31-07-06

multigecultiveerd

Patrick Janssens, de socialistische burgervader van Antwerpen, legt in De Standaard uit hoe culturele diversiteit een verrijking kan be-tekenen voor het leven in een Vlaamse stad. Maar hij nuanceert en zegt onder andere ook: “zo zijn de heftigste tegenstanders van de hoofddoek mee verantwoordelijk voor het oprukken ervan”. Burgemeester Janssens waarschuwt hiermee voor polarisatie, het op de spits drijven van ‘een pro versus een contra’. Zijn mening omtrent het mega-verzoeningsconcert van Tom Barman is ongeveer bekend. Patje is formeel niet tegen het muziek(?)project, maar zeker geen enthousiaste voorstander, hij houdt zich op de vlakte, bang om de gewone burgers in het extreme kamp te jagen.
Verder in zijn betoog verklaart hij zeer stellig: ”In de vrije tijd en in de publieke ruimte hebben we nood aan grote tolerantie en vrijheid. Maar ook hier moet de samenleving grenzen trekken die voor iedereen gelden. Zo laten we in Antwerpen geen boerka toe die op de ogen na het hele lichaam bedekt”…

 

Mijn gedachten dwaalden meteen af, deze passage bracht mij bij een recente ervaring in The Outlet Village van Maasmechelen. In een merken-shop van jeans en assortimenten botsten wij plots op een donkere spookverschijning. Een vermoedelijk jong meisje of een jongen met borsten (wie weet) schreed daar met wapperend gewaad erg gezwind tussen de rekken. Wij zagen enkel de fladderende rokken en een volledig verborgen gelaat, enkel ter hoogte van de oogspleet was er een smalle kier om door te piepen. Geconditioneerd als wij zijn door beelden van verborgen dynamiet onder lange klederdracht, voelden wij ons verre van gemakkelijk. Dit leek bangelijk, onwennigheid ook bij de andere klanten en bij de jonge verkoopsters. Wat doe je daaraan?
In ons geval dus niets, waar was de mogelijke onwettelijkheid en wie waren wij om te ageren? Heeft Maasmechelen geen gemeentelijke regelgeving zoals in Antwerpen, of moet dit niettemin kunnen? Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit, ik hou wel van wat exo-tica en kleuren in de kleren. Al die traditionele gewaden en sjalen, hoofddoeken, petten en baretten, dat moet kunnen. Maar die spooky toegedekte klederdracht, dat totaal bedekte en verborgene, duidt dat niet op een gebrek aan openheid? Ik twijfel, ik smijt het in de groep, raap het op, dit is geen staafje dynamiet.

 

Een andere anecdote, in dezelfde context, maar stukken sexyer en vrolijker. Bij ons in de buurt is een klein grootwarenhuis. Aan de kassa zitten mooie en minder mooie meisjes, geen enkele lelijke. Ze zijn wel multicultureel van samenstelling. De keren dat ik er om een boodschap moet, passeer ik strategisch bij die éne Arabische volbloed, een joekel van een Noordafrikaanse. Ze spreekt een beleefd en foutloos Nederlands, niet vlekkeloos want ze heeft een Oost-Brabants accent, zoals wij allen in de streek. Ze bestaat uit een gezonde dosis jonge glitter, de glamour zit er aan te komen. Een attractie hoor, nee we noemen geen namen, noch de straten die naar haar onthaal toe leiden. En ja, vermits de buurt voor een minderheid allochtoon is, heeft ze ook haar Afrikaanse klanten. Met de Noordafrikanen tatert ze gezellig in een kirrende switch van schoon Vlaams overwippend op plat Arabisch. Alsof dit niet mag mogen, wij staan erbij en trachten te verstaan. Wij gedogen dit met on-verholen pret, die mensen zijn zo van huize uit gebekt. Ook zij zijn varianten op ons volk, zoals wij allen ergens verre wortels hebben. Wie is authentiek? Niemand, maar iedereen is wel uniek. 

Nog effe een sneer aan Philippe De Winter die recent meende te mogen spotten met het Franse, quasi-allochtone, voetbalelftal. Verloren moeite, boze blanke man. Je bent een bezoedeld witte sjoemelaar. Niet enkel de balkunsten zijn exotisch bontgekleurd, ook de meningen gaan door met mondialiseren. Zelfs met geen demagogische praat en zwart-witte plaatjes krijg je de wereld nog van onze Vlaamse kaart. Omdat meedogende mensen in de meerderheid zijn, worden wij niet brozer van ras, maar in grote massa 'multigecultiveerd'. Het is nooit te laat om de volkeren moraal te leren.

 

 

19:47 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

30-07-06

onvrede (kladwerk)

De nacht was verbijsterend, de wolkenlucht braakte zijn ongeluk en we werden geteisterd. Een hoofd op hol, gezondheid verkocht aan de inborst van een ziel. Onze tijden zijn rijp voor ziektes. Wie zegt een laatste woord over het eerste oordeel, wie legt de wonden open, haalt de etter uit dit vlees dat voor verrot geschoten wordt? We zijn opgewonden, koorts van woeker doolt door wakker woelen. Over honderd dagen leegte komen lichamen aangespoeld, de vre-selijkste doden en de weggeteerden.

God, waarom laat je allemachtig  begaan? Wij gooien bommen op onszelf, op burgers, vrouwen, moeders, hulpeloze kinderen. Het oog vraagt om een oog en slaat met bliksems tevens tanden uit. Een oorlog-ogende piloot zet zijn bril op, neemt zijn pillen en stijgt ten hemel, de pep van adrenaline, zijn onpijn om ellende die hij gaat neerdroppen boven bange mensen. Een witte vlag hangt eenzaam uit een venster, een teken van ijl leven. De flarden van een klein bestaan volgen meteen. Kapot geschoten, hoop vervlogen.

 

Allah, ook jij bent een kalf van een laffe vader, een verrader, je goddelijkheid is een oude en versleten Heer, geen mooie meneer, je bent afwezig, nooit in dit heden aanwezig ge-weest. Wij verwensen je samen met die overbodige God, iedereen wordt in dit leven bedot. Waarom zouden wij domme onzinnigheid geloven? Deze nacht zijn de bommen gevallen, wij ruimen puin, onze buik brandt na. Hoe lang nog, wie tekent ergens vrede? Moeten wij de kinderen laten regeren of ons dood generen?

