05-06-06

sint-narcissus

San Feliciano (27/5)

In Umbrië groeien de bomen tot in de hemel, ik heb het nagemeten, ik kan het weten. En het koren ruist onrustig alsof onkuise vrouwen met hun rokken de aandacht van maaiende mannen willen lokken. De maan zwaait uitnodigend open, flakkert hevig en sluit ons volledig buiten tegen de tijd dat de zon opkomt, het is heet voor deze periode van het jaar. Het weer staat zwoel op onweer.
Wat gedaan bij ver-over-de dertig graden vakantiekoorts en een einder brand op de heide?
De vogels omzwermen ons onheilspellend of letten wij niet beter op de tekens: broeder zon, zuster maan en Sint-Fransiscus van het nabije Assissi zitten niet stil en hitsen onze gemoederen op. Wij luisteren naar Morrissey en hij vergeeft Jezus omwille van de onvervulde verlangens: Jesus hates me, I’ve forgiven him, full off desire, but no one…

 

L. kijkt over de schouder mee en vraagt of het een beetje lukt met de literatuur, ik stop het tikgeleuter en zucht. Zo verloopt het altijd weer, geen onderwerp om over te schrijven, enkel wat zin en onderhuids verlangen, buikgevoel. Zij knikt instemmend, leest de regels achter de regels, woord voor woord geeft zij duiding, de uiting van mijn onzin.
De taal is de dief die blijvend met mij aan de haal gaat. Ben ik geen mens, geen man, maar een schrijvend medium? Hopeloos overvalt mij deze noodtoestand, geen dadenkracht, mid-den in Italië verpozen en geen woord te vertellen.
Ik ben een impotente verzinner, een droomgedoemde drentelaar, een narcistische spiegelaar, een bergafklimmer.

 

Waar moet het met mijn woorden heen, waarom blijft deze tekst even overeind en stort hij twee seconden later als een kaartenhuisje in? Ik ben mezelf een antwoord schuldig, ik ga op verkennende ommevaart, desnoods een bedevaart. Ik haat Jezus niet, maar wil hem een geweten schoppen. Christus, lieve jongen, verban mijn zondige verlangen naar onbe-staande verhalen. Zoniet dan blijf je maar hangen aan je immorele kruis. Ik ontferm me deemoedig over Maria Magdalena, die vlekkeloze deerne. Ik verga van onzin in dit hellerige gedoe, verbliksem ons inwendig vuur.

 

L. keurt stilzwijgend de tekst, zij is een meesteres van groot begrip. Vannacht gaan wij naar de zwarte mis, hoog in de donkere bergen van het warm verzet. Er hangen flarden mist van medetrouw, geen wolkje toont berouw. De hemel heiligt ons in zijn veilige herberg van plezier. Geef ons vertier, maak ons goden van de grote zonde. Zonder genade.

 

14:38 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

ontwennen Hey Marlon,
leuk terug met je te kunnen kletsen!
Ik begrijp je , je bent nog aan het ontwennen van het zuiderse leven.
Ik zou zeggen ,geniet er nog van,zo lang je kunt.Dit zijn zeker geen zinloze woorden,op die manier laat je ons meegenieten en worden onze batterijen toch ook een beetje virtueel opgeladen...
warme groetjes,
Bé x

Gepost door: rebecca | 05-06-06

vervolg Toch weer opvallend dat in de vakantiebeschrijving van je vriendin geen spoor te bekennen is van vrouwelijke schoonheid maar wel van mannelijke,terwijl het bij jou juist omgekeerd is! :))
ps.dit getuigt van een goede gezondheid,zou ik zeggen...
Bé.

Gepost door: rebecca | 05-06-06

Compliment Dag Marlon, heb je blog gelezen. Knap, heerlijke taal. Je positieve kritiek wordt nu nog veel meer een schitterend compliment!

Gepost door: coachpaul | 05-06-06

.. ik heb geen enkel probleem met jouw verloren gelopen woorden.

Gepost door: evy | 05-06-06

mercikes @Bé: hoi Rebekje, je hebt ons weer schoon betrapt, we zijn inderdaad gezonde minnaars, alhoewel: discretie is geboden in deze materie, ttz...
(we kletsen later wel weer verder, onze onderwerpen zijn onuitputtelijk)

@Paul VDB: bedankt dappere sportpredikant, je bent een aanrader voor het lieve volkje dat hier meeleest, jouw debuut als blogger is beresterk

@evy: hebben wij überhaupt ooit een probleem met mekaar gehad, nee toch, houwe zo meisjelief (soms gezond verliefd...)

mv

Gepost door: marlon | 05-06-06

De commentaren zijn gesloten.