29-06-06

voor de kinderen

Vergeef ons onze schuld

Ons volwassen ongeduld
Wij zijn zondig deze zomer
Onze nacht verdonkerde
Jullie laatste ademzucht


Vergeef ons jullie leven
Wij ontnamen jullie lucht
En licht en onze liefde en
Wij blijven eeuwig schuldig
Tot in de allerlaatste hemel
Waar jullie, engelen, wonen


Schone wolken drijven over
Jullie schuilen ongedeerd
In nieuwe kleren boven ons
Wij doen boete, groeten
Jullie, vergeef ons heden
Alle wonden van de wereld

 

 

15:51 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-06-06

een oranjegekte

Het is niet mijn gewoonte om me te bemoeien met het blog van Loretta, mijn teergeliefde huisgenote, ze zou het ook niet toelaten, een kattig vrouwtje weetuwel. Wij huldigen beide een onafhanke-lijke webautonomie. Uiteraard volgen wij mekaars wederwaar-digheden in dit wereldje en geven wij wederzijds commentaar, in principe nooit rechtstreeks op de blogs, wel bijvoorbeeld in bed en ook weleens erbuiten. Ditmaal moet iets me direct en dringend van het bezwaarde familiehart.

Een onverlaat die zich “oranje kikker” noemt, reageerde reeds een paar maal cryptisch en quasi-academisch op het item van Loretta over “onze Ronny”. Het stuk staat sinds eer-gisteren te lezen op haar blog, getiteld “Ode aan Ronny”. De jongen in kwestie is een lichtjes lichamelijk en mentaal gehandicapte uit Kessel-lo. Wij kennen hem reeds een paar decennia, respecteren hem als een volwaardige medeburger en slaan meermaals spontaan een praatje met hem. Ook een duurloopje onderbreken wij daarvoor gaarne. Ronny is een gelukkige gast, welbespraakt en op zijn kinderlijke niveau zelfs niet dom. Hij is perfect geïntegreerd in het voorstedelijke Kessel-lo, is gans de dag in alle weer en wind op de been, is de beste klant van de buschauffeurs en mist geen enkele lokale voetbalmatch. Ik wil gewoon maar aantonen dat gekke Ronny ondanks zijn handicap omgekeerd normaal is en aanvaard wordt door iedereen. Wij respecteren zijn hyperkinetische individualiteit.

 

Terug naar de Oranje Kikker. Hij komt ongepaste praatjes verkopen waar wij geen bood-schap aan hebben. De kern van zijn betoog ontgaat ons, wij zijn geen intellectuelen, maar ook niet dom, gewoon wat volks en met een dosis gezond verstand. Mag dat misschien volstaan om met de Ronny’s van deze wereld om te gaan, goedmoedig over hen te schrij-ven, hen aan te nemen in hun specifieke waarde? De Oranje Kikvors beticht Loretta bij (vervelende) herhaling van een vage misvatting omtrent de benadering van zulke gevallen. Beste Oranje-man, Ronny is geen geval, hij is een jongeman van dertig, even goedaardig ‘onnozel’ als aimabel. Ronny functioneert comme il faut op zijn geëigende manier.
Dat is misschien spijtig voor uw praatjeswinkel, u zou hem grandioos mismeesteren, pootjes af graag. Gelieve ook in uw apartheidshokje te blijven, wij hechten geen geloof aan uw al-ternatieve moraal. Omgang met de mensen, ook de minderbegaafden, doen wij op intuïtie. Dat lukt ons aardig. Verschoning, misschien plegen wij hierbij broodroof op uw labo, maar uw marchandise lijkt ons niet koosjer. Wat u onder uw psychologische telescoop meent te moeten doorgronden, doen wij zonder voorschriften op het goede gevoel. Niet meer storen alsjeblief.

Het is me wat met dat progressieve intellectualisme. Uit irritatie gaan wij retro-activeren.

 

22:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

25-06-06

kort gecensureerd

Er gebeuren permanent gevaarlijke dingen in dit verwende land. Een Turk werd eind vorige week in Aalst door een politieagent in de rug geschoten en is ondertussen overleden. In Antwerpen bekoopt een moedige man zijn tussenkomst bij een busruzie met zijn leven. De aanstokers zijn op de laffe vlucht. Naar Mekka of naar Rome, alle moordende wegen leiden naar een alibi-oord. Polen of Olen?


De Luikse meisjes Nathalie en Tracy blijven onvindbaar. Ik scheer beroepshalve overal langsheen deze feiten, steeds aan de zijlijn, maar ik moet mijn mond houden. Dat is meestal zeer terecht, maar even vaak frustrerend. De massa en de media reageren mak, de vakantie nadert. Aandacht voor criminele feiten wordt bepaald door de mediagenieke aantrekkingskracht. De moorden op de jongen Joe en het meisje Luna (en hoedster) tikten smeuïger aan in de pers. Erg is dat.

 

Ik wil wel schrijven dat ik mijn schone bewondering uit voor de sereniteit waarmee de Turkse gemeenschap in dit land met hun volkomen onterechte dode omgaat. Hoe kon het gebeuren dat een politieman door een foute manipulatie dit dodelijke schot heeft laten afgaan? Mijn verstand staat erbij stil, dus ik zal maar beter mijn spontane bakkes houden. Oh, my god, is this the end?

 

Ik wil niet nadenken, niet nu, Morrissey vertaalt mijn gevoelens en gedachten bloedmooi met zijn "Ringleader of the Tormentors". Straks volgen ook The Triffids, de avond en de nacht. "Tender is the night": 'There's someone I want to forget tonight, don't you wanna forget someone too?'. De troost van pessimisme, van melancholie, van tristesse, van eigen kleine hypochrisie. 

 

16:18 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

17-06-06

Knack geknakt

Zijn er nog zekerheden in dit leven? Een mens zou beginnen twijfelen, ook willen stoppen met schrijven, als de grote voor-beelden steken laten vallen. Koen Meulenaere, sinds jaar en dag de beste, zoniet de enige satiricus van dit land, schoof zwaar uit over de thesis van Freya Van den Bossche. Tessa Vermeiren mispakte zich aan het bezoek van de Dalai Lama. Mijn geliefd weekblad Knack produceerde twee kemels in één editie. Missen is menselijk, zich vergissen op het niveau van een kwaliteitsmagazine is bedenkelijk. Al wie gekapitteld werd in het verleden heeft nu binnenpret. Hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert heeft reden tot bezorgdheid, redt hij dit met een bolwassing ter redactie?

Koen Meulenaere bezondigde zich aan een actie directe beschadiging ten opzichte van Freya Van den Bossche. Zijn grap was van bij aanvang mislukt, stak vol persoonlijke rancune en ontsierde zijn blazoen van integere dwarsschrijver. Zijn aantijging valt onmo-gelijk te bewijzen. In hoeverre is een thesis een authentiek werkstuk? Begin daar maar eens aan. Het verwondert ons dat de reactie van Freya nog zo lang op zich liet wachten, of was zij finaal toch de slimste van de klas door Koen Meulenaere rustig te laten door-gaan tot hij zich als een dolle scherpschutter in de eigen voet schoot. Het is ook foute boel om nu Frank De Moor (zaliger!) te laten opdraven als de vermeende thesis-auteur. Beide mannen zouden goeie vrienden zijn geweest en een paar “staatsgeheimen“ gedeeld hebben. Het is/was hen gegund, maar we twijfelen ten zeerste, dit was niet meteen de huisstijl van de hyper-integere De Moor. Het is pas een week geleden dat Rik Van Cauwe-laert argumenteerde dat de edele broertjes Lippens Frank De Moor niet meer ’off the record’ mogen citeren wegens helaas overleden. Diezelfde spelregels moeten bij uitstek voor de eigen redacteurs gelden, zelfs voor de getalenteerde hoofdnar van het blad. „Bladspiegeltje aan de wand, wie is nu de meest gedupeerde van het saterland?“

 

Ook onze superfavoriete Tessa Vermeiren schoof zichzelve een bananenschil onder haar vermaarde hoofdkolom. Ze hekelde tamelijk botweg het bezoek van de Dalai Lama aan ons land. Ze nam aanstoot aan bepaalde honneurs ten aanzien van de man, aan de simpliciteit van zijn boodschap en ontwaarde zelfs vormen van decadente merchandising. Maar Tessa toch, je schreef zelf in je veel geprezen boek dat je pas in je recente nadagen het licht zag bij de loge. We gunnen je van harte deze vrijmetselarij, elitair in zijn samenstelling en niet meteen doorzichtig van doctrine. Geef ons, de volkse jongens en hun hupse meiden, dan maar het gratis evangelie van de Dalai Lama. Alles staat te lezen in „De Kunst van het Geluk“, een pocketuitgave kost zelfs geen twintig euro. Wie pakt ons deze Waarheid af?

 

Het siert Knack dat wij onze kritieken sinds een tijdje bij hen kunnen posten, zij openden een vrij toegankelijk blog. Ik ben benieuwd hoe zij op de lapsussen gaan reageren, vooral Koen Meulenaere zorgde voor averij. Wij verwachten een kleine stunt, met minder zijn wij niet tevreden. En ach, die keizachte Tessa, haar hebben wij reeds lang vergeven.

 

22:18 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-06-06

specifiek vehikel

24 uur in the picture bij de Skynetblogs, een jongenshart is hiermee schoon gevuld, dat maakt mij meer dan blij. Meteen ook relativeren, wie ben ik? Een verkennende blogger die nog steeds zijn weg zoekt, vaak faalt en nog meer verdwaalt in zijn labyrinth van woorden. En toch, het blogmedium blijkt mijn specifieke vehikel voor de taal die ik te verplaatsen heb. Ik ben zeker geen schrijver, zelfs geen journalist, misschien een halve columnist of een kleiner kwartje dichter. Maar voor de ware poëzie moet je edelmoediger van inborst zijn, jezelf en de wereld introspecteren, dieper denken én vooral voelen (ook woelen) in je eigen pijn. Gedichten schrijven is het allerhoogste, maar vergt ook de hoogste prijs aan inwendig snoei- en snijwerk. Ondanks eerdere pogingen, zelfs een paar schaarse treffers, meen ik er niet klaar voor te zijn. Dat komt nog wel, met de jaren en de maturiteit. Voorlopig wil ik volop doorleven, alert zijn en de ijzers smeden als ze heet zijn. Voor verdere reflexie heb ik nog geen ruimte in mezelf, eerst dient het wilde veulen getemd. We zijn nog steeds niet halverwege, maak ik graag mezelve wijs. En wat zou ik klagen, in een blog kan ik al mijn verse eieren leggen. Kakel ik er eens naast, dan is er nog geen kippetje overboord. Ik ben een haantje de voorste dat ook langs achter tegen het nest kan stoten. Tenslotte valt de warme productie toch op zijn poten, schaaltje gebroken of een koekoeksei, ik kook mijn potje wel. In dit item red ik mijn letterlijke vel.

 

20:35 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-06-06

bedenkelijk selectief

Bij het bangelijke verdwijnen van de Luikse meisjes Stacy en Nathalie is een bepaalde man verdacht, hij is van niet- inlandse origine, hij geniet het voordeel van de twijfel, zoals dat hoort, geen beschuldiging zonder hard bewijs.
De bezorgde berichtgeving in de pers begint op gang te komen. De marginaliteit van het milieu wordt in beeld gebracht, het gaat om blanke slachtoffertjes, mogelijks een allochtone dader, een ver-schoppeling misschien, een sociaal-economisch ontwortelde waarschijnlijk, een zieke geest alleszins.

Als voorspelbaar hult het rijkelijk correcte Vlaanderen, dwz de ’betere’ ideologische soort, zich in een oorverdovend stilzwijgen. Ook de politieke wereld is niet thuis. Er kan helaas (voor hen) geen heksenjacht ontketend worden op een schuldig extreem-rechts gedachtengoed. Onze propere salon-denkers kunnen deze zaak niet recupereren, dus geven zij geen teken. Hier hebben onze spandoekmensen, onze stille mars-opstappers, gewoon geen aandacht voor. Dit past niet in hun santekraam. Morele verontwaardiging is immers erg selectief, wordt te vaak opportunistisch geuit, stand en klasse spelen mee. Het land staat helemaal niet op zijn kop, zijn deze gemolesteerde (?) kinderen misschien minder waard?

 

De vergelijkingen met de zaak-Dutroux worden in de pers voorzichtig getrokken, de mid-denstanders van de verkrotte St-Leonard-wijk halen reeds uit naar het gemeentebestuur en Justitie. Komt er stilaan toch een alibi-doelwit in zicht?

Niemand boort een xenofobe bron aan, dat hoort hier ook niet. Evenmin als dat in Antwer-pen gepast was. Het gaat in beide gevallen blijkbaar om pure en perverse criminaliteit, gebed in een milieu dat makkelijk labiele daders kweekt.

Het zou nog niet te laat kunnen zijn voor de redding van de stiefzusjes, er rest hoop voor Stacy en Nathalie. Voor Luna en haar kinderjuf is het  drama helaas geschied. Als aan-denken nog een pover gedicht bij hun tragische dood:

„Dageraad gedood“

 

Wie heeft de dageraad van
pril ontwaakte onschuld

in het kleuterkind vermoord

de trouwe hoedster ook gedood

een toeschouwster verwond

 

tegelijkertijd de moeder en

de vader van de maan gesmoord

voor het leven van de zon beroofd

van hun schoon geloof in mensen
inclusief de eigen blanke soort

 

een blinde jongen schoot zich wild

vervuld van haat aan hen voorbij 

in razernij en grotesk geweld

heeft hij het lot van tere levens

genadeloos en achteloos geveld

 

 

22:11 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-06-06

zeventien en ouder

We waren zeventien

we rookten Belga filter
dronken pinten om het even

waar we waren bloot en blond

 

de hemel was ons nooit te hoog

een firmament van toekomst

in de zonde wentelen en

gezond weer op eronder

 

wie hield ons boven tegen

tot we negentien werden

en twee straten verder

de dood indonderde: een klap

 

die we niet verwerken konden

later een graf een schrale zerk

we zagen (zoals) ons daar liggen

twee gestorven wonderkinderen

 

we zijn wat trage jaren ouder

niet wijzer dan de verse jeugd

wie komt ons verderf ophalen

er resten katers inclusief onszelf

 

 

22:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-06-06

omgezwoeld

Zaterdagnamiddag en dertig graden zwoel, ik moet gaan werken seffens, verabsurdeerde werkelijkheid. Tegelijkertijd is er tennis op Roland Garros en wereldvoetbal op teevee, een dikke weekendkrant ligt ongelezen naar mij te kankeren. Wat doe ik met deze ondraag-lijke opgelichtheid van het bestaan, de zon bliksemt ongenadig. Ik verkies geladenheid en gewicht, een malse regenval. Laat de lieve zwaarte heersen, ik regeer beter over mezelf als ik niet warm ge-laten hoef te zijn. Ik onderga de dingen heden, de banalen en de trivialen vieren feest. Ik smeek hen om stilte, laat er redelijkheid en vrede zijn. Straks sta ik langs een donkere baan, ik wil geen dron-kenschap, slechts zuiverheid en zwaartekracht van troost in deze maatschappij. Heb ik met deze regels hier mijn plicht gedaan?  Een zacht en onverdacht gewoel rolt in de verte aan. Ik voel ergens rust.

16:25 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-06-06

dubbel uitsluitsel

Ik zat zondagmiddag buiten in de tuin de weekendkranten door te nemen. Zoon V. kwam mij verwittigen dat hij een terrasje ging doen met een buurjongen. Normale gang van zaken tijdens een zonnig weekend. L. had weekendwerk en was dus geen getuige van de feiten. Want er heeft zich inderdaad een bepaald feit voorgedaan.
Toen ik na een tijdje binnen een slokje wou gaan drinken, stond ik voor de gesloten achterdeur van de garage. Via die deur hebben wij vanuit de tuin toegang tot ons huis. Ik had eerder traditioneel dan toevallig mijn gsm niet op zak en de thuiskomst van L. was nog niet nakend. Wat gedaan?

Ik besloot om nog een tijdje door te gaan met verplichte cocooning in de eigen tuin, maar het werd frisser en de kranten waren op zeker ogenblik uitgelezen. Ik heb dan maar een uitbraakpoging langs de velden achter ons huis ondernomen. Tweemaal over een prikkel-draad geklauterd, misschien electrisch geladen, en dan door een paardeweide „gewan-deld“ (beetje strompelend) voor het achterzicht van een lange rij belendende huizen. Ik heb verscheidene keren quasi-monter handjes moeten wuiven alsof ik zomaar op kuier-tochtje was langsheen dat moeilijk beloopbare én hoogst ongebruikelijke pad. Daarna ben ik via een serieus ommetje aan de voorkant van ons huis geraakt, wel met klamme handjes, want gesteld dat ook daar de toegang onbewust was afgesloten door onze zoon. Dan had ik vijf kilometers stappen voor de boeg gehad, richting Gasthuisberg, om bij L. de sleutel te gaan ophalen. Oef, dikke zucht van opluchting, de garagepoort bleek niet vergrendeld. Ik kon meteen binnen en belde dadelijk mijn relaas door aan L. Slappe lach, hilarisch toch.

Zoiets valt voor, inderdaad, het analoge misverstand dateerde van ongeveer 20 jaar geleden. Toen zaten L. en ik tesamen in de tuin te zonnen. Kleutertje V. had in al zijn onschuld ook diezelfde  binnendeur afgesloten. De buitendeur was eveneens dicht, dat wisten wij. Dus daar zaten wij, in een dovemansoverleg met een hulpeloze kleuter aan de andere kant van de (glazen) deur. Dat manneke had helemaal niet door wat er van hem werd verwacht. Hij vond onze paniekerige mimieken bij wijlen hoogst grappig. Wij waren wel onmiskenbaar buitengesloten. Er is toen een acrobatische klauterpartij vanop buurman’s ladder moeten geschieden om in het eigen huis in te breken. Langs het keukenraam op de eerste verdieping, kon ik toen door een kleine kier naar binnen. Niks aan de hand voor de kleine V., hij had zich in zijn kinderwereldje kostelijk geamuseerd. Te piepjong om er prak-tische lessen uit te trekken, want de geschiedenis heeft zich dus dit weekend herhaald. 

Alvast de laatste maal dat ik als een ezel door de paardenweide paradeerde, volgende keer maar weer eens binnenbreken.
En aansluiten bij de vereniging tegen oudermishandeling.

 

19:57 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-06-06

droef vermoeden

San Feliciano (30/5)


Onze vakantieburen zijn vertrokken, na een kortstondig verblijf van drie dagen. Ogenschijnlijk een vader en een zoon, Fransen, vrien-delijke mensen. Afstandelijk, dat wel, een bonjour en een bonsoir, met een schone glimlach, maar stil, bijna timide. Van zuiders volk zijn we zoiets niet gewend. Ze vermeden ook de zon, steeds dis-creet in de schaduw op hun terras, met een boekje of een rustige conversatie onder hun beidjes. Geen getater, eerder een gemoe-delijke dialoog, soms haperend, met veel denkpauzes. Alsof ze in de rats zaten, ik druk het te lapidair uit, nee een andere nuance is op zijn plaats. Hadden ze een groot gezamelijk verdriet te verwerken, ontbrak er plots iemand, werd er gezocht naar een oplossing, een compromis? Ze hadden wel hun mountainbikes  bij en vertrokken voor lange namiddagen de bergen in. Om ergens uit te fietsen, om zomaar weg te zijn, om te ontsnappen aan iets of iemand?
Niet aan mekaar, ze waren quasi-onafscheidelijk. De vader een rustige vijftiger, gedistin-geerd en gecultiveerd (een vermoeden), de zoon eerder schuw maar pijnlijk beleefd, misschien gekwetst (gok ik). Eén nacht kon ik de slaap niet vatten en verliet ik driemaal rusteloos het bed. Driemaal ontwaarde ik de zoon, alleen op het pikdonkere terras, zittend tegen de gevel, enkel het puntje van zijn brandende sigaret lichtte op. De éérste keer zei hij nog bonsoir monsieur, de twee volgende keren lieten we mekaar onbegroet in onze beslommeringen. Het was ook niet gênant, er was een wederzijds respect. Een bleke twintiger met problemen, zoiets is niet te definiëren. Zijn verdriet, geen te groot woord meen ik, leek immens, dat vraagt om discretie.
Vandaag hebben we ze niet meer gezien, we hoorden ze ook niet vertrekken. Zulke mensen kunnen zich kleiner maken voor de buitenwereld, wegkruipen in zichzelf, in een niemands-land verdwijnen. Wachtte hen ergens een vrouw, een moeder of een verderzetting van een rouwproces? Was een afscheid in hun leven nakend, een vaarwel aan mekaar, speelde de goede dood een rol?
Twee vluchtige en integere mensen, een passage in ons bestaan. Beklijvend en verrijkend.

 

20:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

sint-narcissus

San Feliciano (27/5)

In Umbrië groeien de bomen tot in de hemel, ik heb het nagemeten, ik kan het weten. En het koren ruist onrustig alsof onkuise vrouwen met hun rokken de aandacht van maaiende mannen willen lokken. De maan zwaait uitnodigend open, flakkert hevig en sluit ons volledig buiten tegen de tijd dat de zon opkomt, het is heet voor deze periode van het jaar. Het weer staat zwoel op onweer.
Wat gedaan bij ver-over-de dertig graden vakantiekoorts en een einder brand op de heide?
De vogels omzwermen ons onheilspellend of letten wij niet beter op de tekens: broeder zon, zuster maan en Sint-Fransiscus van het nabije Assissi zitten niet stil en hitsen onze gemoederen op. Wij luisteren naar Morrissey en hij vergeeft Jezus omwille van de onvervulde verlangens: Jesus hates me, I’ve forgiven him, full off desire, but no one…

 

L. kijkt over de schouder mee en vraagt of het een beetje lukt met de literatuur, ik stop het tikgeleuter en zucht. Zo verloopt het altijd weer, geen onderwerp om over te schrijven, enkel wat zin en onderhuids verlangen, buikgevoel. Zij knikt instemmend, leest de regels achter de regels, woord voor woord geeft zij duiding, de uiting van mijn onzin.
De taal is de dief die blijvend met mij aan de haal gaat. Ben ik geen mens, geen man, maar een schrijvend medium? Hopeloos overvalt mij deze noodtoestand, geen dadenkracht, mid-den in Italië verpozen en geen woord te vertellen.
Ik ben een impotente verzinner, een droomgedoemde drentelaar, een narcistische spiegelaar, een bergafklimmer.

 

Waar moet het met mijn woorden heen, waarom blijft deze tekst even overeind en stort hij twee seconden later als een kaartenhuisje in? Ik ben mezelf een antwoord schuldig, ik ga op verkennende ommevaart, desnoods een bedevaart. Ik haat Jezus niet, maar wil hem een geweten schoppen. Christus, lieve jongen, verban mijn zondige verlangen naar onbe-staande verhalen. Zoniet dan blijf je maar hangen aan je immorele kruis. Ik ontferm me deemoedig over Maria Magdalena, die vlekkeloze deerne. Ik verga van onzin in dit hellerige gedoe, verbliksem ons inwendig vuur.

 

L. keurt stilzwijgend de tekst, zij is een meesteres van groot begrip. Vannacht gaan wij naar de zwarte mis, hoog in de donkere bergen van het warm verzet. Er hangen flarden mist van medetrouw, geen wolkje toont berouw. De hemel heiligt ons in zijn veilige herberg van plezier. Geef ons vertier, maak ons goden van de grote zonde. Zonder genade.

 

14:38 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-06-06

outlet - outfit

San Feliciano (25/5)

 

Wij zijn helemaal gek op Umbrië, maar Toscane mag er ook wezen. Reeds tweemaal staken wij de regio-grens over, want in Valdichiana haalt een gigantisch outlet-complex ons binnen. Daar loopt la bella Italia zich te koop. Je vindt er naast de bekende sportmastodonten zoals Asics, Nike, Puma, en andere Adidassen ook de betere lekenmerken zoals een traag goedkope Diesel, het parmantige Prada, Kappa etcetera, alsook anderssoortige klerenkleppers, te veel om ineens op te kopen.

Schone Italiaanse madammen en meneren komen er flamboyant flaneren en vooral zich-zelve etaleren. Zonder zonnebril kom je deze luxueus overdekte ruimtes niet in, wie de ogen niet verduistert, geldt hier als onzedig. Wij schaften ons zodanig het pragmatische stadsmodel aan teneinde de tekorten op de prijzen te kunnen onderscheiden. Een pro-centenwereld van verschil.

Wij hebben ons meerdere outlet-outfit-en aangeschaft. Onze wagen is voorzien op vesti-mentaire overlast. Ik vergeet nog te melden dat de schoenen er ook begerens- en niet echt prijzenswaardig zijn. Voor minder dan de helft aan euro’s heb je blitse sneakers of een paar extravagante laarsjes. Nul de botten brol aan je voeten, alles loopt comfortabel snor, hoogstandjes in de kwaliteit. ’t Is van hebbes voor veredelde proleten, zijn wij dat zo-maar? Ik spreek uit eigen bescheiden naam.

Ja, naast een denderende doordenker en een begenadigd spiritualist, ben ik ook een ma-teloze materialist. Shame on me, maar ik lig er niet wakker van. Ons geld mag rollen, ele-gantie heeft geen prijs. Morgen is het misschien over, schijnt het zonnetje zeven graden minder, grijsheid troef. Met wat hippe vodden rond ons blote lijf blijft de wereld simpel. Zo maken wij ons steeds iets wijs.
 

15:40 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

god & maffia

San Feliciano (23/5)

We kwamen terug van onze ochtendlijke jogging en stelden vast dat een ruit van onze wagen was ingeslagen. Alle boorddocumenten waren ontvreemd, de auto was vanbinnen bezaaid met glas. Buiten geen enkel spoor. Onmiddellijk stopten twee Italiaanse passanten, zij stonden ons bij met raad en daad, dat was niet weinig à la tarara. Eéntje belde meteen naar de carabinieri, een andere ging dadelijk op speurtocht naar mogelijke getuigen in de nabije om-geving. Twee oude vissers bleken niks gezien, noch gehoord te hebben. Ze bleken trouwens stokdoof en stekeblind, nochtans liepen zij over van schoon compassie met ons (zoals hun logge netten uitpuilden van de verse visvangst).
Wij kregen van de redders in de - helaas te late - nood de goed-bedoelde boodschap om ons te melden op het gastvrije politie-kantoor. Na hunner middagsiësta, van 12 tot 16 uur, zou men daar onze verklaring bereidwillig acteren. Waarvan akte.

Ten kantore van ons vakantiehuis werd éénzelfde medeleven emotioneel ontketend. Twee behulpzame secretaressen tekenden ons de reisweg uit naar de carabinieri-kazerne en legden onze afspraak daar ter plekke nogmaals vast. Ook kregen wij een noodgarage toe-gewezen voor de eerste hulp bij brutale breuk van autoglas. Wij snorden in tempo non suspecto rap daarheen, blijgezind alhaast, want ondanks het aangedane leed, mochten wij overal van welgemeende sympathie genieten. In de garage werden wij vorstelijk ontvan-gen, foto’s werden meteen genomen (van de schade, mét L. poserend naast de wagen), de  herstelling werd ons meerstemmig toegezegd voor twee dagen later. Op een dol kwartiertje placeerden zij vervolgens een micca-replica in het gapende venstergat. Wij zaten weer droog onder dak.

Ondertussen hadden wij ons thuisfront (zoon!) gealarmeerd voor kontaktname met de ver-zekeringsagent. In minder dan geen tijd klaarde hij de klus en ontvingen wij ook nog een rouwbetuiging van zijn hartsvriendin uit Zuid-Korea. De wereld-tam-tam had zijn werk gedaan, reclame voor de goede zaak. Wij hadden een zweverig en goed gevoel.

Na de middag togen wij naar de lokale carabinieri. De dikste jongen van dienst tikte blij-gezind in ongeveer vier wereldtalen (door elkaar) onze aangifte. De vraag naar een poten-tiële dader bleek daarbij niet relevant, volgens hem. Onze ristorno-documenta kregen alvast een prima prioriteit. Zeven handtekeningen later waren wij klaar voor afreis.
Terwijl wij nog uitgebreid pantomimisch en vrij sprakeloos verbroederden met de dienaar van de wet, werd hij alweer opgetelefoneerd door ons vakantiekantoor. Daar waren de werken stilgegelegd tot zij zekerheid hadden over ons administratieve lot. Een half uur later waren beide partijen eruit getaterd. Op papier waren wij in bella securitate.

Diezelfde avond trokken wij een flesje open en trakteerden we onze nieuwe kennissen uitbundig. Allen meisjes, héhé. Achtenveertig uren later werd onze nieuwe ruit geruisloos ingepast. De chrono liep en stopte solo op twintig minuten zuiders jongleren. De mecha-nico’s zongen vrolijke area’s, wij betaalden een rondje coca-cola en de volle rekening. Hevig ontroerd reden wij roerloos door het maagdelijke neo-glas starend naar onze bivak-plaats, weer een onstuimig avondje tegemoet. Waaraan hadden wij dit zuivere geluk verdiend? Misschien is God ook bendeleider van de maffia?

 

11:32 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-06

ego-esthetiek

San Feliciano (22/5)


Italianen kan je niet leren kennen. Als je ze volledig wil doorgron-den, dan moet je spitsvondig bochtenwerk via jezelf verrichten, niet met de scherpe ellebogen, maar middels inwendig boezemonder-zoek. Je moet die aparte aard eerst in jezelf doorvoelen, dat is de ware kunst.

Hoe bereikt iemand die limieten van de mix aan elegantie en flam-boyantie? Hoe blijf ik plezierig stoïcijns mezelf terwijl de wereld om me heen vergaat aan apathie en misantropie? Een Italiaan blijft vrolijk lachen in zichzelf, hij/zij wandelt rustig omheen een probleem en lost het retroactief ontspannen op. Blijven ademen, denkt dit volk, de rest volgt later wel. Eerst leven, daarna denken, werken eventueel. De zon blijft schijnen ook als het binnenregent in hun hart, zij schudden zich eens af en verwekken een kleurig aureool, zoiets dat ineens opstraalt als een frivole regenboog.

 

Je krijgt geen vat op dit soort mensen, dus probeer het op je eigen uit. Confronteer je met de eelt op de overschotten van je leed. Wik en weeg je bruto saldo aan morele schulden, trek de overlast vlug zonder scrupules af en tel uit je winst. Netto ben je gelukkiger dan ooit voordien. Carpe diem, pluk je door de nachten en slaap daarna languit in jezelf. Rollebollend kom je morgen door de dag.

 

Wees zuiver als een Italiaan in het diepst van al je je dromen, inclusief je sensuele wensen. Denk eraan, beste mensen, dat is dik verdiend, ook zonder één verdienste aan spirituele rituelen. Voor niks gaat de gelukzalige zon op in dit zuiden. Zet je ziel voortaan op een kier en het stil geluk druppelt naar binnen. Het geheim van deze Romeinen en aanverwante Appenijnen: la dolce vita kansen geven, overleven op een glimlach, zwemmen in de liefde. Houden van een ander zoals je van jezelf houdt. Begin stante pede mateloos met die eigenliefde, kijk in de spiegel en wees ijdel.

Die ego-esthetiek raakt aan sociale weefsels, aan de intra-biologische en neo-filosofische ethiek. Ik heb dit persoonlijk uitgevonden met empirisch genot en verkondig de blije bood-schap zonder zichtbare knipoog. Mijn empathie geldt grenzeloos voor u allen. Ik vind ons symphatico voortaan.

 

21:54 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

meer op de tast

San Feliciano (21/5)

 

Wat niet geschreven staat, bestaat niet. Geen vakantie zonder verslag. Zoniet volgt volledige verslagenheid. Wij bevinden ons heden aan het Lago Trasimeno. Ik heb daar een mening over.
De zon zakte grandioos verloren in het water vanavond, aan een helaas verpletterende snelheid.

 

Voor ik aan L. discreet kon vertellen dat een prachtexemplaar achter haar op het eetterras had plaatsgenomen, was de rode bol verdronken. De verscheurende keuze tussen de ongekunstelde waarneming van de natuur en de overweldigende notering van een verblindende schoonheid op het avonduur. Zij was verbazend fenomenaal geaard in feminamissima, L. gaf mij snel haar inschik-kelijke goedkeuring. Wij zijn een begenadigd stel, verwilderd in ons sensuele oordeel. Laat de bezadigden en hun mildheid over uiterlijke genade in abstracto langs ons lopen.

De woorden dienen zich hier langzamer aan, de mensen vorderen slaperig ter plaatse, traag en donker. Wij passen onze schreden aan, ons tempo ligt een paar hartenkloppen lager. Niettemin genieten wij in stilte, ik een graadje minder dan mijn evenliefste. De goede zon maakt het verschil, haar wil geschiedde vol van licht en overgave.

Italiaanders zijn een taterende vogelsoort met klappermooie wieken, zij vrolijken zich zon-der onze medewerking verder. Wat brengt een noordermens daar tegen in? L. draagt de haren zuiders zwart ééndrachtig, de bruine huid éénstemmig met het glansfluweel van de lokale inlandelijken. Ik ben een blonde immigrant met verwonderd blauwe ogen. Ik reken op hun gezamenlijke mededogen.

Morgen zonnen wij voort in onze afzondering. Wij vertoeven in een lang verleden Umbrië, een vermoeden van vakantie houdt ons gezelschap. Dit land is onberekend oud en onbe-kend. Wij zijn jonge verkenners. Op de tast gaan wij graven naar een verre geschiedenis, diep in ons lieve zelf.

 

19:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |