18-05-06

de afkick (tot 3/6)

Albert, onze huisdokter is langsgeweest, hij zegt dat ik moet af-kicken. Hij dronk drie Duvels, problemen in zijn huishouden, ik gaf hem een paar nuttige wenken, hij vertrok opgekikkerd. Ik heb hem gezegd dat hij mij altijd mag bellen, vanuit Umbrië ben ik binnen twaalf uur terug.

Als symbolische tegenprestatie (ik respecteer hem zogezegd als arts) heb ik hem beloofd om het Internet van mijn laptop te halen. Dat doe ik al morgenavond, icoontje uitgommen, of iets met tippex. Het draagmachien gaat mee voor de zuivere lyriek die uiteraard uitvoerig aan mijn ziel zal ontspruiten, daar is geen tegenhouden aan. Kick ik dan letterlijk af, een interpretatie?

Lieve vriendinnen, beste vrienden, vijanden te lande, op het water en in de lucht, allen altegaren: ik licht de hielen, samen met mijn beminde en tevens teergeliefde. Wij gaan dollen en zonnen, ons bezondigen aan het sensuele zuiden, uitbundig zinne-en minne-strelen, onze horizonten verleggen.

 

Wij zullen jullie missen, wis en waarachtig, maar daarachter zitten wij op een weg die naar Rome leidt, dus geen nood. Ook het Assissi van de gelijknamige Franciscus is in de buurt. God noch gebod, dat bedoel ik met het hedonisme dat wij gaan plegen. Verdere tekst en uitleg maken mij verlegen.

 

Ik heb een stil vermoeden dat wij bergen poëzie gaan plegen. Zo niet, dan klinkt dat toch goed als afscheidsgroet. Nog twee weken bijslapen en wij zijn terug in het blogland. Zwoele dank voor jullie aandacht. Saluut & santé. 

22:16 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

17-05-06

recht en averechts

Enkele Antwerpenaars hebben recent een Vereniging voor Ver-draagzaamheid opgericht, kortweg V3. Op 26 mei plant men een stille mars tegen zinloos geweld (bestaat zinvol geweld?), ook een petitie doet reeds de ronde. Bruno Wyndaele, Nic Balthazar en Martine Prenen hebben die al ondertekend. Wij voorspellen dat Koen Wauters, Martine Tanghe, Goedele Liekens en andere Vogels zoals Mieke zullen volgen. Een handtekening kost geen geld, veronder-stelt geeneens een mening. Als we maar bij de perfecte correcto’s horen nietwaar. Zaterdag (bijvoorbeeld) gaan zij naar een multi-cultureel feest met barbecue voor vedetten en vrijen zich te pletter aan mekaar (ik fabuleer). Daarna keren zij naar hun knusse huisjes terug, zijnde fermettes te velde of een dure loft in sjieke binnen-steden. Zij wonen nooit in Kuregem bij Anderlecht, noch in Molenbeek of Borgerhout. Ook ik woon ongestoord in het autochtone Kessel-lo, dit terzijde (bij Leuven).

 

Wat die Vlaamse nitwits op de beeldbuis produceren is van een soortelijk gewicht gelijk aan gebakken lucht. Mijn semi-wetenschappelijke uithaal komt vanuit de losse pols, excuseer me. Ook een single zit er weer aan te komen, een benefietlied heet zulk gekweelde ding. Gratis in de huiskamers gekeeld door altruïstische Vlaamse artiesten. De reclame voor hun carrière is mooi meegenomen. Aandoenlijk zoals die mensen voor verdraagzaamheid zingen, soms zelfs tegen de honger in de wereld of een oorlog die hen zogezegd niet zint. In the picture is de mix geslaagd.

Wij, de modalen, bezingen nooit eens iets. Zijn wij tegen verdraagzaamheid, tegen vrede, pleiten wij voor honger in de wereld? Nee, maar tweederangs dat zijn we wel. Wij zijn het simpel volk, en als het volk zijn stem toevallig eens afwijkend laat klinken, dan vliegen wij in het bruine hok van wat eertijds een Blok was, Vlaams en verdacht van aard. Oh wee, wie niet tekenen wil.

Ik neem afstand van alle schorremorrie, politiek of artistiek van inslag. Wees jezelf broeder, wees jezelf zuster. Laat je niet kisten door goedkope artiesten. Denk nooit zwart-wit, zo heet toevallig de cover van het nummer (‘Zwart-Wit’) van Frank Boeijen dat onze Vlaamse brulboeien gaan loeien.