 

 

10:25 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

28-07-06

flashy Jef

Op de cover van Knack prijkt deze week top-advocaat Jef Vermas-sen. Meester Jef draagt een flashy en trendy overhemd, deze goeie smaak siert de sobere jongen. Om zijn minzame mond hangt een zweem van een glimlach. Jef wil iets zeggen, maar houdt eerst zijn adem in voor de foto-pose. In de rechterhand van de etalerende man ligt een doodskop, het hoofdelijke restant van wat eens een mens was. Een bizar en luguber beeld voor de boodschap die er-naast staat: “De grens van het kwaad wordt elke dag verlegd”. De rest van de uitleg volgt verder in het blad. Het gekende verhaal over (onder andere) de Congolese kindsoldaten, nonkel Jef heeft een groot vermeend gelijk. Tegen zijn betoog is vanalles in te bren-gen, zoals “de verwende mens is de gevaarlijkste crimineel”, is dat inderdaad zo? Hoe verwend zijn bijvoorbeeld de kindsoldaten, om maar iets te zeggen. Ach.

 

Onze Meesterman smokkelt ook toevallig (?) het beruchte artikel 71 in het interview: “de dader die bij onweerstaanbare dwang geen vrije wil meer heeft”, jaja okee Jefke, onze frank valt al meteen. Op basis van dat fameuze artikel pleitte jij immers een moordende confrater vrij. De zogezegd overspelige echtgenote bekocht haar jonge leven onder de hysterische messteken van een hyper-intellectuele, maar tijdelijk “onverantwoordelijke”, moordenaar-man. Advocaat Jef Vermassen bespeelde meesterlijk de volkse jury, hij be-kwam de vrijspraak, maar zit voor altijd met de zure nasmaak. Dat tracht hij te camoufleren met het geweten van Vlaanderen te bespelen, zich boeken-populair te schrijven en voor de mensenrechten te acteren. Kijk in de eigen spiegel, meester, wie de wereld wil veranderen, moet beginnen bij zichzelf. Leg eerst die moraliserende narcissus-attitude af, ga bij jezelf te biechten. Je zorgde voor een imoreel scharniermoment in ons dwalende tee-vee-land-schap. Mensen aanbidden blind hun media-vedetten, ook tot in een assissenzaal reikt die domme adoratie. Je zal maar beoordeeld worden door een bende idolaat gehersenspoelden.

 

En je voelt je onrechtstreeks ook politiek geroepen, je zegt het in één telegenieke adem.
Je werd reeds gevraagd door bepaalde partijen, nee niet door de socialisten, geef je zuinig mee. Haha, dit is om te lachen, nee eerder om te gieren (sorry voor de woordverspreking). Meester Piet Van Eeckhaut, een oud-rebelse rooie rakker, komt even niet meer bij. Zijn dochter Els, charmant getalenteerd én integer pleitend aan de balie van het elegant gelijk, bekent in oktober gemeente-politieke kleur. Oef, iemand moet zich toch eens publiekelijk verzetten tegen dit zelfverklaarde evangelie van het wankelende monument Vermassen. Dat is ons lapidair gedacht, tot spijt van wie dit weer benijdt. Heb ik gelijk, heb ik ongelijk?

 

20:34 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27-07-06

effe ter reflexie

We zijn bedot in de Ronde, we hadden de bui zien hangen, deelden niet in de euforie, Michel Wuyts heeft ons belogen, cru gesteld. We zijn bedot op andere domeinen, we steken de handen uit, maar mensen verscheuren onze armen. De karavaan trekt verder, ik laat alles begaan. Hoe klein wordt de wereld op het einde van de rit? Een mens is werkloos, maar niet doelloos, ik heb nog mijn woorden.

Hallo Marco, ik heb het hier niet tegen jou, ook Rebecca heb ik niet aangesproken, er staat niets tussen de regels. Betreffende het item “Vorm en kleur” op
http://marcozuidpolo.skynetblogs.be dd 25-07-06: zelfs met mijn zieke brein zag ik daar een pure Mondriaan-pastiche doorheen knallen. Maar ik was lekker mis, ik ben ook geen kunstige jongen, het bleek bij natrekking eerder een soort Theo van Duisburg of Georges Vantongerloo. Wat is daar verkeerd aan? Ik kende Mondriaan enkel vanuit zijn figuratieve fase, zag zijn invloeden op architectuur, interieur en vooral design. Maar de vlakken, de kleuren en de vormen van jouw palet sloten dichter bij (bijvoorbeeld) van Duisburg aan. Weet ik veel, waar is de schande? Goed gedaan mede-blogger. Ik heb je geen enkel mo-ment verdacht van copy/paste.

Maar, er is een maar. Zelf heb ik al honderd keer gedacht dat ik de dichtkunst uitgevonden had, bij nadere reflexie zag ik altijd de mankementen, de invloeden, de hiaten en het ge-brek aan perfectie.

Marc, jouw beeldgedicht (mag ik het zo noemen?) ervaarde ik spontaan als zijnde een pastiche op de voornoemde meester(s). Zelf improviseer ik graag zulke imitatie-werkjes, bijvoorbeeld op Guido Gezelle. Verrassend hoeveel mensen er blindelings ingetuimeld zijn. Dichter Leonard Nolens knapt hetzelfde grapje op, (meesterlijk!), met het werk van Hugo Claus. En Claus, hij pasticheert niet enkel Raveel, maar ook Alechinsky, Corneille en andere Cobra-adepten. Claus hangt/staat zelfs met een paar schilderijen in het Smak, maar hij noemt zichzelf geen schilder. Hij zegt bescheiden dat hij slechts plagieert. Okee, den Hugo adoreert zichzelf bij voorkeur in een lichte vom van overacting.

Waar wil ik met mijn betoog naar toe? Wel, we zijn zelden uniek of authentiek, we zitten al meteen in een stroming, we zijn slechts epigonen van de echte groten. Er bestaat nu één-maal een Canon van de Kunst, daar moeten we mee leven. Vandaar Marc, je kleurenpak-ket was beeldig, maar niet origineel. Meer had ik niet willen zeggen. Sommige dingen zijn tot in den treure toe gedaan en blijven tot in den treure (treurend) mooi. Dus deel je in de kleureneer, toegegeven.

 

Dit was een item met zijn inspiratie-wortels in de richtingen 'Stijl' en ‘Constructivisme’, een goeie eeuw geleden. Ik speel momenteel “12 songs” van Neil Diamond, een productie van de geniale Rick Rubin. Ik hoor ballades, country en folk. De wereld draait gelukkig verder.

 

 

19:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

26-07-06

voor Marthe en Remi

Zondag had ik samen met Loretta een langgerekt canapé-gesprek met onze vrienden Marthe en Remi. Zulke conversaties zijn niet vanzelfsprekend, want het oog wil ook wat, dus hoe ontwijkt een normale man die contouren van la queen Marthe? The lady is lang-benig en steekt het blonde haar uitdagend op, ze lacht aanminne-lijk, is zeer belezen en om geen provocerende toespeling verlegen. Oké, we aanvaarden haar met veel plezier als een intellectueel en polyvalent aanwezige vriendin. Terug bij de les, dat wil zeggen de conversatie tussen ons kwartet. Remi is van oudsher een Humo- en De Morgen-lezer, heeft een zachtjes-links profiel, wat inhoudt: ruimdenkend en luisterbereid. Marthe vult hem perfect én gracieus aan, zij is eerder literair gecultiveerd, wars van alle ideologieën.

Remi volgt ook de blogs en de perikelen dienaangaande. Hij verschilt vriendelijk van mening met mijn kijk op de “mars voor verzoening” van Tom Barman. Wij leggen ‘voor en tegen’ verdraagzaam naast elkaar, hebben begrip voor andermans argumentatie, er groeit aldus verstandhouding en het wederzijdse respect neemt nog toe. Remi is eerlijk en objectief, ik denk over mezelf niet anders. Ik weet dat de zoon van onze gasten gelinkt is aan de prille dEUS (Barman), zeer verdienstelijk! Ik besef dat onverdachte groepen als Zita Swoon en Think of One het project steunen. Wie ben ik dan? Ik ben iemand met een eigen mening en een erudiete man als Remi beseft dat en erkent die mening. En idem dito vice-versa. Loretta en ikzelf vinden Marthe en Remi schone mensen, uiterst tolerant en openstaand voor ieders kijk op deze wereld. Zij schuwen geen controverse. Dikke merci.

Waar burgers kunnen praten, is het goed om te vertoeven. Schelden is verminken, mea culpa als ik me daar ergens aan bezondigd heb. Maar verzoening moet steeds van twee kanten komen. Moge Tom Barman daar op 1 oktober ook aan denken. Niemand staat boven de wetten van gelijkheid.

In deze context een pikante anecdote over Humo. In het begin van de jaren 90 lag ik vaak in een lezersbrieven-conflict met Open Venster-man Rudy Vandendaele, overigens een schitterend stylist. Hij weigerde pertinent mijn commentaren te plaatsen in verband met de aantijging dat het blad zijn ideologisch zuivere ziel zat te verkopen aan de commercie. Humo zette toen zijn “geld” op de nieuwe BV’s en VTM, maar ontkende en ontkrachtte de-ze magazine-strategie tegelijkertijd in het Dwarskijker-evangelie van de grote-gelijk-goe-roe Vandendaele. Uit twee bordjes willen eten, vond ik dat, bedotterij en volksverlakkerij. Uit stil protest stuurde ik een dwaze lezersbrief onder de fictieve naam van Meneerke Ickx. Ik zette me zogezegd populistisch af tegen VRT en koos voluit voor VTM. Ik zette tante Tanghe schoon voor schut, alsook een rits andere coryfeeën van de openbare én onaan-tastbare omroep. De week nadien schreef ik een polemieke na-brief, meteen waren er ook al mede-en tegenstanders. Ik bleef opduiken onder de meest gekke namen: als overjaarse hippie, weduwe van een kroostrijk gezin, vakbondsmilitant en provinciale voetbaltrainer. Tientallen lezers kropen verbolgen in hun pen, met pro’s en contra’s. In kringen rond mij hoorde ik mijn (anonieme) komische opzet evalueren. Men vermoedde een eigen initiatief van Humo (komkommertijd!), de hand van Cornelius Bracke, Herman Brusselmans misschien. Martine Tanghe werd over de hetze geïnterviewd en nam genereus geen aanstoot, ze stond pronkend op de ludieke cover met een baby-Danny Verstraeten op de arm. Later haalde Bavo Claes het voorval nog aan in zijn roman “Kraai”, hij citeerde de passage zelfs in een promo-gesprekje voor zijn boek. Enfin, uiteindelijk zette Humo zelf een punt achter het wekenlange gehannes met de mededeling dat het onderwerp voorgoed was afgehan-deld. Guy Mortier meende het Laatste Woord te krijgen in De Morgen door plechtig te getuigen dat meneerke Ickx wel degelijk bestond, meer nog, dat hij door zijn redactie zeer goed gekend was. Zwaar gelogen, snorren-Guy, maar ik heb het je ondertussen vergeven. Bijna vergeten, net niet. Vandaar, nogmaals, mijn dank aan nymfe Marthe en maat Remi.

 

18:02 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

24-07-06

koortsig feest

Als goeie Belgen waren wij aanwezig op de viering van de nationale feestdag in Brussel. De Zavel had ons uitverkoren als locatie voor zijn knus spectakel. Wij zagen vele kinderen, bejaarden en vooral verstandelijk gehandicapten. Aandoenlijke taferelen, de fragielste mensen in hun simpele onschuld.

Maar ook zondagsschone notabelen passeerden de jaarlijkse revue. Topnummer van de dag was een glunderende burgemeester Freddy Thielemans, Brussels gelukkigste burgerman. Zwaar aangezet met feestelijke buik en tricolore sjerp, groette hij ons grijnzend joviaal, een knipoog van gezonde levenslust. Zoiets kan je niet acteren. Evenmin als de extra-sportieve en kaarsrechte passage van oppergeneraal Franssen, de grote Politiebaas. Een welgemeende groet, een blije lach, minzaam en voorkomend naar het volk en eigen onderdanen. De zon zag dat het goed was en scheen genadig in ons hart. Een hart dat reeds ziek was in zijn lichaam. Koorts en so-res, een mens kan niet alles dragen. Het was een weelderig feest, maar onze geest begaf onder de opdruk. Niettemin, het was mooi geweest, voor de vreugde van de mensen moet ons kleine ego wijken. Bezwijken is een ander woord, zoiets deden wij één dagje later.
Van euforie naar kater op één nacht.

 

’s Anderendaags, een eerste zwarte kanttekening. Waarom in hemelsnaam plaatsten de populistische kranten die lachwekkende foto van onze Koning bij het opkijken naar het vliegtuigen-défilé. Toch zo makkelijk om iemand in zijn spontaniteit te treffen. De Koning kijkt ‘schaapachtig’ met open mond naar het hemelruim en klik-klik-klik, er wordt afgedrukt. De foto is een giller, vinden de redacties. Gekken lachen nooit met kwetsbaarheid, dat doen de volkse populo’s. Wij schamen ons hierom. Twee van onze laatste federale mode-rators in dit mankelieke land zijn Freddy Thielemans en Koning Albert. Een dik duo bourgon-diërs in hart en nieren, schone levensgenieters, vermakelijk goedlachs en op verzoening ingesteld. Laten we ze eren en respecteren. Ik verklaar dit wars van politiek, eerder als neutrale burgerman.

 

Nog een tedere voetnoot. Op de stand van de cavalerie konden kinderen en minder be-gaafden van een gratis ritje genieten op een politie-paard. Een schuwe volwassen jongen schoof een uurtje aan. Hij bleek niet van deze wereld, blik op oneindige cowboy-vertes, met zware boots en in oud-adelijk kaki-groen. Een ouder verloren kind in deze zee van groot gezwinde mensen. Zijn gezicht stond zacht verstard in angelieke breekbaarheid. Zijn beurt kwam eraan, hij schoof zich moeiteloos op een onweerstaanbaar paard. Er voltrok zich een symbiose van gewillige mens en weerloos dier. Drie minuten zuivere kunst op de Grote Zavel, een sacrale ruiter bedwong ingetogen het vertier.

 

 

21:04 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-07-06

levensberichten

Politiek
De Vlaamse regering wil dat vanaf nu één op de tien aanwervingen voor de eigen ambtenaren door een allochtoon van buiten de Europese Unie wordt ingevuld. Een nobel initiatief, maar evengoed verkeerd. Dit heet positieve discrimatie. Ten dien einde zullen er functiegerichte proeven volgen, geen algemene examens meer. Geldt dezelfde flexibiliteit voor alle andere minderheidsgroepen?

 

Gaat men ook naar een streefpercentage van 50% vrouwen? Leuk ideetje, laat ze maar komen. En de holebi’s, mogen die misschien ook voor 25% vertegenwoordigd worden? Wat met de gehandicapten, zowel geestelijk als lichamelijk. Ik zou zeggen: doe maar 20%, de helft voor beide groepen, netjes afgepast. Leve de afgemeten heterogeniteit. Weg met elke zogezegde discriminatie. Mei ’68 wordt heden heruitgevonden, geen enkele dwaasheid wordt overgeslagen. De allochtoon wordt een heilige koe. Waarom die mensen niet in hun intrinsieke waarde laten en hen gelijke kansen geven als de autochtone burger? Een voor-recht is tegelijkertijd een afbreuk aan een basisrecht. Iedereen gelijk voor de wet. Demo-cratische regels mogen nergens verkracht worden. Volstrekte en correcte toepassing alstublieft. Multiculturele evenwichten volgen van nature. Gelieve niemand voor te steken.

Sport

De plotse heropstanding van Floyd Landis in de Tour was meer dan merkwaardig. Die éne dag nog een loodzware inzinking, gewoon ter plaatse trappelen, compleet leeggereden, weg het uitzicht op winst en geel. The next day, een herboren boy, agressief in de aanval, met een drive die niet van deze wereld leek. Michel Wuyts (VRT) verslikte zich in zijn su-perlatieven, maakte geen enkele kanttekening, een kritiekloze ode aan een onverklaarbare remonte, wij verstaan deze sport niet meer. Ook Tom Boonen krijgt opeens vele meters aan zijn wielen gesmeerd in de massasprinten, die jongen zit in zak en as. De sympathieke (jawel!) McEwen wordt vooruit gekatapulteerd door zijn ontketende raket Steegmans. Voorwaar een mooi spectakel, maar op welke waarde moeten wij dat nog schatten?
Een slappe mediacoryfee als de meesmuilende Wuyts gaat het ons niet verklappen.

 

Muziek
Ten onze huize draait “Born Sandy Devotional” van The Triffids, een klassieker uit de jaren ‘80. Wij menen te weten dat ooit op een rockfestival in de Vlaamse contreien Humo-jour-nalist Marc Mijlemans en De Morgen-reporter Jacky Huys mekaar met kippevel bekeken toen The Triffids hun weergaloos mooie melodieën over de weide drapeerden. Zanger David Mc Comb is ondertussen al jaren dood. De frêle Marc Mijlemans werd net geen dertig jaar, zijn echtgenote ging hem een paar maanden vooraf in dezelfde dood. Jacky Huys werd bijna vijftig en verdween dan onverwacht uit dit leven. Wij hebben de schoonheid overleefd en genieten na van breekbare nostalgie. Niet meer kankeren. Wat we hebben, hebben we vandaag. Plan het genot nooit voor morgen. Leef het heden, doe het nu. Met een lach, desnoods met troost van melancholie.

Weer
Wat zouden wij klagen over een wankele gezondheid, alles is relatief, onze hoofden worden vanavond verfrist door pletsende stortbuien over ons land. Het donker ruikt naar verse re-gen. Morgen gaat de zwoelte voorspelbaar verder, eveneens de komende dagen. Wij over-leven alles, inclusief ons eigen sterven. In de hemel spelen The Triffids. Marc en zijn witte dame hokken er samen met Jacky. Goed gezelschap, laat maar komen. Wie doet ons wat? De zon verzengt ons allen, vriend en onvriend smelten wenend in elkanders armen. Wie is de dader, wie een slachtoffer? Onze geest overwint aan het einde van de rit dit banale leven. Met dat verschroeiende weer kan het dus echt niet stuk, wij verbranden nooit volledig. Uit onze asse haalt het noodweer van de dood telkens verser leven.  

 

23:09 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

20-07-06

steun en toeverlaten

Opgedragen aan “anima negra”
http://anima-negra.skynetblogs.be/

 

Beste Animaat, ik wil je van harte danken voor je blijvende be-langstelling in mijn heikele blogbedrijvigheid. Jij kende me als geen ander, wij overleefden samen in dezelfde barre buurt. Jij houdt daar nog steeds je stille hoofd boven het dagelijkse gekrakeel (ja, ik heb ook mijn bronnen). Jij voorvoelt met je fijne radarstel meestal als eerste vanwaar de gure wind aanwaait. Zelfs mijn actuele tegen-wind had jij zien aankomen. Je waarschuwde me alert en meerdere malen. Oké, ik ben een dwaas, maar ik kan mijn kleine gelijk niet laten en dan gaat mijn taal weer met me aan de haal. Je schotelde me onlangs het artikel uit De Standaard voor, waarin een Britse blogster door haar baas ontslagen werd, dat was schrikken. Het zet een blogjesmens tot denken aan, maar toch besluit ik ferm finaal: wat doen we godverdorie fout? Dit medium is nog nieuw, wij zijn verkenners en leren de regels al spelend. Mogen wij ons soms nog vergissen, wie verbiedt zoiets? De Koning?

Beste kameraad, als blijmoedig tegenberichtje wil ik ook uit diezelfde De Standaard (20/7) citeren.
In het opiniestuk
“De mens als consument” schrijft Guillaume Van der Stighelen, mede-directeur van het grootste onafhankelijke Belgische reclamebureau “Duval Guillaume” het volgende:
”Vorig jaar heeft een Amerikaanse top executive ontslag moeten nemen omdat hij in een zaaltje in Toronto iets fouts had gezegd over vrouwen en hun gebrek aan creativiteit. Zijn uitspraak werd gepubliceerd op een klein internetforum. Geen week later stond het in de nationale pers en mocht hij zijn koffers pakken. Death bij blog. Big brother blijkt een klein broertje te zijn dat van achter zijn scherm je balans, je milieurapport en je cholesterol-gehalte kan nagaan.”


Ik meen zeker te weten dat jij dit ook met grote pretoogjes leest. Niet omdat wij ons moe-ten geroepen voelen om kleine big brothertjes te gaan spelen. Zelfs iedere ‘grote broeder’ kan ons gestolen worden, in zoverre denk ik je wel te kennen. Maar ik wil enkel wijzen op de kracht van dit nieuwe netvehikel. Mensen emanciperen zich verder, de dwaze betut-teling van de media neemt af, bloggers zijn snediger en spelen sneller op de actuele bal. Tegelijkertijd wensen wij vrede der letteren en een woordelijke verstandhouding. Van der Stighelen onderschrijft dit ongeveer als volgt: door de transparantere communicatie, vooral via het internet met zijn mondiale fora en blogpodia, zullen de mensen mondiger worden en de wereld beter omdat de massale waardenverschuiving een aanvang neemt.

Toegegeven, het klinkt vreselijk hoogdravend. Maar ondertussen heeft “Duval Guillaume” zich reeds naar Amerika verkast. Het bedrijf werkt vanuit een fundamenteel vertrouwen in een vernieuwend waardenpakket: de mens als goedhartige consument. Mag een blogger daartoe bijdragen? En mag hij zich bij aanvang een incidentele misser permitteren, ten-minste als de intentie hooggestemd is?

 

Voor de heerlijk vrank gebekte Rebecca

Deze namiddag las ik een citaat uit “Het Grote Lexicon van Hardnekkige Misverstanden”:
”We nemen het niemand kwalijk dat iemand zijn lievelingsillusie niet zonder slag of stoot wil opgeven, en zijn overigens van harte bereid om de woede van andersdenkenden waardig te verdragen. Het is bijna onmogelijk om de fakkel van de waarheid door een gedrang heen te dragen zonder iemands baard te schroeien”. Het zijn de twee auteurs zelf die hier aan het woord zijn. Prachtig.

 

Bé, iets gelijkaardigs haalde jij aan in verband met vergevingsgezindheid en het feit dat je niet voor iedereen tegelijkertijd goed kan doen. Ik zal er voortaan beter aan denken, dank.

 

Ter attentie van miss Iris
http://cultuurbabbels.skynetblogs.be/


Dag feestend stroppenmeisje uit het bruisende Gent. Je repliceerde onlangs zeer terecht in een commentaar op mijn blog (“Beetjes bijschrijven”): “gaat het hier om god…?”. Ik had mijn ex-collega Terence zowat de hemel ingeschreven. Nee, een godje is het niet, wel een slimme lieverd wiens woorden mysterieuzer, haast mystieker, zijn dan die van de christelijke 'god de vader op onze aarde'. Ik wil dit even glorieus illustreren aan de hand van zijn ex-treem-academische reactie op mijn item:

 

“nemo praeciso cogi potest ad factum ... dear Marlon, Met dank en stip voor zoveel eer! Bij de zeewaterpolitie blazen we inderdaad graag op de luchtballon, waarna we massaal doen alsof we voor het triviale zijn geboren. Maar well seen and done ole’ chap and Shopy friend insgelijks, verveling is inderdaad de bron van elke vorm van gezelligheid, dus en avant and let’s keep rocking in the spoken underworld. Cum laude jawel en tot magnumgauw”.

Wel, lieve Iris, dat is Terence ten voete uit. Heerlijk toch, ik tracht hem te begrijpen. Jij ook?
 

21:45 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

19-07-06

de rosse raket

het verleden en de dag van heden op de sexy site van Kareltje Raket http://www.karelpardaens.be

Een mens (als ik) is jong en houdt van teksten bricoleren. Daarvoor gaat hij (ik) vaak te rade bij de klassieken hier op aarde: Anton Tsjechov, Jan Mulder, Koen Meulenaere, Xaviera Hollander en Paul Van Den Bosch http://www.coachpaul.be .
Ik steek er veel van op. Coach Paul doceert in hoogste trapfrequentie over trainingsleer, hij evalueert de wereldsport en neemt de maten van sportieve manne-quins en aankomende modellen. Op zijn leeftijd hoort zoiets erbij. En ik vul mijn zakken uiteraard, goede raad is makkelijk meegepakt. Wie slim bij Pol passeert, valt niet snel op. Ik meng dan een eigen brouwsel van de info en ga op lucratieve wervingsstap. Wie loop ik dan op het lijf?

Dat is Kareltje, onze blakende kerel van het spartaanse oergeslacht der Leuvense clan “Pardaens”. Nu wil de roddelmare dat Karel onlangs aan de rosbol is gegaan, drank en slechte vrienden, van de vrouwen zwijgen we wijselijk. Kan ik dit wangedrag dulden van een jongen die ik ooit nog leerde lopen op een piste (bij manier van marchanderen)? Ik moet streng zijn tegenover elke uitspatting, ja toch. Tenminste als het om onze Karel gaat. Hij ligt me nauw aan het sportershart, dat weet hij. Ik bewonder zijn nonkel-ultraloper, zijn polyvalente rennende neven, hun multi-familiaal talent.

Terzake. En of hij het geweten heeft! Wij kwamen mekaar dus tegen, twee weken geleden op de Leuvense ring. Karel zwalkte fluitend over het fietspad, ik zeg niet meer. Ik smeet meteen alles toe, inclusief mijn rijwielremmen. “Kareltje, Karel, godverdorie joeng”. Hij ver-slikte zich in zijn fluitje en kwam schroomvallig dichterbij. “Ja, euh, madam?”. Enfin, ik heb hem eens goed door mekaar geschud, een bolwassing van etterlijke minuten. De kranten hebben er dagenlang uitvoerig over geschreven. HNB: ‘verbale commotie op het fietspad te L.’. HLN: ‘man kraakt wankele jongen op schamele fiets’. DS: ‘fietsagressie tussen autoch-tone jongeren’. DM: ‘schichtige fietser neergebliksemd’. Op ROB (lokale TV): één langge-rekt beeld! geen spatje commentaar, zegt dat genoeg?

 

De aard van de ware feiten kennen enkel Karel en ik. Okee, er werd wederzijds gescholden en iemand had duidelijk gedronken. Wij zwijgen verstandig, zand (geen bier!) erover. Ik wil wel kwijt dat ik Karel op het rechte pad geholpen heb, met dank aan mijn pseudo-uitge-dachte schema’s. Hij haalde ze nog wel door zijn windturbine in het labo, da’s een kwestie van centen en patenten, ach. Wie me weer niet geloven wil, controleert zo dadelijk de uitslag van de Hageland Powertriathlon in Aarschot dd 16/7. Op het schoonste schavot: onze oogverblindende Karel. Waarom zouden wij bescheiden blijven? Als het afgewerkt is,
mag het ook gezegd worden. Nietwaar analysator Paul? Proficiat sportvedette Kareltje!

12:04 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

17-07-06

beetjes bijschrijven

Er zijn een paar mensen in mijn leven die ik verwaarloos. Ik wil ze hier bewust aanspreken, ook om nadrukkelijk een paar mestklevers af te schudden. Ik inspireer me bij Dhr Karel De Gucht in zijn sneer naar het VB. Niet mijn favoriete uitspraak, ik parafraseer als opstapje.

Iemand met wie ik bijvoorbeeld blogsgewijze wil bijpraten, is mijn gewezen maatje Terence H. Deze flamboyante jongeman is de slimste mens van Vlaanderen én de schoonste adonis van het Noordzee-strand. Hij studeerde onlangs weer een academisch jaar cum laude af, dat voel ik aan mijn water. Hij moet het me nog affirmeren, maar ik heb ook weet van zijn hyperhectische harem. Terence is druk-druk met zijn zeven vriendinnen, in een wisselend bestand. Vier van die nymfen bemint hij platonisch in zijn pseudo-concrete ideeënrijk, de drie andere sirenes verwent hij eerder architectonisch aan de leden (ik vond geen betere omschrijving voor de contouren waarmee hij ze zwoel benadert). Doctorandus Terence is een volbloed filosoof, niet enkel tussen de dekens en de lakens. Een losse babbel met hem is quasi-onbestaande, hij pleegt een conversatie steevast op te krikken tot wijdloperige wijsbegeerte, hij is een wandelend vat van taterende encyclope-dica en methodisch aanverwante logica. Benevens zijn pikanterig vermelde passie, gunt hij zijn atletisch lichaam ook dagelijks variatie met andere genoegens. Hij sport zich het pleuris in de fitness-zaal, een keure meisjes ziet hem adembenemend bezig, zij leggen eerlijk ge-tuigenis af: die jongen is een natte droom, zijn schone zweet wordt opgevangen in gouden emmers, uitgegoten in bekers hete drank, een aphrodisiacum magnum. Terence begeeft zich node onder de modale mensen, hij vindt nergens zijn gelijke. Van het lokale filosofen-betoog is hij uiteraard de gedroomde voorzitter (voor het leven!), hij doceert er plechtig en zonder stemverheffing. Zijn woord is heilig en zijn wil is niet enkel simpele wet, maar eerder een pretje voor de leden. Oh ja, zoals elke extra-magistrale aardbewoner heeft Terence een betaalde luxe-hobby tegen de modale verveling. Zo legt hij zijn meesterlijk brein soms het zwijgen op en speelt hij inspecteur bij de zeewaterpolitie. Een schone vaarman, dat mag geweten zijn. Ga en bekijk hem aan onze kust. Terence is een lekkere must.

 

Ook Hilde ‘met de wilde blikken’ liet ik na om aan te schrijven. Ik groet hier haar blonde lokken en haar wulpse look. Fout gedacht, stoute mannen. Hilde is een zuivere parel, onbevlekt haar hart. Ik ken haar vanuit de vroege jaren negentig, wij waren sporadische gezellen op de Brussel-trein. Wat heeft zij woelige watertjes doorzwommen om uiteindelijk de ware alsnog te vinden. Het was een late bingo, een half-latijnse superbrave man, eerder een frisse kerel dan een flirterige rekel. Ik heb haar levenspad meestal vanop discrete afstand mogen volgen, nochtans was er vertrouwen. Hoe zij trachtte naar het knusse huisje met een tuintje, bloemenperkjes op een schoon gazon. Het vroeg een tijd van jaren, maar alle plannen kwamen voorspelbaar uit, op de valreep, toegegeven. Heden zit de mooie Hilde in een finale fase, zij is in blakende gezondheid en eindelijk bijna mama. De apotheose op de liefdeswerken, een ultieme invulling van een diep doorkoesterd wens-pakket. Zo vindt de oogverblindende Hilde, op schoonheid van karakterzinnen, het geluk dat zij met haar beminnelijke man sinds tijden dik verdiende. Zij leeft momenteel op een kloppend buikgevoel. Daar zit ontluikend leven, daar wentelt zich een kind-in-wording. En Hilde is een geboren moedermeisje. Ik groet haar bij deze schamele woorden, een beetje beschaamd voor de verlating. Ik dicht haar een gezonde bevalling toe. Zij vroeg mij om poëtische regels voor haar baby’tje. Kan dit dan zo?

We hebben er ons weer doorgeschreven, ergens een verantwoordelijkheid terug opgeno-men. Kan dit volstaan voor mensenlevens? Ontberen wij aldus de knuffels en de kussen, de schouderklopjes en de geknipte oogjes? Wij ontwijken deze heikele vragen, enige ver-legenheid is ons niet vreemd.

 

18:37 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-07-06

blabla-bladen

In Libanon wordt de totale oorlog voorbereid en acteur Johny Voners is weg bij Janine Bischops. Dat laatste weten we uit ver-trouwelijke bron. Nicole en Hugo delen het wereldnieuws vandaag discreet mee aan Het Nieuwsblad. Ze zijn al jaren dik met Johny en Janine, ze vernamen het in New York, van Johny himself toen die daar opnames deed voor FC De Kampioenen. Tja, zo staat het er, echt waar gelezen. Wij vermoeden dat N & H daar toen toevallig op hun tandem kwamen voorbijgezoefd, op weg naar roem in Las Vegas of de lokale variété-bazar. Of dat ze er vrolijk   waren aangecruiset met een horde (modaal) geärriveerde Vlamingen in hun zog. In de showbizz zijn er immers geen privacy-grenzen, ons kent ons, Johny reed misschien een scheve schaats met een afge-schminkte vamp of een troela-fan?
N & H bijten zich op de lippen, hun misprijzen is perfect gespeeld. Johny mag nog over de vloer bij hen, maar zij keuren dit absoluut niet goed. Vanavond (15-07-06, aldus HNB) ontvangen zij Janine.
Dat wordt een goed gesprek met taart, likeur en koffie, wij lezen het onthutsende lek volgende week wel in de bladen. Ontroerend toch, dat aandoenlijke ge-mekker, kwijlend besprenkelen zij het mediageil. Wij gokken dat er nog geen schuldige naam gaat vallen, hoogstens een blamerende suggestie: Johny was een hete gozer ofzo. Zij gaan ook een smart- en tranentriootje acteren, samen uitbundig huilebalken, dat is theatraal voorspelbaar. Hugo maakt er een swingend nummer van, een potentiële hit. Zijn eigenste huwelijk kan niet stuk, plastiek gaat tegenwoordig eeuwig mee, denkt hij.
Tot een volgende episode, opeens stort Hugo in, bij voorkeur in een krant of magazine. Janine heeft nadrukkelijk geänticipeerd, zij onthulde ons reeds glunderend van emotie de schone sequel. Johny deed het met…, jawel: Nicole!

18:36 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

13-07-06

bangelijk

Met schone dank en grote droefheid opgedragen aan de weblog-sterren Loretta, Iris, Evy & Rebecca.

 

Er heerst een beest
van stilte

in het hart

van mijn verlies

 

er hangt een dracht
van kilte
in de nacht

van mijn verdriet

 

wat heet eenzaam zijn
in ongeschreven regels


onweer over vel en been

 

bewolking dondert over

gronden kolken boven

zondvloed op de bodem

 

bliksem treft

ik schrijf nog

als een schicht

 

een schim die klimt

naar hoger, overkant

 

09:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

11-07-06

mijn belang

Je zal mijn beroep maar uitoefenen en willen bloggen. Ganse hordes gaan tekeer tegen mij én de schare (schaarse) supporters. Ano-nieme mensjes beginnen te dreigen, zetten mijn web-bestanden op 'pdf' om de hete brokken ergens gaan over te dragen. Zij weigeren zich met ware naam kenbaar te maken, incognito schiet trefzeker-der, echter niet correcter. Ik heb reeds preventief geselecteerd in mijn  blogwerk, niet uit schrik, maar om onnodige commotie te ver-mijden. Schaad ik hier echt het staatsbelang? De fase is ingetreden dat ik commentaren moet weren, dit wordt een bangelijke zaak.

 

Ik had het gisteren over Tommy Barman’s simplistische project voor verdraagzaamheid en tegen racisme. Ik denk gewoon dat Tom zich vergist, dat hij het VB nog procenten groter maken zal. Hiermee doe ik geen afbreuk aan mijn eigen hang naar tolerantie in de gelederen van de wereld. In casu de blogosfeer zou een toonbeeld van de vrije woorden mogen zijn, ook in de reacties van een kritisch mee-lezend publiek. Maar voor die lezers gelden ook onze regels: geen ordinaire praat, geen obsceniteiten, geen goedkope roddel, geen persoonlijke afrekening, geen gedreig met werkverbod (jeezes!).

 

Liever dan het begrip verdraagzaamheid als één van de hogere waarden draag ik de norm van 'verantwoordelijkheid' hoog in het persoonlijke vaandel. A priori verantwoordelijkheid tegenover de eigen woorden en daden. Zeg wie je bent en zeg het helder als je kan. Spreek ferm en eerlijk. Het lukt me zelden in een perfecte mate, maar ik probeer het wel. Dan vallen mensen soms over mijn uitgeschreven gedachten, ik blijk te kwetsen. Sorry beste vrienden en vriendinnen, ik schiet op geen personen, wel op meningen. Mijn kogels zijn slechts woorden die zich tegen woorden richten. Ik ben niet graag een laffe man, laat dat geweten zijn. Dus pen ik propere opinies neer en ik respecteer die van anderen. Mijn replieken kunnen satirisch lijken en ironie is mij niet vreemd. Maar ik ben geen onruststoker, ik waardeer een blogdebat. Ik verwacht ook van u allen openheid. Dank bij voorsmaak.

Ik neem de volle verantwoordelijkheid voor al wat reeds verkeerd gelopen is op deze pagina’s. Dat is zeker geen garantie voor een accentloos blogbeleid. Accidenten vallen voor, een incident is zo gebeurd. Wees echter overtuigd dat ik communicatie vraag, hoe snediger hoe beter. Amen (en uit). Met die devote boutade wil ik dus niet capituleren. Integendeel, het betere werk breekt aan.

 

21:25 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-07-06

wiens belang

Het gaat goed met Tom Barman van de rockgroep ‘deus’, Tommy waant zich momenteel een god in Vlaanderen. Hij zal ten hemel stijgen op één oktober, omringd en aanbeden (of beneden) door
Will Tura, Helmutt Lotti en de twee Clouseau’s. Die dag kwelen zij gezamenlijk voor verdraagzaamheid en tegen racisme. Het is niet zo vermakelijk dat dit mega-concert politiek getint is, zij willen het niet expliciet verklaren, maar het is vooral anti-VB gekant en tegen mega-groepen kiezers. De actie heet ‘0110’ en we kunnen onze financiële steun sms-en met anderhalve euro bijdrage.

De inspiratie komt misschien van de megalomane Bono (U2), multimiljardair en mensen-activist. Deze man ‘met een missie’ zou makkelijk een cheque van één miljoen (dollar!) kunnen schenken aan Kofi Annan, maar hij staat liever mee te blinken in de media met een zoveelste smeekbede om de wereld te verbeteren. Het staat goed om de goeroe van het groot moreel gelijk te spelen. Het gekwelde geweten van dit soort hipper-vips moet met iets gestild worden. Ze zouden misschien verontrustende kunst kunnen maken, voor de hand liggend, maar dat vraagt meer energie. Er is een kortere weg naar wereldroem en gigantische successen. Bob Geldof deed het vroeger voor, hij is ondertussen via de im-mobiliënhandel stinkend rijk geworden. I don’t like mondays, I like monnay, yeh yeh.

Terug naar Belgenland en de grote verzoeners, onze nationale apostelen van de nieuwe verdraagzaamheid. De bevlogenheid van Will Tura op dit vlak was ons tot heden onbekend, wel zijn snelste hobby: racen bij nacht met een peperdure Porsche over verlaten autostra-des. De Clouseau’s kicken op aanverwante sporten, hoe roekelozer hoe liever. De leegte van het duo-geweten is steeds in de vlucht meegenomen, wordt afgekocht met een spotje voor het goede doel, het oogt erg correct. De kwijlende Wautertjes eten van alle walletjes, het smikkelen en smokkelen is hun castraatnatuur. Helmutt Lotti heeft zelfs een aange-brand verleden, wat zal het hem deren? Een kans op wiedergutmachung? En het bange wachten is op de zangerige Planckaert's en de Pfaff's (Sam Gooris!).

Ach die bende nitwits toch, wat moeten zij ons vertellen over tolerantie en anti-racisme? Privé zijn het extreme jetsetters, leden van de amorele elite-clubjes, lichtgewichten in de naastenliefde. Wat heeft Tom Barman bezield om met dat zootje opportunisten een proper podium op te luisteren? De voornoemde meneren kunnen moeiteloos miljoenen wegschenken aan moeder aarde, anoniem of niet, het zou hun tot ere strekken. Maar het is goeiekoper om pseudo-correct te gillen en te geilen. Wie er in de spots zal komen, heeft voor jaren een aureool van morele immuniteit. Dat wordt nog drummen.

Waar moet het heen met die geloofwaardigheid van Barman zelve? Voor wie neemt zo’n jongen zich? Als hij tegen onverdraagzaamheid wil manifesteren, kan hij daar toch muziek-jes over maken. Rockende schoenmaker, blijf bij je leest, zoniet risceer je dat modale men-sen zich tegen je project gaan keren. Het zaakje zou zich kunnen polariseren, de massa kan verkrampen, de goeien versus de slechten. Wie niet links-alternatief is, is geviseerd bij deze. Wel dan, de anti-linksen gaan in een reflex verrechtsen, of zelfs verder extremise-ren. Met op het VB te mikken, duwt men die bruto’s in het hoekje waar de winst te rapen valt. Godver, domme Tom! (Ooit was je nuchter aan het spul).

ps: ik laat de sympathico's van Zita Swoon (met Stef Camil Carlens) uiteraard buiten deze aanklacht, zulke wereld-mensen zijn boven elke verdenking verheven; de sympathisant Arno vind ik evenwel kantje-boordje, hij 'versprak' zich onlangs in een interview (vertelde dat immigratie en integratie zomaar geen zwart-wit materie zijn…)

 

 

20:57 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-07-06

grote kuis

Ik ben er met de grove bezem doorgeweest, meer dan twintig items de vuilbak ingekieperd, twintig sneden in mijn ziel, de schade is genadeloos maar overzichtelijk. We leven nog, mét ons gedacht.

Het kan zijn dat ik mensen tegen hun schenen heb geschopt, op hun pik getrapt of andere erogene zones ongevraagd heb open-gereten (beeldspraak). Awel, verontschuldig mij dan, kameraden, collega’s, boeren, burgers en makke lui. Sorry lieve weblady’s en mannelijke soulmates dat ik een beetje lafjes ben geweest, maar ik had de bui zien hangen. Het plafond van de firma had ik reeds anderhalve keer op mijn kop gekregen. Deze keer wou ik antici-peren, de meubels redden en 'naar binnen voor het donker'. Een inwendig stemmetje snerpte dat ik mijn vranke bek voortaan in een relatieve klem moest zetten. Ach, het boodschappenlijstje geef ik nog wel mee, fijntjes tussen de lijnen.

Er is dus geen man overboord, gewoon een lading heikele artikels. Ik weeg twintig kilo lichter, maar mijn geweten is evenwel bezwaard. Ik ben geen moedig man, nog minder overmoedig. Men mag het mij ten euvel duiden dat ik ten dele capituleerde, niet de ware aard van mijn beestje. Ik ben echter geen dwaze Don Quichotte. Blindelings tegen wind-molens vechten wil ik niet meer. Voortaan ga ik verder op Pallieter’s wijze, mijn nieuwste scenario volgens oud-historisch patronen.

 

Dezelfde waarheid zal verpakt staan hier, maar de verpakking zal ludieker ogen. Met een knipoog en een kwinkslag. Niemand hoeft in dekking, als ik iemand voor schut zet, is het slechts om te lachen.

17:10 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

07-07-06

zonder titel (stilte)

ten alternatieve titel opgedragen aan de goeroes Tom Barman (god) en Roel Verniers (knack-netter)

 

Laat de stad

de stad zijn

het dorp het dorp
de wijk de wijk

de straat de straat

 

laat de mensen

de mensen zijn

 

haal die slogans weg

wij wensen vrede
geen verzuring

in onze gelederen

 

stop het feest
het is genoeg geweest

wij vragen (voortaan
vooral) stilte

16:43 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

03-07-06

ziedaar zidane

Zinedine Zidane

ziedaar die voetbalman

zijn naam alleen al

is een mooi gedicht

 

hij schildert ons patronen

op het artistieke veld

hij betovert, ongewild een held

poëtisch als een stille sporttenor

 

hij is de grootste kunstenaar

op gras met bal

hij is de klassebak, met gratie

een garantie voor

het moeiteloos moderne spel

 

hij streelt het ronde ding

betovert met zijn dribbels

steelt de bibbers bij publiek

legt esthetiek langs ziggezag

een lijn van elegant emotiebal

 

Zinedine Zidane

dat is stileren en

jongleren op de maat

de sportman als veredeld beeld

de laatste voetbalaristocraat

 

21:12 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

01-07-06

zoen en verzoening

Hallo meisje/vriendin/collega

 

Ik heb het momenteel verdomd bij jou verkorven. In die zin heeft je lichaamstaal gisteren tot mij gesproken. Een slappe hand, niks geen kus of knuffel meer, een koele blik, de koudestralen ketsten van je af en troffen mijn onnozel open flanken. Sinds onze botsing in het multi-culturele item is er tweespalt in de rangen, onze eendracht is gekanteld naar een randje eenzaamheid. Weet dat ik niet jou wou treffen, wel jouw mening. Lees je de nuance?

Je bent nog steeds dezelfde spring-in-‘t-veld voor mij, de professioneel alerte en bijwijlen attente collega. Ik deelde alleen niet je mening over inteelt en verschillen in benadering tussen volkeren. Ik volhard zonder boosheid in mijn standpunt. Jij bent voor mij hetzelfde meisje als voordien, maar ik distanciëer mij blijvend van je ideeën over de rassenmaterie. Ik respecteer je nobele persoontje, niet je afwijkende jolijt over ingekleurde miserie. Jij wordt vlijtig opgevolgd door grof gekakel van de maatjes, ze zwijgen als ik voorbij kom en ont-wijken mijn gesprekken. Okee, de pret is er even af, maar wie de korte durf van plotse ruzie niet kan plaatsen, weet ook geen spatje blijf met lange vriendschap. Wie groot wil worden onder kameraden, moet doorheen een resem pijnen, anders blijven we charlatan’s van goeiekope praatjes, kleuren we lege plaatjes in met holle woorden, bekladden we ons met roddels, leugens en venijn. Ik wil een vast verband, geen losse flodders.

 

Waarom niet met open blik en grage handen blussen wat nog smeult? Zonder treuzelen.


 

20:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |