09-05-06

lege dagstand

Wie niets te vertellen heeft, zou beter zwijgen. Zo oreer ik onge-veer tegen mijn medemens, nooit te expliciet. Meestal staar ik naar het plafond, gaap ik naar een muur of werp ik blikken in de open haard. Maankraters kan ik aanrichten met mijn mentale afwe-zigheid. De vrucht van decennia halstarrig oefenen, professioneel introverteren.
Een ongewenst gesprek kan slopend zijn, tenzij met mezelf of in een kransje zielsverwanten. Ze blijven anoniem, gematigder dan mij.

 

Om maar te zeggen dat ik vandaag niets te melden heb. En tegelijkertijd mijn eigen principes torpedeer. Ik sta hier weer te blinken. Zonder schuldgevoel, lees mij lekker, ondanks lachwekkend irrelevant. Ik streef naar aandacht, ik leef op natte dromen dat de lezers mijn woorden adoreren. Ik geneer mij niet, ik ga nog een paar domme regels door. Wie zich stoort aan mij, dat hij/zij het zegge. Daarvoor dienen de replieken. Geef mij uw reacties, hier en nu en veel.

 

Ook de komende dagen zien er somber uit. Ik zit thuis te niksen, de federale bazen weer-houden me van heldendaden. “Ik ben een held in het diepst van mijn betrachtingen“.
Wie beweert het tegendeel met betrekking tot zijn trotse ego? En waarom zouden we
geen helden mogen zijn? Zelfvertrouwen hebben, geen geweld gebruiken, mensen helpen enzovoort. Zuivere egotrippers zijn onze tegensoort, wij doen en denken dingen waar iedereen zijn gading in kan vinden. OF NIET.

Ik raak er niet aan uit, wat schrijf ik me hier te pletter om te verbergen dat ik er eigenlijk niet ben vandaag. Iemand in mij deed een bergje strijk, dweilde wat rond op vloeren, zoog het stof. Toch voelde iets in mij zich overbodig. Ik liep in de natuur verloren gedurende negentig minuten endorfines (hoeveel kilometers?). Schaadt het niet, dan baat het mij. Slenterend door een dag, zelfs geen terras gedaan, tegen een stationsmuur in de zon gezeten. Met Carmiggelt.

 

Het voordeel van schrijver te zijn, je sterft nooit in de dood, je blijft altijd ergens in ge-sprek. Tussen Simon C. en mij klikte het fijn. De sobere woordenman was een taaie zwijger, hij sprak ook karig op papier, weliswaar treffend en teder, een eenzame hartenklever.
Zo eindig ik hier verlegen, in tegenspraak met mijzelf, ik heb toch mijn tekstje afgezaagd. De doortikker wikt en weegt zichzelf. Anderen vinden mij te licht, wellicht onevenwichtig.
Ik sluit nu af, niks is ooit verloren. Morgen inspiratie zat?

20:49 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

aandacht! Ik heb de indruk dat je je vandaag wat dépri voelt...schrijven helpt je van die gevoelens af,dat bewijs je des te meer!
Het is voor mij telkens 'raar' om te antwoorden op je 'beeldspraak' in 'klare taal'.Ik ga niet spreken op jouw manier ,want dat kan ik gewoon niet!
Is dit een aangeboren gave of heb je een opleiding gehad die hiermee verband hield?
Marlon,prijs je gelukkig als je eens een dag niets hoeft te doen;het leven is al genoeg gestresst!Jij hebt al afkickingsverschijnselen,dus voel je absoluut niet schuldig...en als je vindt dat je teveel vrije tijd hebt,bestaat er nog het vrijwilligerswerk.Sedert ik hiermee begonnen ben,moet ik vechten voor een beetje tijd voor mezelf,wat ook niet de bedoeling is.
Je bent een zwijgzaam type,zeg je.Heb je weinig vrienden waar je eens spontaan onaangekondigd terecht kunt?of waarmee je eens helemaal uit de bol kunt gaan?
Ik weet het,ik ben veel te nieuwsgierig,je somberheid kan een totaal andere reden hebben en ik respecteer dat.
Aandacht willen,logisch,wie kan er nu een normaal leven leiden zonder een greintje aandacht van zijn medemens?Ik alvast niet!Ik snak naar menselijke warmte en doe ook alles om die te krijgen,onbewust.
Ik vind je alvast een interessant individu,boeiend...
tot schrijfs...
x-je

Gepost door: rebecca | 09-05-06

@rebecca hallo denderende lady, je bent een indrukwekkend type, wist je dat? jawel!
ik ben een autodidactische eenzaat, gelukkig niet alleen in het leven... euh, dat vrijwilligerswerk, iets in die aard is gepland, maar pas voor later

helaba dame Rebecca, waarom begin jij niet te bloggen, gewoon een log- of dagboekje, je lijkt me helemaal het spontane type om woordjes neer te kwakken, een tipje voor een titelatuur: "Rebecca's bakens" of "Rebecca bekt zich af"... wat denk je, vraag eens aan ton Marc à toi, and say yes!!!

dikke X, marlon.

Gepost door: marlon | 09-05-06

euh... om niet in herhaling te vallen, maar eerder onverwacht binnen te stuiken: ik heb bij evy gereageerd op jouw zienswijze tegenover mijn blog-leven. Ik wacht, vol spanning en vragen, op jouw antwoorden, vol verwachting. Spaar me maar niet, kritiek is altijd positief, als je er juist mee omgaat...
groetjes, mv
karlo

Gepost door: karlo | 09-05-06

op zijn kikkertjes hoi karlo, ik wou gewoon meegeven dat ik het vaak grappig vind zoals jij overal opduikt en weer wegspringt, je doet altijd zo een soort blitz, maar dat is juist het leuke aan je tussensprongetjes, blijven kikkeren graag.

mv

Gepost door: marlon | 10-05-06

Marlon oh Marlon kwajongen. Wat te zeggen op mijn rondje bij jou op de stoep. Geen koffie of een koek? Wat is een goed thema? Wat doet ons bruisen wat maakt ons vurig nieuwsgierig wat is nodig te weten te kennen? Opdat we het van de daken brullen we weten het we zijn er uit ik ben het. We zijn het zelf die ons in de weg zitten. Verdomme hoe doen we dat als we het weten wat dan? Wat dient er dan gezegd gedaan geschreven.Waarover zou het gaan? Ik groet je in gelijkheid.

Gepost door: enscho | 10-05-06

Koesteren dag marlonkennerderwonderenvanmoedernatuur, je doet je naam alle eer aan. ze is werkelijk een zeldzame parel, een blanke pit met een zachte bolster. koesteren en op handen dragen is het minste wat we voor haar kunnen doen.
marc

Gepost door: marc | 10-05-06

hé Marlon In jouw oneindig nietszeggen heb je alweer het beste van jezelf gezegd.
In jouw eigen verveling heb je onze hersenkronkels beveelt tot het kneden van jouw gedachten.
In jouw ondraaglijke eenzaamheid heb je ons met Carmiggelt omzeild.
Toch bedankt om ons mee te voeren in jouw labyrint van zalig niets doen met heel veel woorden....
ALs er iemand is die me doet bewonderen en verwonderen, dan kom ik hier graag terug.
(open)hartelijke groeten,
Iris

Gepost door: Iris | 10-05-06

unisono @enscho: ik waardeer vooral je vrouwelijke kant, dat wist je reeds, ik denk dat wij afstandelijk samen op een pad wandelen naar het transhumanisme, er is uiteraard plaats voor anderen...

@marco: de parels op haar bolsters, ik wil ze koesteren, in mijn handen dragen, met zachte tanden op zoek gaan naar haar ranke pit...

mv

Gepost door: marlon | 10-05-06

re-Bloemenkind Dag Iris, je maakt me sprakeloos verlegen, niet mijn gewoonte tegenover dames, maar jij bent ook een Grande Dame, merci ma Bellefleur.

mv.

Gepost door: marlon | 10-05-06

hijg hijg Woaw...i'm in heaven...

effe een afkoelende douche nemen!

Gepost door: rebecca | 10-05-06

titel blog Hmm,niet mis je voorstel;maar...nu alleen de 'b' niet door de 'l' vervangen,alhoewel...

Gepost door: rebecca | 10-05-06

re-baad-ster Rebecca, zeep je lekker in, laat dat schuim maar spatten, naspoelen met nat (al dat zwoele glad). Ik zit in mijn blote tuintje met de laptop. Loretta en ik dragen een nieuwe monokini, een hyperkinetisch kriebelmodel.

mv

Gepost door: marlon | 10-05-06

vastbijten Nu bijt ik me vast. jouw antwoord geeft me geen voldoening. Had meer zwavel en vuur verwacht. Dit is niet waar ik op wachtte. Schiet maar raak, ik heb m'n kogelvrij vest aan. Wees de hond, ik ben de dresseur. Je leert het wel... dus barst los. Want dit antwoord, nee dat verwachtte ik niet.
Teleurgesteld,
karlo

Gepost door: karlo | 10-05-06

Het vrouwelijke? Is er buiten de geslachten in potentie verschil? En wat versta je dan onder het manlijke? Hoe zit het dan met emotie is dat vrouwlijk? Of is voelen vrouwlijk. Ik ben niet meer op zoek naar een ideologie maar naar het zelf. Beter gezegd het leren daar te ZIJN. In de strijd zit oude projectie angst laat het los. We zijn vrienden.

Gepost door: enscho | 11-05-06

De commentaren zijn gesloten.