 

Het worden barre tijden voor mensen met een mening. Ik ben liever een bizarre éénling dan makkelijk bang en laf.

ps: waarom is er nooit een solidariteits-actie geweest voor Charlotte Van Wallegem (18j), in 2003 bij nacht brutaal aangerand, verkracht en vermoord door een marginale Vlaming?
ps-bis: er was ook geen stille mars voor de gepensioneerde metser die vorig jaar door een minderjarige allochtoon urenlang barbaars werd gefolterd aleer hij aan zijn verwondingen bezweek

ps-tris: ook geen benefietlied ter herdenking van de 84-jarige vrouw die in 2004 door een psychotische Noord-Afrikaan (ik maakte hem mee…) werd afgemaakt, na een urenlange marteling

ps-etcetera: waarom is het éne slachtoffer publicitair interessanter dan het andere, mediagenieker misschien?

 

Conclusie: morele verontwaardiging is een selectieve zaak, graag te genereren en te re-cuperen door lieden die zich progressief en (geliefd) politiek willen profileren, ik schrijf dit als een ideologische onnozelaar. Oh ja, als dat blonde meisje weg moest van die VB-affiche, dan vind ik zoiets averechts racisme. Met alle respect voor de ouders van het doodgeschoten kindje Luna, maar zonder mededogen voor meester Jef Moraal, hij moet verdorie beter weten. Vemassen heeft nu makkelijk preken tegen de verstrenging van de wapenwetgeving. Zonder vuurwapen kan je ook het beest uithangen. Ooit pleitte hij pas-sioneel een confrater vrij die in blinde woede zijn echtgenote met messteken afslachtte.

 

Addendum: in ben niet links, ik ben niet rechts, wel anti-snob en contra-blasé; vanuit mijn sobere afkomst werd ik levenslang argwanend tegenover een dominante kerk, kreeg ik sympathieën voor de ontvoogding door het socialisme; aan de universiteit ergerde ik me aan het goedkope geflirt van trendy links met progressisme, in de politiewereld ervaarde ik hoe gevaarlijk machtspraktijken kunnen zijn; ik ben anti-links, dat geef ik toe, ik ben anti-rechts, dat is een uitgemaakte zaak. Mag ik mezelf zijn, ergens middenin en dwars?

 

20:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

15-05-06

mening v/d menigte

Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen, simpel, maar geen speldje tussen te krijgen. Wie zijn wij om te pretenderen dat er grenzen zijn? Natuurlijk zijn er grenzen, morele bijvoorbeeld, maar wat heet een geografische grens? Je kan je huis afbakenen, juridisch afdwingbaar zelfs. Geldt hetzelfde voor een lap grond die een bepaalde natie huisvest? Larie, vind ik, bewegen staat vrij, de wereld is onze gemeenschappelijke woonst. Trouw aan mezelf schrijf ik deze redenering neer op het zuivere gevoel, wat heb ik aan een ratio die gehoorzaamt aan een interne logica ‘mij vreemd’?

 

Het betoog aangaande “gesloten grenzen” van het VB is mij niet onbekend. Ik heb daar lak aan. Laat maar komen, al die havelozen op aarde. Het darwinisme loopt op zijn laatste poten, maar de overlevers vanuit armoe-regio’s kunnen ons een lesje leren, onze slappe genen versterken. Wij zijn verwend en westers decadent, wat hebben wij te verliezen bij de komst van sobere overlevers?
Alles te winnen, dat hebben wij, ik noem deze integratie meer dan multiculturele rijkdom, eerder een mentale luxe om onze slappe attitude aan te scherpen en/of bij te schaven. Beschaving bijbrengen misschien?

---------------------------------------------------------------------------------------

 

Moord en doodslag zijn de laatste dagen spijtige schering en inslag. De hypercorrecto’s weten er alles van, hun verklaring voor de feiten komt even snel als ondoordacht. De collectieve schuld wordt meteen ontzenuwd door de massale stigmatisering van één partij. Maxima culpa voor het VB. Is dit niet teveel eer voor één partij om steeds als ondemo-kratische kapstok te figureren? Hun parlementariërs zijn wel door dit eigen volk gekozen, demokratisch lijkt me toch. Het lijkt wel alsof alle instellingen lege vaten zijn, de wereld is één geweldige play-game. De media trillen mee.

Wie wordt nog individueel op zijn daden afgerekend? Verdwijnt het beeld van de persoon-lijke verantwoordelijkheid? Ik schiet Philippe De Winter neer, beroep me op een ziektebeeld, mijn onschuld is meteen bewezen. Zo niet ziek, dan beïnvloed door een ideeëngoed. Ben ik verlamd en machteloos? Ik pleeg verzet, dit weze gezegd, ik laat me geen weken van de triller aansmeren, geen zomer van het horror-boek, laat die halloween aan mij voorbij gaan. Mag er nog een beetje geweldloosheid zijn alsjeblief? Maar die kassa tikt niet aan, de mas-sa verveelt zich en koopt een wrede wereld.

---------------------------------------------------------------------------------------

Ik voer een warrig discours, ik weet het, maar de meningen van de menigte verontrusten mij ten zeerste. Simplismen zijn aan de orde van de dag, niks wordt nog in perspectief ge-zien. Kretologie alom. Voor alles vindt men een voor de hand liggende verklaring, politieke recuperatie volgt snel. Niemand zoekt de schuld nog bij zichzelf, het zal altijd de buurman wezen, de buitenlander, de VB-er. Wij zijn kampioenen in het gooien van de eerste steen, daarna volgt vertraagde reflexie, of niet. Een mening is als een onderbroek, je trekt maar aan, je stapt eruit. Niemand toont zijn blote kont.

 

20:56 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

14-05-06

moederkesdag

Het is moederkesdag, ik zit thuis, ik ben moe, maar niet moedeloos. Wat baat het moederschap, wat leren wij uit de warme schoot? We gaan geen stap meer voorwaarts, noch mijn machteloze zelf, noch de zwakke medemens, het weze multicultureel of universeel. Oorlog en geweld, onze dwaze en eigenste eigenheden zijn helaas van alle tijden. Ik berust ondroevig in deze fataliteit. Het blije einde is nabij.

 

Leve het failliet van alle tijdsegmenten met de mensensoort als epi-centrum. Laten we dit bestel, tot en met het heden, als onver-mijdelijke oertijden benoemen. Barbaren zijn wij vanuit de innerlijke aard. Wij heten allen etterkoppen, zenuwlslopers, venijnverklikkers, driftendrijvers, moordaanrichters, psychostichters, dodoïden, tuig van de huichelrichel. We hangen aan de rand van het ravijn, gewoon nog een laatste duwtje, laat je naaste voorgaan, doorgang maken asltublieft.


Er komen andere tijden, de transhumanen zijn in aantocht. Robotten nestelen zich opper-technisch in ons onleefbaar hoofd, vervangen onze schuttersarmen, onze schoppersbenen, onze wraakneuronen. Wij stammen van oudsher uit het wereldse moeras, vandaar dat eeuwige geploeter. Darwin heeft ons vooruit geschopt, Nietzsche sloopte een afwezige God, maar de natuur zit aan zijn limieten, lyrisch en fysisch, wij zijn aan de ultieme vervanging toe. Heet dit ten lange leste niet terecht: "immanente rechtvaardigheid"?

 

Morgen transformeren hypertechnokraten ons in cleane computeroïden, zijnde artificieel en amoreel in de perfectie. Wij hebben hieraan geen enkele verdienste, wij zijn onmachtig om vanuit ons zwakke vlees, ons onmenselijke hart en onze onbestaande ziel autonoom een beter alternatief te bewerkstelligen. Wij zullen bevallen van de schoonste humanoïden.

 

Een soort God is dan geen begin, wel een mogelijk eindpunt. Zo komt hij er ook mooi uit.

22:53 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

12-05-06

zoutloze soul

Het orkest komt op, geen sexy saxen van de partij, dit zit reeds fout, god beware onze soul. Een sologitarist met het mislukste kapsel van de eeuw, stijl Tars Lootens met een schapentooi, glundert uitbundig. De basgitaar-meneer stamt ogenschijnlijk uit de Amerikaanse marine, een afgeborstelde kostuumpjesman met twee-milimeterige haardos, nors en macho. Achter de superstellage drums zit nog een mannetje verscholen, we zien hem dus niet. Eén plus-punt, een sobere toetsenist, hij redt de bende meermaals van de beschaamde afgrond.


De intro klinkt als dreinerige jazz, pingel-pingel, in eindeloze varia-ties, zeven bange minuten lang. Daarna wordt er plots gerockt, jawel, we horen flardjes Dr John, een deuntje dixie, maar al ver en verdacht weggespeeld van de verwachte soulescapade, laat staan een stomend hete funky serenade.

Na een tergend klein kwartiertje acht la Bettye Lavette haar glorie-moment gekomen, zij wandelt met veel gezwier van haar zwarte kont (schoon gat) het podium op. Nice to be in Belgium, great to see you back, glad to be me…, het gekende refrein. Daarna neemt het gezaag een aanvang, klagerig en traag. Bluesy monotoon en als de inspiratie stokt: plots in underdrive naar de jazzy pass-partout. Tussen de weeën door krijgen wij melige grapjes uit het klassieke sitcom-repertoire. Mother Lavette doet ook het obligate promo-praatje voor haar nieuwste plaatje. Onbeschaamd zet zij een schijnbaar kersvers nummer in, maar dan blijkt dat geïmproviseerde reclame, je hoort het niet voor mogelijk. Zij vindt zichzelf zeer grappig, haar onderdanige mannen lachen op commando mee.

Gedurende dit optreden van anderhalf uur geraken wij driemaal in iets wat lijkt op een kleine vervoering. Wanneer ze eerst onmiskenbaar Janis Joplin plagieert, goeie imitatie, wel zonder bronvermeding, tweedens als ze een John Prine-cover aankondigt en uitstekend vertolkt, een halve laatste keer bij een Motown-nummer, rakelings geslaagd.


Bettye Lavette werd met veel poeha aangekondigd in de rock-kalender, ronkende recensies uit de betere bladen, Patrick Riguelle stond achter ons en Martin Pulaski (den Hoochie Koochie) leek schichtig als zijn schaduw voorbij te schuiven. Ook weer veel balkend blasé volk in den AB. Wie niet meeheult, is een verouderd veulen. Leve ons, de neo-retrofieten.

Een optreden zonder toegiften, bissen waren gelukkig niet voorzien, drie kwartier aan-vangsvertraging kon zonder moeite. Toegegeven, Bettye Lavette is een ferme negerin, droog vijftig kilo aan de haak, rank en slank, voor haar prille zestig jaren een schoon bewaarde vrouw. Maar haar “deep dark soul“ was ze in Detroit vergeten, ze kon dit niet camoufleren met hopeloos hijgerig geschreeuw vanuit een té schraal afgapende ziel. Ook haar betonnen band bleek wars van ieder buikgevoel, nochtans de enige binnenplek voor het authentieke soulervaren.

Weer een illusie minder, niet al wat zwart is, kan ons funky laten blinken. Sorry dat we plenty socialiserende mensen hebben gederangeerd met onze zwijgende aanwezigheid.
Een beleefdheidsapplausje kon er van harte af, ons bedankje voor de net niet gemiste vroege trein.

 

18:43 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-05-06

dag Rebecca

Je bent zo fris als Iris (jeweetwel), da’s niet niks. Je bent een lieverdje, tenzij je liever in iets of iemand je tandjes zet, dan kan je bijten. Oh wee, degene die je pijn ervaren moet, hij (hetzij zij) zal het geweten hebben. Of niet soms?

 

Je bent ook een lekker vrankebekje, een eerlijk schoon brutaaltje. Daar hou ik van, ik evalueer je favorabel, “bruto-talig gesproken“, na je letterkundig te hebben gelikt en gewogen. De hangmat, die boog door, dat doen ze allemaal.

Doe ons een plezier, dekselse Rebecca, start je snel een blogje op. Je vraagt de elementen aan je zonnige weerman Marc en je knut-selt af tot je een knusse webhut hebt, een onderkomen voor je betoverende hoofd. Het is zo rap frivool gedaan als nu beloofd.

Je kan toch geen dagen, weken, maanden blijven dolen in onze internaten op het internet. Wij willen ook eens bij jou in bed, platonisch iets te makkelijk versproken. Geef je taal een onderdak, wij zwengelen zoiets aan met zwik en zwak.

 

Een zwak, zeg dat wel, hebben we voor de spontanisten, de pompisten van het vrije woord, de pronte taalfanaten. Jij bent een talent in wording, giet je letters in een bedding. Klop je op de flinke boezem, schrijf je naar je redding.

 

Pruttel maar niet tegen, geef je aan ons over. Sorry dat we vrijpostig zijn, dat is een adder in ons karakter die we adoreren. We zien iets gisten in je opgewarmde hart, er sist een bliksem door je hoofd. Gun jezelf het vrije woord.

 

17:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-05-06

leeg bestand

Met betrekkig tot de lege dagstand staat mijn teller op twee. Nochtans heb ik vele avonturen beleefd vandaag. Ze zitten ergens in mijn hoofd, ze verhuizen van de linker- naar de rechterregio, ze kriebelen als muizenissen. Miezerig.

We lagen stille uren ongezond en vastberaden in de namid-dagzon te staren, dan draait het hart op volle toeren.
Achter ons, in het open veld, speelden zigeunerkinderen, ploegden de boeren. Ook een ratelslang die kreunde.

 

De regen kwam, verdiend en regelrecht. Natgeplensd werden wij wakker uit een verloren oorlog. Was er ergens hoop op vrede? Wij erkenden mogelijks een reden, iets wat ons be-koorde. Later stonden wij voor een blote spiegel naar verdriet te zien. Armerzielen.


17:39 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

09-05-06

lege dagstand

Wie niets te vertellen heeft, zou beter zwijgen. Zo oreer ik onge-veer tegen mijn medemens, nooit te expliciet. Meestal staar ik naar het plafond, gaap ik naar een muur of werp ik blikken in de open haard. Maankraters kan ik aanrichten met mijn mentale afwe-zigheid. De vrucht van decennia halstarrig oefenen, professioneel introverteren.
Een ongewenst gesprek kan slopend zijn, tenzij met mezelf of in een kransje zielsverwanten. Ze blijven anoniem, gematigder dan mij.

 

Om maar te zeggen dat ik vandaag niets te melden heb. En tegelijkertijd mijn eigen principes torpedeer. Ik sta hier weer te blinken. Zonder schuldgevoel, lees mij lekker, ondanks lachwekkend irrelevant. Ik streef naar aandacht, ik leef op natte dromen dat de lezers mijn woorden adoreren. Ik geneer mij niet, ik ga nog een paar domme regels door. Wie zich stoort aan mij, dat hij/zij het zegge. Daarvoor dienen de replieken. Geef mij uw reacties, hier en nu en veel.

 

Ook de komende dagen zien er somber uit. Ik zit thuis te niksen, de federale bazen weer-houden me van heldendaden. “Ik ben een held in het diepst van mijn betrachtingen“.
Wie beweert het tegendeel met betrekking tot zijn trotse ego? En waarom zouden we
geen helden mogen zijn? Zelfvertrouwen hebben, geen geweld gebruiken, mensen helpen enzovoort. Zuivere egotrippers zijn onze tegensoort, wij doen en denken dingen waar iedereen zijn gading in kan vinden. OF NIET.

Ik raak er niet aan uit, wat schrijf ik me hier te pletter om te verbergen dat ik er eigenlijk niet ben vandaag. Iemand in mij deed een bergje strijk, dweilde wat rond op vloeren, zoog het stof. Toch voelde iets in mij zich overbodig. Ik liep in de natuur verloren gedurende negentig minuten endorfines (hoeveel kilometers?). Schaadt het niet, dan baat het mij. Slenterend door een dag, zelfs geen terras gedaan, tegen een stationsmuur in de zon gezeten. Met Carmiggelt.

 

Het voordeel van schrijver te zijn, je sterft nooit in de dood, je blijft altijd ergens in ge-sprek. Tussen Simon C. en mij klikte het fijn. De sobere woordenman was een taaie zwijger, hij sprak ook karig op papier, weliswaar treffend en teder, een eenzame hartenklever.
Zo eindig ik hier verlegen, in tegenspraak met mijzelf, ik heb toch mijn tekstje afgezaagd. De doortikker wikt en weegt zichzelf. Anderen vinden mij te licht, wellicht onevenwichtig.
Ik sluit nu af, niks is ooit verloren. Morgen inspiratie zat?

20:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08-05-06

intieme werkcode

Bij ons doen sommige jongens het ook met jongens. De meisjes doen het met de meeste meisjes, maar eveneens met de jongens, evenwel niet met allemaal. Het is ook communautair bepaald. Waalse boys doen het enkel met de Walen, zelfs met de Brusse-laars, haast nooit met Vlamingen. De Vlamingen zijn ook geen vragende partij, tenzij een kleine kentering sinds recente tijd.

Alle Waalse meisjes doen het met de jongens, behalve met die-genen die hen extra-hiërarchisch domineren, een klare redenering. De Waalse jongens aarzelen evenzeer op dit terrein, onder gelijken wijken zij niet voor mekaar, maar wel voor een graadje hoger.
Bijna zoals de Vlaamse meisjes, ze trekken zich voor de hogere bazen tactvol terug, niet voor het verzoenbare tussenkader.

 

Bazen doen het nooit met bazen, tenzij die van tweede rang, en dan enkel met de andere sexe. Een klasseregel? Om aan de codes te wennen moet je een mooi eindje mee floreren in het bedrijf. Bij prille aanvang kan je het ongewild verprutsen, je wil het goed doen, maar de tegenpartij twijfelt of krabbelt terug. Je likt je wonden, pijnlijke afgang.

Je biedt het verkeerde lichaamsdeel aan, je toont je bereidwillig met mond of hand, maar het moet andersom. Een tijdje struikelen is ingecalculeerd, een paar weken buitelen wordt getolereerd. Na een maandje dien je het wel te beheersen en moet je de grenzen kennen van jezelf, inclusief de privacy van anderen in hun aparte categoriën.

Dus kus ik alle Vlaamse meisjes, ook de Waalse, maar niet de Waalse jongens, laat staan de Vlaamse koene kerels. Degenen die onzoenbaar zijn, krijgen een handje. Een knuffel is voor de zeldzame intimi, dwz milde meiden uit noord en zuid. Met een zachte kern van jongens wordt dat een schouderklopje. Bij aanvang van de dienst grabbelen wij met zijn tientallen door de handjes, wandelen wij langs de wangen. Een ervaren kenner mist nog zelden, ik spreek hier reeds voor mezelf.

Schone gewoontes zijn het, de aaibaarheidsfactor varieert echter volgens ongeschreven regels. Ken je medemens, ken ook jezelf. Zoen niet zomaar een aanlokkelijke wang, verricht eerst het snelle denkproces. Handel nooit lukraak, zoiets kan carrières schaden. Bied zeker niet de andere wang aan, ééntje volstaat, de rechter is de enige correcte.

Ik geraak er ondertussen makkelijk uit wijs. Een persoonlijke toets is voor de gevorderden. Ik doe ook mijn ding. Een speels frivole graai, een aaitje over een stille bil, een streling langs een steelse lok. Lichaamstaal, een fraai verhaal.

20:10 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-05-06

stadscowboy

Op dezelfde plek van ons vorig wedervaren kwamen we gisteren dé stadscowboy van Brussel tegen, onze nationale Arno. Nonchalante jongen, slentert zijn eigen gangetje, maar zwaait wel vriendelijk een handje. De wereld zal hem een zorg wezen, zou men kunnen denken bij zijn zwevende aanwezigheid. Maar we weten toevallig dat hij met één en ander fel begaan is. Het wel en wee van de stad ligt hem nauw aan het hart, ook hij vreest voor verbrokkeling en im-plosie. Onlangs maakte hij een ritje met een politiepatrouille, als leken-specialist in de materie reed hij mee door de verloederde wijken, pal de grauwe ghetto’s in.
Arno heeft zo zijn eigen mening, ook hij ziet de dreiging, niet alles oogt rock 'n roll . Wars van ideologisch links of rechts uitte hij on-gezouten zijn ideeën, genuanceerd dat wel. Niemand moet bang  zijn, het Vlaams Belang heeft geen klant aan hem. Progressieve salon-freakers van op oude en jonge barricaden (bankstellen!) kunnen hem evenmin binnendoen. Het discours van Arno staat op zich, hij kijkt en oordeelt vanuit de zieke buik van de stad, met de bezorgde blik van een volwassen puber.
De story werd vastgelegd en verder verteld door een Vlaamse krant. Als Jan met de Pet zulk verhaal zou brengen, wordt hij ongenadig weggehoond of met een leeuwenvlag be-loond. Nu zweeg nieuw-links verlegen, de neo-rechtsen durfden niet bewegen, aan Arno kan je op zijn terrein geen greintje tornen. Hij is gewoon en autonoom zichzelf. Het kan verkeren in een samenleving, onze opperzanger en rabiate rebel vond de flikken sympa quoi. Ach, wie ben ik in dat bestel?
  

17:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-05-06

kleinste meisjes

Deze middag worden wij aangeroepen door frêle vrouwenstemmen, altijd wel leuk. Plaats van het gebeuren is het Zuidstation in Brussel. Wij zijn met zijn dappere tweetjes, maar noch mijn kollega, noch ikzelf, kunnen de dames ontwaren. Nogmaals dat geroep, een beetje schril, van ergens vaag beneden, ongeveer tussen de benen van de voorbijgangers. Dan doen wij verbaasd onze ontdekking. Twee mini-meisjes, zeg maar dwergen, rijden zich in hun rolstoeltjes tot voor onze voeten. Zij kirren een beetje, ik druk het oneerbiedig uit, maar zo was het. In het Frans vragen zij ons om bijstand, niet zomaar vrijblijvend. Of wij geld uit de automaat willen halen voor hen, zelf kunnen zij er niet bij. Wij piloteren hen meteen door het drukke reizigersverkeer. Aan de Mister Cash staat een ellenlange file. Het ogenschijnlijk oudste meisje haalt haar bankkaart uit een minitasje. Dan pas merk ik dat zij haast geen armen heeft, dit zijn twee stompjes aan de schouders. Haar vriendinnetje idem dito. Deze kindvrouwtjes hebben ook nauwelijks benen, zij komen met moeite aan een goeie meter. Abstracte redenering, dit soort misbedeelde mensen staat uiteraard nooit op eigen benen. In figuurlijke zin doen zij dat nochtans wel, zij roeren aardig hun mondje. Ze zijn zelfs zeer spitsvondig, want in een ongezien ogenblik heeft één van beide een kaartnummer voor ons neergepend. De geheime code om ons toe te laten hun euro-briefjes uit de muur te toveren. De file wijkt gewillig, slechts symbolisch voor ons, maar in hoofdzaak voor de aanblik van deze onaardse wezens. De automaat doet snel zijn ding en werpt gewillig een hoopje geld naar buiten. Wij hanteren het manna met fluwelen handen en overhandigen het met schroom aan de twee gestuurde engelen. Zij bergen elk een afgepaste helft in hun kabouterkleertjes weg. Het gebeurt zo bliksemsnel dat wij niks zien verdwijnen, in een blitse wenk zijn de briefjes opgeborgen. Alles geschiedt gezwind en met vriendelijke blik.
De omstaanders vergapen zich zodanig aan dit pardonnabele theaternummer dat zij ver-geten verder aan te schuiven. Wij staan zelf ook met grote ogen dit mini-schouwspel aan te staren. De liliputters bedanken ons omstandig, ook in het plotse Nederlands dat zij fraai beheersen. Wij krijgen nog een allerhartelijkste groet en dan rollen zij reeds aan een vaartje verder. Wij kijken hen nog een tijdje na, bezorgd om zoveel kleine kwetsbaarheid.
Als zij in de verte een eerste bocht inrijden en uit ons blikveld verdwijnen, halen wij ver-wonderd adem. Ook de andere toeschouwers komen langzaam in beweging. Iedereen lijkt vrolijk opgelucht, dit was een heikele karwei. Een ongewone klus voor ons en voor de kijklustigen. Maar de twee dartele dwergjes redden zich vast en zeker overal uit hun nietige positie. Met zoveel schone lef ben je vrijgesteld van kleine tegenslagen in dit leven. Zelfs zonder armen, zonder benen.

 

Groteske jongen
Een addendum opgedragen aan Patrick De Witte, medewerker van het dode tijdschrift Deng. Opdat hij zou weten dat ik me uit hoofde van mijn beroep niet voluit kan verdedigen op zijn blog. Opdat hij zou beseffen dat hij zich als een snobistische progressist gedraagt die vanuit zijn linkserige salon makkelijk met hoogdravende theorietjes kan soleren. Als hij vanuit de echte merde zou oreren , zou hij beseffen dat „de voornaamste plicht van de moderne intellectueel is om het voor de hand liggende te constateren, om de stinkende kleine dogma’s die onze ziel belagen te doorprikken“. Ik meen dat zijn soort volk maar heel weinig realiteit kan verdragen, maar geen enkele moeite heeft met het irreële. Beste Pat, je plaatste mijn ideeën bij het VB, je laste mijn sossen-repliek niet in. Wel, slik dan dit!

 

Grote jongen
Een post-addendum opgedragen aan Franky Dury, succes-trainer van Zulte Waregem. Deze beminnelijke man was een promotiegenoot van mij. Een paar decennia geleden zaten wij op dezelfde strenge banken. Wij hebben wat afgelachen. We dreven stil en geslepen de spot met gezag en botte discipline. Maar toch hebben we onszelf vooruit geschopt. Niet links of niet rechts, maar meestal tactvol voorwaarts. Geen etiketten op mensen kleven, waardig-heid hanteren. Franky is dé nieuwe man. Laat alle intellectuele dwepers een voorbeeld ne-men aan zijn discreet talent, zijn slimme eigenheid. Wij hebben geen goeroe’s nodig, geen goden of geboden, gewoon maar kleine mensen die in een mooi idee geloven. Het kan door middel van de sport, door kunsten of met bloggen. Altijd met eerlijkheid, geen smerigheid. Oké Pédéwé?

 

22:19 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-05-06

Amsterdam

Het blinkt zeven uur

de dikke avondzon

knalt tegen amsterdam

van gogh verstrooit zijn geel

besmeert de gevel
van de stad en het station

 

een gekke duif scheert neer

beloert mij lang en bang

als was ik een melkerszoon

wie weet uit rotterdam

hé, ik ben jules deelder niet

misschien zijn blonde kloon

 

nog eer de liefste man

van zij die lacht en mint

zij slaat mijn klok van slag

verzet de wijzers in de wind

geen krimp om elke glimp

ik kantel vrouwenkonten ver

 

imagineer schrijf alles neer

de schoon madam komt op

ze kent de schilder zonder oor

van maskerades beelden stop

 

door onverstoorde zonnebril

verdonkert lui het avondstil

vervalt tot nacht de stad

slaap ik languit in haar

 

23:46 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-05-06

de sossen

Vanavond moet ik werken, tot morgenvroeg. Wat er op het menu staat weten we nog niet. Misschien een nachtje zwerven met onze ploeg, langs verlaten wegen of lugubere stations, een discotheek-bezoekje tot op obscure parkings, neon-etalages controleren?

 

Om maar te zeggen dat ik wel degelijk besef dat het feest van de arbeid dient gevierd te worden. Werkers aller landen, verenigt u. Smijt één steen naar het kapitalistisch gespuis. Tot hier en niet verder, zo’n beeldenstormer ben ik nu ook weer niet. Bang van groepen en geroep.

 

Toch voel ik me geallieerd met “socialisten”, ik bedoel dit breder dan de politieke context.
Afkomstig uit een eertijds doodarme regio in het oostelijke gat van het Hageland, weet ik nog steeds hoe armoedig een gemeenschap kan zijn. Keuterboeren, fabriekswerkers en koolputters, dat was het zowat. De dorpssecretaris en de onderwijzers van de plaatselijke school waren de notabelen, alle mannen namen hun klak af voor dat soort zelfverklaarde elite. Vrouwen kweekten nederig een grote kroost en gingen ’s zondags ter kerke. Hun venten gingen grimmig mee en zetten het na de hoogmis op een zuipen. Trieste folklore.

Ik schrijf hier geen geschiedenis, dit gaat niet over de jaren veertig of vijftig, maar tot de latere jaren zestig en zeventig heersten zulke onfrisse tradities. De kerk en het (klein) kapitaal hadden een lokale orde geïnstalleerd die tegelijkertijd voor een onverbiddelijke sociale controle zorgden. Mei ’68 werd geruisloos overleefd, geen vranke haan die onraad kraaide in die maand.

 

Maar troost in onderdanige dagen, er waren de goddeloze sossen, een net niet te ver-waarlozen minderheid die schaamteloos in de contramine ging. Reeds als kind, en meer
nog als jonge puber ging ik plat voor hun stoutmoedigheid, hun vranke taal, hun onbe-schroomde kritiek op vorst en vaticaan. Dus er was toch verlossing mogelijk uit de tien geboden van ons bekrompen dagelijks bestaan. Ik breng een eresaluut aan alle brutale gasten die het braaf-rurale boekje durfden te buiten gaan, aan de zeldzame volkse madammen die hun symbolisch blote kont toonden aan de potentaat-pastoor en zijn kwezelmeid (die twee vogelden wel in den duik, da’s een ander verhaal).
Pikante provocatie, verbale schuimbekkerij en expliciete sex als daden van protest, erotiek en wilde jazz-muziek als middelen om de verknechting te ontwrichten. Pas later, vele jaren na dato, kwam de rock ’n roll en werden we massaal verstandig en volwassen.
De socialisten hadden ons de eerste lessen van opstandigheid geleerd, de prille ideëen van een eigengereide geest doen ontkiemen. Daar zijn we dankbaar voor, rooie rakkers. Leve jullie internationale. Ook in ons regionaal achtergat smeten jullie de eerste stenen.

 

Vandaag, 1 mei, is de enige feestdag waarvoor ik mijn pet wil afnemen. Uit erkenning voor een gedachtengoed, vol van ontvoogding, dat mij vormde. Die tere roos verdient een vruchtbaar plaatsje in mijn vredesvuist. Een vuist die dient om handjes mee te wuiven, uiteraard.

 

15:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |