04-08-06

dorps ontworteld

De meest oostelijke regio van de provincie Vlaams-Brabant is een sobere streek, van oudsher armer geaard dan de rest van Vlaan-deren. De processie gaat er traag en somber voorwaarts. Ik trek als ketter verder. Weg van het waanzinnige bloemendorp. In een zachtrode afrekening.


Wij waren thuis relatief arme mensen. Mijn vader was geen arbeider of boer, zoals de meeste andere dorpelingen. Hij was bij ‘den troep als boefer’, zo noemde men dat in die tijd. Die gasten werden verre van overbetaald. Ja, een proper kostumeke van de luchtmacht droeg hij gratis, ook in zijn vrije tijd. Ik spreek van de sobere jaren zestig. De welvaart zat er nog aan te komen, wij woonden in een dorp met drie notabelen: de pastoor, de burgemeester-graaf en zijn secretaris. De rest was schorremorrie, zo heb ik me dan ook maar gedragen, een miserabele jeugd lang. Onze op-voeding kregen we op de straat, ‘rock ’n roll pendant la lettre’, de meisjes waren pret en verzet

 

Vandaag ziet men vele drugsverslaafden, wij kennen de stedelijke beelden van uitgeteerde junkies. Wat gebeurde er in die dorpen van weleer? Een schoon deel van de bevolking zoop zich dagelijks te pletter, ik heb twintig jaar niks anders meegemaakt. Zij die van deze regel afweken, dronken enkel op zaterdag en zondag. De niet-publieke drinkers hadden thuis hun fles jenever achter het schap. Vrouwen dronken mee of kregen slaag, kinderen dronken nog niet of nauwelijks, maar deelden ook in de klappen, zonder reden, dat scoorde bij de hu-meurigheid van de dompelaars hun schrale dag. Armoe troef, een toefeling hoorde bij de wilde zeden, vergeving kreeg men gratis in de biechtstoel.

 

Ik mag hier niet op doorgaan, dit is te schrijnend. Ik zal er later misschien een boekje over open doen. Er leven nog teveel getuigen, ik zou mensen tegen hun schenen kunnen schop-pen. Er werd genoeg geschopt. Ook over sexueel misbruik, zelfs incest, werd gefluisterd, maar niemand werd ontluisterd. De grappen van de boer en zijn dochters komen niet uit het ijle, evenmin als die over de pastoor en zijn meid. De muren van stallen en schuren hadden geen oren voor wat ‘onoirbaar’ was. Het moet me echt in een ijltempo van het hart: die dorpse idylle was een mythe van bedrog. Ik heb geen heimwee naar de barbarij, leve de stad en zijn cultuur. Tot in mijn laatste levensuur.

 

De afkick: een streepje New York Dolls, gevolgd door de razende Ramones en The Sex Pistols. Waar muziek goed voor is: de ‘hectaren van het geheugen’ worden omgeploegd.

 

 

20:58 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

treffend vergelijk Alsof ik ook mijn jeugd in de jouwe zie, beste marlon. Daar waar je zegt "die dorpse idylle was een mythe van bedrog. Ik heb geen heimwee naar de barbarij, leve de stad en zijn cultuur."
Dat van die dorpse idyllische mythe heb ik in mijn prille jeugdjaren reeds ontdekt in de boeken van Cyriel Buysse, Stijn Streuvels, Gerard Walschap en later bij L.P. Boon.
Maar weet je, ook in 't stad (meer bepaald de 19e eeuwse gordel rond Gent) waar ik mijn jeugd heb beleefd, werd ik met hetzelfde geconfronteerd. Zeker een textielstad als Gent waar fabriekspluimen de hemel dag en nacht bedoezelden. Mijn ouders waren fabriekarbeiders en ik heb thuis dezelfde verhalen aanhoord zoals Boontje die schreef, vandaar mijn adoratie. Het waren geen verzonnen verhalen, maar recht uit het arbeidersleven gegrepen. Wij kenden thuis net geen armoede maar het scheelde niet veel; mijn vader moest voor ons nodige brood zelfs een tijdje in de steenkoolmijnen van Charleroi gaan neerdalen.
Mijn moeder stond op de barricade als voortrekster van de Ondernemingsraad en heeft ontelbare malen "picket" gestaan voor één frank gerechtigde opslag per uur.
In onze rij-huisjesstraat speelden we barrevoets op de kasseien, stonden alle voordeuren voor jan en alleman wagenwijd open, waren echtelijke ruzies, dronkenschap, vechtpartijen schering en inslag.
Werden de mensen benoemd met een vernederende bijnaam die hun gebreken nog meer in de schijnwerpers stelden. Er werd geroddeld en gecommeerd (vandaar Walter De Buck's "In mijn stroatse zijn 't allemaal comèren").
Slechts één maal per jaar werden alle ruzies weer bijgelegd en dat was tijdens de buurtfeesten waar grote luidsprekers de straten ingalmden en waar Mie en Pier een radio-serenade opdroegen aan Tsjeef en Odiele om alle ruzies te vergeten, maar 's anderendaags alweer elkaar stonden uit te schelden. Ja, in zo'n milieu heb ik mijn jeugdjaren beleefd en ben ik mijn ouders dankbaar voor hetgeen ze, ondanks deze ruwe wereld, mij hebben bijgebracht om me los te rukken, om me te laten verder studeren, om me alsnog mooie levenswaarden mee te geven, ondanks hun ellendige staat.
Nu wonen wij in een heropgewaarde buurt in 't centrum waar vroeger de textielbaron Ferdinand Lousbergs zijn fabriekssirène loeide maar waar nu meer dan ooit de volksheid en cultuur samen gaan.
Alweer met gedeelde groet de nacht in en ik zal er niet van wakker liggen :-) Slaap zoet, marlon
bloemenstadsmeisje Iris



Gepost door: Iris | 04-08-06

ellende of juist niet Ik denk dat deze manier van leven niets te maken heeft met de tijd,maar met de bevolkingsgroep.Vroeger uitte dit verschil zich meer op het beroepsvlak:arbeiders versus mensen met een hogere opleiding.Nu loopt dit meer door mekaar omdat een stiel meer gewaardeerd wordt dan vroeger.Wie bevond zich onder de arbeiders,jongens die schoolmoe waren en met een laag EQ;daar komt alleen ellende van;men kan de dagelijkse problemen niet aan omdat men het niet begrijpt en drinken was een goede remedie.Vader doet het,dus dat zal wel ok zijn.

Ik moet bekennen dat ik dit mij totaal onbekend is.Ik ben nochtans ook een kind uit d jaren 60 en heb zowel op het platteland als in een grootstad gewoond.Mijn ouders hadden dit integendeel ook meegemaakt,maar hebben het verstand gehad dit niet over te nemen,alhoewel ze ook maar van gewone komaf waren.Mijn grootouders van beide kanten baatten een café uit en kenden veel verhalen.Als kind,was ik dikwijls op vakantie bij mijn grootmoeder,die een " française" was en café openhield.Ambiance verzekerd,maar altijd met mate,nooit heb ik geweld gezien,wel gezonde dronkenschapstoestanden.Ik heb waarschijnlijk geluk gehad!
grtjs,Bé

Gepost door: rebecca | 05-08-06

:-) dag lieve Bé,
Sta me toe even te repliekeren op jouw :
"Wie bevond zich onder de arbeiders,jongens die schoolmoe waren en met een laag EQ;daar komt alleen ellende van;men kan de dagelijkse problemen niet aan omdat men het niet begrijpt en drinken was een goede remedie.Vader doet het,dus dat zal wel ok zijn. "
Niet akkoord, sorry. Zijn afkomst en milieu kiest men niet en tussen de arbeiders van toen (en ook nu) zaten er wel degelijk mensen met een hoog IQ, de zogezegde "wijzen" waar anderen op raad gingen. En uit die "wijzen" zijn dan ook de auto-didacten gekomen, die ondanks hun uitzichtloze omgeving, zich geestelijk loswrikten door lectuur en ruimere inzichten.
Gelukkig behoorden mijn ouders tot die auto-didacten en kon ik mij door verder studeren losrukken tot wat ik nu verworden ben, maar.....met blijvend besef van hoe verdomd moeilijk en zwaar het is voor diegenen die gezondheid en kracht missen. Vandaar ook mijn blijvend begrip voor laaggeschoolden waarvoor in onze huidige maatschappij veel meer plaats zou moeten zijn. Helaas schiet de overheid, volgens mij, daarin te kort.
Mijn proletarische strijd zal onderhuids verder broeien, vandaar deze reactie.
Met hoofd en borst vooruit, mijn allerliefdte groeten,
Iris

Gepost door: Iris | 05-08-06

:-( Beste Bé ,jouw citaat "Wie bevond zich onder de arbeiders,jongens die schoolmoe waren en met een laag EQ;daar komt alleen ellende van;men kan de dagelijkse problemen niet aan omdat men het niet begrijpt en drinken was een goede remedie.Vader doet het,dus dat zal wel ok zijn. " vind ik wel een erge veralgemening. Ik kom ook uit een arbeidersmilieu,jaren vijftig. Ik mocht toen gewoon ondanks goede schoolresultaten niet verder studeren en toen was vaders wil nog wet. Pas heel veel later heb ik mij door veel zelfstudie en wat avondonderwijs kunnen opwerken tot wat ik nu ben. Het is niet altijd zo dat mensen uit "een lager milieu" automatisch gedoemd zijn om verder te sukkelen en blijven steken in wat men nu "marginaliteit" noemt. BTW, ik ken enkele zogezegde "hooggeschoolden" die op sociaal en relationeel gebied echte zielepoten zijn. Zij kwamen wel uit de "betere milieu's" en kregen meer kansen en mogelijkheden: voor mij het bewijs dat je afkomst of het milieu waarin je opgevoed bent niet persé bepalend moet zijn voor de rest van je leven.

Gepost door: eric | 05-08-06

niet veralgemenen Je hebt volkomen gelijk.Ik wou zeker niet veralgemenen,maar aantonen dat jullie visie ook niet veralgemeend mag worden.Er zijn steeds uitzonderingen op de regels.Ook ik heb dit van dichtbij meegemaakt;mijn vader is opgegroeid in een milieu waar studeren totaal niet belangrijk geacht werd.Zijn moeder was een analfabete (maar wel met veel levenswijsheid),waarom zou hij als tiener de voor hem toen moeilijkste weg gekozen hebben...?Hij heeft zich als volwassen man ook herpakt en later bijgestudeerd.Het was geen kwestie van geen keuze hebben,maar een doodnormaal gegeven.
Ik heb gisteren nog een discussie gehad met een bevriend koppel van een 10-tal jr jonger dan ik,die nog op dezelfde manier denkt,ongelooflijk!Ik heb alle moeite moeten doen om hen te overtuigen dat studeren toch heel wat moeite vraagt en er evenveel inspanning voor moet geleverd worden als arbeid,want voor hen is studeren gelijk aan luieren..dan moeten ze achteraf niet zeggen dat ze kansen gemist hebben(idem voor hun kinderen die nog moeten geboren worden)...
En inderdaad,je afkomst kies je niet,maar dat is geen reden om drank en slagen goed te keuren;ik bedoel,ik vind het niet vanzelfsprekend dat marginaliteit sowieso samengelinkt wordt met mishandeling en dronkenschap...
"Dit" mag niet veralgemeend worden...
Natuurlijk is dit slechts mijn mening en respecteer ik ieders opinie hierover.Alles hangt af van de ervaring die je zelf opgedaan hebt,denk ik.

lieve groetjes,Bé

Gepost door: Aan Iris en Erik | 05-08-06

@lieve vienden ik ga jullie in een volgend item een klein globaal antwoordje proberen te verschaffen, momenteel zit ik geplaagd met een absurd zomers griepvirus, net tijdens het weekend van de bloemenfeesten in mijn geboortedorp, bestaat er dan toch een meedogenloos meelezende god, geen objectieve god dus?

marlon

Gepost door: marlon | 05-08-06

toefeling O gaat dat zien: Yerma vraagt een toefeling. Nog in augustus in Antwerpen.

Gepost door: lezer | 05-08-06

tof bedankt Roel, heb je gratis kaartjes, spreken we ter plaatse af?

Marlon

Gepost door: marlon | 05-08-06

Aiai marlon Verzorg je goed en vooral veel rust als je kan; wij kunnen ervan meespreken van een zomervirus die begon in mei en nog niet helemaal weg is met antibiotica als gevolg. Volgens de dokter wegens de extreme weersomstandigheden. Een mens gaat al eens naar bloemekes zien, zelfs zonder ze buiten te zetten ;-)
Ik hoop dat mijn woorden-stuifmeel langs deze weg genezing brengt en dat L. haar canapéeke al uit kan voor liefdevolle zorgen.
sterkte, Iris

Gepost door: Iris | 05-08-06

ha nog een zieke.
ik ken dat.
maar nu beter.
beterschap, en groetjes.

Gepost door: evy | 05-08-06

whitman die wist het allemaal. alle mensen waren mensen voor hem. klasse? stand? ras? opvoeding?

een andere zaak is dat belgië en meer bepaald vlaanderen één groot dorp is. alle dagen is het er kermis (popfestival). alleen brussel is een imitatie van een middelgrote stad. daarom wil men er dubbel zo stoer doen.

Gepost door: martin | 10-08-06

De commentaren zijn gesloten.