03-06-06

meer op de tast

San Feliciano (21/5)

 

Wat niet geschreven staat, bestaat niet. Geen vakantie zonder verslag. Zoniet volgt volledige verslagenheid. Wij bevinden ons heden aan het Lago Trasimeno. Ik heb daar een mening over.
De zon zakte grandioos verloren in het water vanavond, aan een helaas verpletterende snelheid.

 

Voor ik aan L. discreet kon vertellen dat een prachtexemplaar achter haar op het eetterras had plaatsgenomen, was de rode bol verdronken. De verscheurende keuze tussen de ongekunstelde waarneming van de natuur en de overweldigende notering van een verblindende schoonheid op het avonduur. Zij was verbazend fenomenaal geaard in feminamissima, L. gaf mij snel haar inschik-kelijke goedkeuring. Wij zijn een begenadigd stel, verwilderd in ons sensuele oordeel. Laat de bezadigden en hun mildheid over uiterlijke genade in abstracto langs ons lopen.

De woorden dienen zich hier langzamer aan, de mensen vorderen slaperig ter plaatse, traag en donker. Wij passen onze schreden aan, ons tempo ligt een paar hartenkloppen lager. Niettemin genieten wij in stilte, ik een graadje minder dan mijn evenliefste. De goede zon maakt het verschil, haar wil geschiedde vol van licht en overgave.

Italiaanders zijn een taterende vogelsoort met klappermooie wieken, zij vrolijken zich zon-der onze medewerking verder. Wat brengt een noordermens daar tegen in? L. draagt de haren zuiders zwart ééndrachtig, de bruine huid éénstemmig met het glansfluweel van de lokale inlandelijken. Ik ben een blonde immigrant met verwonderd blauwe ogen. Ik reken op hun gezamenlijke mededogen.

Morgen zonnen wij voort in onze afzondering. Wij vertoeven in een lang verleden Umbrië, een vermoeden van vakantie houdt ons gezelschap. Dit land is onberekend oud en onbe-kend. Wij zijn jonge verkenners. Op de tast gaan wij graven naar een verre geschiedenis, diep in ons lieve zelf.

 

19:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.