan kantelt onze aarde goed en wel. Ik zit op voorhand en vooruitziend lekker in mijn vel. Wie vliegt mee?

 

21:34 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

05-08-06

blog-androïde

Beste Iris, Bé en Eric

 

Komt het ooit nog goed met de mensheid? Ik neem de breedst mogelijke invalshoek om tegemoet te komen aan jullie relevante replieken op mijn vorig item. Mijn antwoord op mijn niet-retorische vraag is: neen. En ik ben geen cultuurpessimist. Ook op het strict persoonlijke vlak ben ik dartel van karakter, een gezonde jongen. Maar als ik de totaalbalans in ogenschouw neem, dan zeg ik: stop ermee.
Wij zijn aan het einde van een evolutie gekomen en het is gewoon-weg niet gelukt, onze beschaving heeft het finaal niet gehaald. Al de kleine kantjes schoonheid, het toevallige geluk, de broosheid en de tederheid van talloze enkelingen wegen helaas niet op tegen eeuwenlange en mondiale miserie.
Sorry voor Bach, The Beatles, Vincent Van Gogh, Fernando Pessoa, Hugo Claus en Louis-Paul Boon (alhoewel, Boontje wist van deze ondergang, hij heeft de wereld geen geweten kunnen schoppen).

 

Maar daarom ben ik geen doemdenker. Ik verwacht dat er een beter geaard wezen zit aan te komen, meer nog, we zijn dat specimen reeds aan het fabriceren. Laat maar begaan met alle vormen van genetische manipulatie, ook cloonen kan erbij en artificiële intelligentie, zelfs de mens als een bezielde robot. Met andere woorden, wij zijn op het punt van onze historie aangekomen dat er ingrijpende verbeteringen aan ons ras moeten aangebracht worden. Nee, ik zit hier niet te ijlen, mijn hete koorts geeft visionnaire vergezichten.

Het zou ook snel te laat kunnen zijn. Er zijn permanente gevaren zoals botsingen met as-troïden of een komeet kan te allen tijde inslaan op de aarde. We zijn als nietige mensen geenszins het begin of het einde van de dingen, straks kan het geruis van de globale nacht invallen. Dan spreken we nog niet over de denkbeeldige mogelijkheid van een acopalyps ten gevolge van een uit de hand lopend nucleair conflict. Tot de potentiële aanstokers behoren bangelijke landen als Noord-Korea of Iran, de grootmachten zouden voor een escalatie kun-nen zorgen. Ook verschroeiende klimaatsveranderingen kunnen duizelingwekkende propor-ties aannemen en het leven op aarde voorgoed onmogelijk maken. Zoveel onheil onder de zon, en ook de ozon vormt een obstakel.

 

Laten we realistisch en vooral bescheiden blijven, we hebben zelf zo weinig in handen. De mens is helaas niet maakbaar op grond van filosofische of ideologische systemen. Wij wor-den weliswaar slimmer, maar nooit meer wijzer in dit leven, zelfs niet minder agressief. Ons pijnlijke verleden pleit al eeuwen tegen ons. De toekomst is voorbehouden aan alternatieve wezens. Misschien zullen ziektes genetisch uitgebannen worden, wie weet stopt ooit het sterven. Hopelijk kan een dosis goedheid en mededogen “geïnstalleerd” worden, en liefde misschien motorisch aangezwengeld. Als dat zielige hoopje mens van heden maar verdwijnt. Wij hebben onze strijd gestreden, er is niet zoveel schoonheid om blijvend mee te pronken. Alleszins tonnen minder dan het monsterpuin, de gore ruïnes van het wereldlijden.

De redding zal vanuit de wetenschap en meer bepaald van de technologie moeten komen. God was reeds dood sinds Nietzsche het ons leerde. Nu moet de traditionele mens nog sterven. Morgen zijn wij misschien gereïncarneerd in gelukkige humanoïden. Ik ga voor die vacature van blog-androïde: virtuele mens, internetter-spetter, webversexueelde wezen.

(Voor alle goedgelovigen die gaan steigeren: misschien is God een eindpunt, geen begin)

 

 

22:44 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

04-08-06

dorps ontworteld

De meest oostelijke regio van de provincie Vlaams-Brabant is een sobere streek, van oudsher armer geaard dan de rest van Vlaan-deren. De processie gaat er traag en somber voorwaarts. Ik trek als ketter verder. Weg van het waanzinnige bloemendorp. In een zachtrode afrekening.


Wij waren thuis relatief arme mensen. Mijn vader was geen arbeider of boer, zoals de meeste andere dorpelingen. Hij was bij ‘den troep als boefer’, zo noemde men dat in die tijd. Die gasten werden verre van overbetaald. Ja, een proper kostumeke van de luchtmacht droeg hij gratis, ook in zijn vrije tijd. Ik spreek van de sobere jaren zestig. De welvaart zat er nog aan te komen, wij woonden in een dorp met drie notabelen: de pastoor, de burgemeester-graaf en zijn secretaris. De rest was schorremorrie, zo heb ik me dan ook maar gedragen, een miserabele jeugd lang. Onze op-voeding kregen we op de straat, ‘rock ’n roll pendant la lettre’, de meisjes waren pret en verzet

 

Vandaag ziet men vele drugsverslaafden, wij kennen de stedelijke beelden van uitgeteerde junkies. Wat gebeurde er in die dorpen van weleer? Een schoon deel van de bevolking zoop zich dagelijks te pletter, ik heb twintig jaar niks anders meegemaakt. Zij die van deze regel afweken, dronken enkel op zaterdag en zondag. De niet-publieke drinkers hadden thuis hun fles jenever achter het schap. Vrouwen dronken mee of kregen slaag, kinderen dronken nog niet of nauwelijks, maar deelden ook in de klappen, zonder reden, dat scoorde bij de hu-meurigheid van de dompelaars hun schrale dag. Armoe troef, een toefeling hoorde bij de wilde zeden, vergeving kreeg men gratis in de biechtstoel.

 

Ik mag hier niet op doorgaan, dit is te schrijnend. Ik zal er later misschien een boekje over open doen. Er leven nog teveel getuigen, ik zou mensen tegen hun schenen kunnen schop-pen. Er werd genoeg geschopt. Ook over sexueel misbruik, zelfs incest, werd gefluisterd, maar niemand werd ontluisterd. De grappen van de boer en zijn dochters komen niet uit het ijle, evenmin als die over de pastoor en zijn meid. De muren van stallen en schuren hadden geen oren voor wat ‘onoirbaar’ was. Het moet me echt in een ijltempo van het hart: die dorpse idylle was een mythe van bedrog. Ik heb geen heimwee naar de barbarij, leve de stad en zijn cultuur. Tot in mijn laatste levensuur.

 

De afkick: een streepje New York Dolls, gevolgd door de razende Ramones en The Sex Pistols. Waar muziek goed voor is: de ‘hectaren van het geheugen’ worden omgeploegd.

 

 

20:58 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

03-08-06

de stille man

In onze stille straat woont niet toevallig de stilste man van Leuven. Hij is weliswaar toevallig een gewezen collega van mij. En nog zeer toevalliger is hij verre familie van ons. Toch allemaal toeval?

De stilste man was ooit één van de beste rechercheurs uit de regio. Vele criminelen vreesden hem. Net voor het bereiken van de leef-tijdsgrens hield hij het voor bekeken. Taak volbracht of voortijdig verzadigd, wie zal het zeggen? Niet de stille man zelf, hij praat slechts met mondjesmaat. Ondanks onze (willens nillens) nauwe banden kent hij nauwelijks mijn naam. Hij groet met ingetogen blik, hoogstens een halve scherts. Eer ik de finesse snap, ontsnapt hij me alweer. Er is geen vat op die man te krijgen. Hij loopt sneller dan zijn schaduw, niet schuw of schichtig, eerder uit zelfbehoud.

 

Hij vult zijn dagen met vrijwilligerswerk voor het grootste ziekenhuis van de stad. Bedle-gerige of immobiele patiënten worden door hem opgehaald aan huis. Hij rijdt lange dagen met zijn busje door het Hageland, misschien nog kilometers verder naar de Kempen of Limburgwaarts, hij vertelt ons geen geografische details. Wij lopen hem soms op het be-drijvige lijf in de kliniek, ook dan die stille groet, een schalkse lach en verder baant hij zich een weg… met rolstoel, mankelieke mensen, oudjes ondersteunend of een machteloos kindje in de armen. Alles kan voor zijn hulpvaardigheid.

 

Wat is het groot en schoon geheim van deze stille man? Wil hij camoufleren dat hij in wezen goed is, ‘zomaar goed’ en sociaal inzetbaar voor de behoeftigen? Kwam hij uit een macho-werkmilieu, was hij het daar spuugzat en wou hij de zachte inborst laten spreken? In wezen een mooie softie dus. Wij dringen niet meer aan, zulke mensen verdienen ons respect. Het beroepsmatige palmares van zijn verleden is gekend door professionele insi-ders, wij berusten in een duidelijk vermoeden, zwijgplicht is geboden. Met sterk respect
kan je hem beschouwen, maar daar benader je hem niet dichter mee. De stille man wenst vrede, in zichzelf en om zich heen. Wij laten hem verder filantroperen.


Eén ding nog, ooit stond hij me twee spontane minuten te woord, na een bijna ongewilde botsing om de hoek. Hij vertelde me nog een paar jaartjes te willen doorgaan met zijn en-gagement, maar was bevreesd voor de overdosis aan emotie. Zou zijn kwetsbare hart zo lang nog stand houden?

Iemand zal hem op zekere dag moeten vervangen. Wij kijken in onze ziel en vragen stil be-denktijd. Dit wordt een schone, laatste strijd. Wat moeten wij hiervoor investeren, is dit een roeping of een plicht? Wij kunnen onze krachten overschatten, maar niet onze goede wil. Kan dit ook op karakter?

21:05 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-08-06

verontbittering

“Ik wil wel oud worden, maar niet lelijk. Dan heb ik het niet over rimpels. Bitterheid is wat je lelijk maakt… De beste remedie tegen bitterheid is vandaag nog iets doen aan de dingen die je dwars-zitten en die je kunt veranderen…” een citaat uit de Weekend Knack, opgetekend door lady Linda Asselbergs uit de schone mond van schrijfster en kunstenares Geertrui Daem (54).
Dit klinkt aangenamer en vooral raadzamer dan de passage uit het editoriaal waarin Guinevere Claeys plots besluit om de bommen-regens (elders) met uitbundig feestgehos (hier) op te lossen: “het ontembare feestengeweld”. (Ik speur tevergeefs naar zinnige regels van fijngevoeligheid).
Als de keizachte Tessa Vermeiren dit in haar huidige zuiden ver-neemt, keert ze fulminerend terug uit vakantie. Ochgottekes, ik vermeld dit zonder wrok, ieder zoekt het voor zichzelve uit: de weg naar de roes of de droesems van geluk.
Voor de goeie verstandhouding, ik hou ook van lol en een feestje met rock ‘n roll. Maar feesten zijn geen remedie tegen oorlog, noch het oplapmiddel voor vrede. Feesten en festiviteiten behoren tot de “ventielzeden” (heb ik ooit geleerd op hogeschool). Daarmee wordt bedoeld: een noodzakelijke uitlaatklep voor het dagelijkse, soms banale bestaan. Maar als dit soort plezieraktiviteiten een doel op zich vormen, zijn we niet meer op zoek naar een bestendig geluk, maar naar aaneenschakeling van telkens weer andere soorten van genot. Voor mij niet gelaten, maar charismatische denkers hebben me dit voorgezegd, onder andere de Dalai Lama. Dit is geen aanval van acute oranjegekte!
Ik ben hip-lekker. Ach wat saai allemaal, ik voel me bijna vijftig jaar. En Mick Jagger is er zestig, echt waar.

 

 

20:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-08-06

de discriminelen

Wat heet allochtonen discrimineren? Bla-bla-bla wordt er genoeg verkocht hierover. Een getuigenis van een jarenlange kameraad die reeds meer dan een decennium directeur is van een mega-multi-culterele school. Zijn naam wordt vermeld in “Kif-Kif”, het dubbele levensverhaal van Tessa Vermeiren (Knack Weekend) en Yamila Idrissi (volksvertegenwoordigster), meer bepaald in een expliciet dankwoord van deze laatste aan betrokkene. Onlangs kwam ik deze schone jongen (53j) tegen in het station van Brussel Centraal, op een tiental meter van de plek waar Joe Van Holsbeeck werd ver-moord. We hadden het meteen over de mogelijke achtergronden van deze zaak. Overbodig om nog in extenso uit te weiden, Joe komt nooit meer terug, die andere jongen (dader Adam) weldra.
De heldere mening van de integere vriend-directeur, een uiterst intellectuele doordenker, luidde in de rapte (hij moest gaan spee-chen op een congres over multicultarisme): “ Hoog tijd dat er eens met het Vlaams Belang gesproken wordt, zij hebben ook een soort gelijk. Meestal niet, soms wel”.
Tot daar onze snelle samenspraak-passage, ik had geen pasklare repliek voorhanden, stond wel even met de mond vol tanden. Dit waren de vlugge woorden van een ervaren man die al jaren tussen de allochtone jongeren zijn sporen verdient. Hij is zeer aimabel en vredelievend, maar een verdomde realist. Wie ben ik om hem tegen te spreken? Tussen de regels hoorde ik zijn hekel aan de winkel van 'salon-links'. Voetjes op de grond, luidde zijn afscheidsgroet, we mogen niet blindelings gaan zweven.

 

Een andere goeie makker is van Waalse origine, hij is eerder een zwart-wit denker, maar eerlijk en sociaal gedreven. Hij interesseert zich voor de politiek in het verloederde (zijn woorden) Wallonië. Hij vertelt me dat hij sympathiseert met een nieuwe regionale partij die het embryonale licht zag. Ja, zij zijn uitgesproken rechts, zonder afkeer van de vreemde-lingen, maar wel gekant tegen de achterlijke (nogmaals zijn woorden) islam. Zij bekennen hun voorliefde voor wettelijkheid en orde in alle geledingen van de samenleving. Zij willen een einde maken aan de lokale baronnieën van een niet nader te noemen partij. Dit Waalse raadsel is een makkie. Ik geloof heilig in zijn integriteit

Wie heeft het bij het rechte eind? Tom Barman van dEUS misschien? Waarom mag hij zich openlijk kanten tegen extreem-rechts terwijl hij extreem-links zelfs niet ter sprake brengt? Deze laatste bijna te verwaarlozen minderheid zoekt nu aansluiting bij het nieuwe Rood van de travaillistische Jef Sleeckx. Jef is een goeierd, altijd geweest, maar stijfkoppig. Hij gaat weer iets op de helling zetten. Zelfs de oud-trotskisten heeft hij wakker gemaakt, straks volgen nog de neo-stalinisten. Het is voorspelbaar dat zij zeer welkom zullen zijn op het ‘verzoeningsconcert’ in Antwerpen op 1 oktober.


Wat heet links en wat heet rechts, waarom wordt er nooit geluisterd naar de mening van ‘degelijk’ averechts ? Waarom altijd die correcte kampen, mensen in simpele hokjes duwen, het gebrek aan elementaire nuances? Mogen wij nog eens voor onszelve denken, niet ego-centrisch, maar met het recht op ons gezond gedacht? Ik heb respect voor elke individu-alist die zijn ideeën met mij deelt. Soit, het volgend item handelt over... mensenliefde.

 

 

21:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |