03-08-06

de stille man

In onze stille straat woont niet toevallig de stilste man van Leuven. Hij is weliswaar toevallig een gewezen collega van mij. En nog zeer toevalliger is hij verre familie van ons. Toch allemaal toeval?

De stilste man was ooit één van de beste rechercheurs uit de regio. Vele criminelen vreesden hem. Net voor het bereiken van de leef-tijdsgrens hield hij het voor bekeken. Taak volbracht of voortijdig verzadigd, wie zal het zeggen? Niet de stille man zelf, hij praat slechts met mondjesmaat. Ondanks onze (willens nillens) nauwe banden kent hij nauwelijks mijn naam. Hij groet met ingetogen blik, hoogstens een halve scherts. Eer ik de finesse snap, ontsnapt hij me alweer. Er is geen vat op die man te krijgen. Hij loopt sneller dan zijn schaduw, niet schuw of schichtig, eerder uit zelfbehoud.

 

Hij vult zijn dagen met vrijwilligerswerk voor het grootste ziekenhuis van de stad. Bedle-gerige of immobiele patiënten worden door hem opgehaald aan huis. Hij rijdt lange dagen met zijn busje door het Hageland, misschien nog kilometers verder naar de Kempen of Limburgwaarts, hij vertelt ons geen geografische details. Wij lopen hem soms op het be-drijvige lijf in de kliniek, ook dan die stille groet, een schalkse lach en verder baant hij zich een weg… met rolstoel, mankelieke mensen, oudjes ondersteunend of een machteloos kindje in de armen. Alles kan voor zijn hulpvaardigheid.

 

Wat is het groot en schoon geheim van deze stille man? Wil hij camoufleren dat hij in wezen goed is, ‘zomaar goed’ en sociaal inzetbaar voor de behoeftigen? Kwam hij uit een macho-werkmilieu, was hij het daar spuugzat en wou hij de zachte inborst laten spreken? In wezen een mooie softie dus. Wij dringen niet meer aan, zulke mensen verdienen ons respect. Het beroepsmatige palmares van zijn verleden is gekend door professionele insi-ders, wij berusten in een duidelijk vermoeden, zwijgplicht is geboden. Met sterk respect
kan je hem beschouwen, maar daar benader je hem niet dichter mee. De stille man wenst vrede, in zichzelf en om zich heen. Wij laten hem verder filantroperen.


Eén ding nog, ooit stond hij me twee spontane minuten te woord, na een bijna ongewilde botsing om de hoek. Hij vertelde me nog een paar jaartjes te willen doorgaan met zijn en-gagement, maar was bevreesd voor de overdosis aan emotie. Zou zijn kwetsbare hart zo lang nog stand houden?

Iemand zal hem op zekere dag moeten vervangen. Wij kijken in onze ziel en vragen stil be-denktijd. Dit wordt een schone, laatste strijd. Wat moeten wij hiervoor investeren, is dit een roeping of een plicht? Wij kunnen onze krachten overschatten, maar niet onze goede wil. Kan dit ook op karakter?

21:05 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

geitenwol van geitenwol en politiek en de knack weet ik niet zo veel. van deze meneer ook niet.
maar ik lees. zie dingen die ik denk. en andere. en anderen.
Dagelijks schrijfritme, Marlon?
Ik vind dat best.

Gepost door: Evy | 03-08-06

@evy (& haar leefwereld) fijn voor mij dat jij dat best vindt, dat is een bevestiging voor een man met een bestendige weblog-missie (tja, hoogdravend hoor, je kent me)

liefs,
Marlon.

Gepost door: marlon | 03-08-06

:-) Dergelijke mensen merk je overal, ook in mijn omgeving. We kunnen gissen en ons daarin vergissen maar de waarheid nooit echt te weten komen. Misschien zoekt die man een innerlijk evenwicht wat in 't verleden niet mogelijk was gezien zijn beroep. Misschien kan hij nu voldoen aan levenslange betrachtingen.
En wat deert het ook; hoeven we van elk individu die opvalt juist door zijn/haar onopvallendheid de diepe grond te kennen ?
Misschien, marlon, moesten jullie nog maar eens toevallig en onbewust een om-de-hoek-aanvaring hebben voor nog eens 2 minuuutjes verbaal contact. Laten zijn wat en wie is lijkt mij het best.
Andersom bestaat ook : een verbale, tegemoetkomende, lachende, spontane medemens met in zijn/haar diepste kern misschien een groot verankerd verdriet en een niet-op-'t eerste-zicht grote verlegenheid.
Ondoorgrondelijk is de mens en niets of niemand is wat het/hij lijkt en wat er in het diepste wezen verscholen ligt - dit is niet negatief bedoeld, maar pure realiteit; dat weet ik uit ervaring :-)
Diep gravende vriend, ontdoe voor 't slapen gaan je hersenpan van je onbeantwoord afvragen en droom je mooiste woorden voor een volgende posting,
droom zoet naast je lieve fee,
Iris

Gepost door: Iris | 03-08-06

.. Ik herinner me dat ik (lang geleden) met wol heb gewerkt, zoals in spinnewiel, echte schapenwol. Dus van geitenwol heb ik geen verstand.
En voor Iris; misschien heeft die meneer zijn evenwicht nu gevonden?

Gepost door: Evy | 04-08-06

voor Iris: een indirect citaat " ... want waar ge komt of gaat ziet ge onbegrip en kwade trouw en eigenbelang, en meest van al stomgewoon misverstand om bij dood te vallen... zodat ge zelfs zoudt gaan denken: die met mensen omgaat draagt de last van met mensen om te gaan..." uit De Kapellekensbaan (L-P Boon)

en voor evy: we moeten allemaal doorheen onze wollige periode(s), soms op woelige wijze, maar niet opgeven, het evenwicht herstelt zich steeds

bedankt lady's,
Marlon.

Gepost door: marlon | 04-08-06

die met mensen omgaat, draagt de last van met mensen om te gaan.... prachtig verwoord toch van Boontje, marlon, enne......gelijk heeft ie, als we er eerlijk willen voor uitkomen. Kijk, dat vond ik zo puur menselijk aan Boon : zoals hij voelde, schreef hij, zonder zich af te vragen. En wie zich daardoor gevat voelt, kan niet met zijn verontwaardiging om, volgens mij. Maar ook hier weer de wet van beide kanten van de medaille "wie met mensen omgaat draagt niet alleen de last maar geniet ook van de rijkdom ervan" (dat voeg ik er dan alweer aan toe. Steeds weer dat noodzakelijk evenwicht waarop een mensenleven balanceert.
Boontje's (ind)achtige Iris-groeten

Gepost door: Iris | 04-08-06

op Iris yep and yes, yin en yang, zachtjes zen en zin in evenwichten

:-)

Gepost door: marlon | 04-08-06

herkenbaar... "Kwam hij uit een macho-werkmilieu, was hij het daar spuugzat..."Het was voor mij even rillen bij deze vraag/veronderstelling. Ik kom zelf uit zo'n "macho"werkmilieu en als je daar decennia tegen je zin moet werken, word je na verloop van tijd wel "een stille man" die zich misschien uit zelfbehoud terugtrekt en zuinig met z'n woorden is. Soms te zuinig, zegt mijn partner, maar ze begrijpt mij en ziet me niet als een softie in de negatieve zin. In een wereld waar iedereen gsm't, sms't, chat , mailt zonder echt iets te zeggen tegen de ander, is "zuinig met woorden zijn" misschien nog een zinvolle bezigheid. Respect voor de stille man/vrouw...

Gepost door: eric | 04-08-06

voor Eric Zonder grote woorden, bedankt stille man, voor deze mooie boodschap.

met respect,
Marlon.

Gepost door: marlon | 04-08-06

De commentaren zijn gesloten.