12-05-06

zoutloze soul

Het orkest komt op, geen sexy saxen van de partij, dit zit reeds fout, god beware onze soul. Een sologitarist met het mislukste kapsel van de eeuw, stijl Tars Lootens met een schapentooi, glundert uitbundig. De basgitaar-meneer stamt ogenschijnlijk uit de Amerikaanse marine, een afgeborstelde kostuumpjesman met twee-milimeterige haardos, nors en macho. Achter de superstellage drums zit nog een mannetje verscholen, we zien hem dus niet. Eén plus-punt, een sobere toetsenist, hij redt de bende meermaals van de beschaamde afgrond.


De intro klinkt als dreinerige jazz, pingel-pingel, in eindeloze varia-ties, zeven bange minuten lang. Daarna wordt er plots gerockt, jawel, we horen flardjes Dr John, een deuntje dixie, maar al ver en verdacht weggespeeld van de verwachte soulescapade, laat staan een stomend hete funky serenade.

Na een tergend klein kwartiertje acht la Bettye Lavette haar glorie-moment gekomen, zij wandelt met veel gezwier van haar zwarte kont (schoon gat) het podium op. Nice to be in Belgium, great to see you back, glad to be me…, het gekende refrein. Daarna neemt het gezaag een aanvang, klagerig en traag. Bluesy monotoon en als de inspiratie stokt: plots in underdrive naar de jazzy pass-partout. Tussen de weeën door krijgen wij melige grapjes uit het klassieke sitcom-repertoire. Mother Lavette doet ook het obligate promo-praatje voor haar nieuwste plaatje. Onbeschaamd zet zij een schijnbaar kersvers nummer in, maar dan blijkt dat geïmproviseerde reclame, je hoort het niet voor mogelijk. Zij vindt zichzelf zeer grappig, haar onderdanige mannen lachen op commando mee.

Gedurende dit optreden van anderhalf uur geraken wij driemaal in iets wat lijkt op een kleine vervoering. Wanneer ze eerst onmiskenbaar Janis Joplin plagieert, goeie imitatie, wel zonder bronvermeding, tweedens als ze een John Prine-cover aankondigt en uitstekend vertolkt, een halve laatste keer bij een Motown-nummer, rakelings geslaagd.


Bettye Lavette werd met veel poeha aangekondigd in de rock-kalender, ronkende recensies uit de betere bladen, Patrick Riguelle stond achter ons en Martin Pulaski (den Hoochie Koochie) leek schichtig als zijn schaduw voorbij te schuiven. Ook weer veel balkend blasé volk in den AB. Wie niet meeheult, is een verouderd veulen. Leve ons, de neo-retrofieten.

Een optreden zonder toegiften, bissen waren gelukkig niet voorzien, drie kwartier aan-vangsvertraging kon zonder moeite. Toegegeven, Bettye Lavette is een ferme negerin, droog vijftig kilo aan de haak, rank en slank, voor haar prille zestig jaren een schoon bewaarde vrouw. Maar haar “deep dark soul“ was ze in Detroit vergeten, ze kon dit niet camoufleren met hopeloos hijgerig geschreeuw vanuit een té schraal afgapende ziel. Ook haar betonnen band bleek wars van ieder buikgevoel, nochtans de enige binnenplek voor het authentieke soulervaren.

Weer een illusie minder, niet al wat zwart is, kan ons funky laten blinken. Sorry dat we plenty socialiserende mensen hebben gederangeerd met onze zwijgende aanwezigheid.
Een beleefdheidsapplausje kon er van harte af, ons bedankje voor de net niet gemiste vroege trein.

 

18:43 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Er zijn ook veel blanken zonder bezieling
*wij zijn allang blij dat je de trein hebt gehaald.
Scheelt ons een retourtje*

Gepost door: Erwin Troost | 12-05-06

beleefdheids- applausje, Marlon?
:-)
Jammer dat je het concert niet goed vond. Maar in elk geval weer goed voor je inspiratie.

Gepost door: evy | 12-05-06

bisnummers @Erwin: jouw empathie is altijd grenzeloos, dat siert je, schone jongen

@Evy: we blijven mekaar verbazen, leuk voor ons beide, of nietwaar?

mv

Gepost door: marlon | 13-05-06

@ marlon O ja.

Gepost door: evy | 14-05-06

ander concert ik denk dat je je in een parallel universum bevond, waar een andere bettye lavette optrad. het was een schitterend concert, maar, toegegeven, de zangeres en de band waren moe. ik vind dat iedereen met zijn of haar haar mag doen wat hij of zij wil. ik dacht dat jij een voorstander was van authenticiteit, van jezelf zijn?
de praatjes tussen de songs, zoals bettye lavette dat deed, dat is typisch voor soulconcerten. goths en dergelijke zullen dat niet leuk vinden, want daar word je niet depressief en het zet je ook niet aan tot 'zinloos geweld'.
Er was trouwens uitbundig applaus, en waar ik stond werd, vooral door jonge mensen, flink wat gedanst. Tars Lootens ken ik niet en van Dr. John heb ik geen spoor gehoord. In verband met Janis Joplin draai je de zaken om. Het was zij die zangeressen als Bettye Lavette imiteerde (soms eens een keer nogal goed). Piece Of My Heart was van Erma Franklin (zus van Aretha). Janis Joplin heeft songs gecoverd van Bobby Womack, Howard Tate, Garnett Mimms (van The Enchanters), Nina Simone en Big Mama Thornton. Bettye Lavette had net zo goed in dat rijtje kunnen staan.
Wel sympathiek dat je de aanwezigheid van mijn schaduw vermeldt.

Gepost door: martin | 18-05-06

De commentaren zijn gesloten.