05-05-06

kleinste meisjes

Deze middag worden wij aangeroepen door frêle vrouwenstemmen, altijd wel leuk. Plaats van het gebeuren is het Zuidstation in Brussel. Wij zijn met zijn dappere tweetjes, maar noch mijn kollega, noch ikzelf, kunnen de dames ontwaren. Nogmaals dat geroep, een beetje schril, van ergens vaag beneden, ongeveer tussen de benen van de voorbijgangers. Dan doen wij verbaasd onze ontdekking. Twee mini-meisjes, zeg maar dwergen, rijden zich in hun rolstoeltjes tot voor onze voeten. Zij kirren een beetje, ik druk het oneerbiedig uit, maar zo was het. In het Frans vragen zij ons om bijstand, niet zomaar vrijblijvend. Of wij geld uit de automaat willen halen voor hen, zelf kunnen zij er niet bij. Wij piloteren hen meteen door het drukke reizigersverkeer. Aan de Mister Cash staat een ellenlange file. Het ogenschijnlijk oudste meisje haalt haar bankkaart uit een minitasje. Dan pas merk ik dat zij haast geen armen heeft, dit zijn twee stompjes aan de schouders. Haar vriendinnetje idem dito. Deze kindvrouwtjes hebben ook nauwelijks benen, zij komen met moeite aan een goeie meter. Abstracte redenering, dit soort misbedeelde mensen staat uiteraard nooit op eigen benen. In figuurlijke zin doen zij dat nochtans wel, zij roeren aardig hun mondje. Ze zijn zelfs zeer spitsvondig, want in een ongezien ogenblik heeft één van beide een kaartnummer voor ons neergepend. De geheime code om ons toe te laten hun euro-briefjes uit de muur te toveren. De file wijkt gewillig, slechts symbolisch voor ons, maar in hoofdzaak voor de aanblik van deze onaardse wezens. De automaat doet snel zijn ding en werpt gewillig een hoopje geld naar buiten. Wij hanteren het manna met fluwelen handen en overhandigen het met schroom aan de twee gestuurde engelen. Zij bergen elk een afgepaste helft in hun kabouterkleertjes weg. Het gebeurt zo bliksemsnel dat wij niks zien verdwijnen, in een blitse wenk zijn de briefjes opgeborgen. Alles geschiedt gezwind en met vriendelijke blik.
De omstaanders vergapen zich zodanig aan dit pardonnabele theaternummer dat zij ver-geten verder aan te schuiven. Wij staan zelf ook met grote ogen dit mini-schouwspel aan te staren. De liliputters bedanken ons omstandig, ook in het plotse Nederlands dat zij fraai beheersen. Wij krijgen nog een allerhartelijkste groet en dan rollen zij reeds aan een vaartje verder. Wij kijken hen nog een tijdje na, bezorgd om zoveel kleine kwetsbaarheid.
Als zij in de verte een eerste bocht inrijden en uit ons blikveld verdwijnen, halen wij ver-wonderd adem. Ook de andere toeschouwers komen langzaam in beweging. Iedereen lijkt vrolijk opgelucht, dit was een heikele karwei. Een ongewone klus voor ons en voor de kijklustigen. Maar de twee dartele dwergjes redden zich vast en zeker overal uit hun nietige positie. Met zoveel schone lef ben je vrijgesteld van kleine tegenslagen in dit leven. Zelfs zonder armen, zonder benen.

 

Groteske jongen
Een addendum opgedragen aan Patrick De Witte, medewerker van het dode tijdschrift Deng. Opdat hij zou weten dat ik me uit hoofde van mijn beroep niet voluit kan verdedigen op zijn blog. Opdat hij zou beseffen dat hij zich als een snobistische progressist gedraagt die vanuit zijn linkserige salon makkelijk met hoogdravende theorietjes kan soleren. Als hij vanuit de echte merde zou oreren , zou hij beseffen dat „de voornaamste plicht van de moderne intellectueel is om het voor de hand liggende te constateren, om de stinkende kleine dogma’s die onze ziel belagen te doorprikken“. Ik meen dat zijn soort volk maar heel weinig realiteit kan verdragen, maar geen enkele moeite heeft met het irreële. Beste Pat, je plaatste mijn ideeën bij het VB, je laste mijn sossen-repliek niet in. Wel, slik dan dit!

 

Grote jongen
Een post-addendum opgedragen aan Franky Dury, succes-trainer van Zulte Waregem. Deze beminnelijke man was een promotiegenoot van mij. Een paar decennia geleden zaten wij op dezelfde strenge banken. Wij hebben wat afgelachen. We dreven stil en geslepen de spot met gezag en botte discipline. Maar toch hebben we onszelf vooruit geschopt. Niet links of niet rechts, maar meestal tactvol voorwaarts. Geen etiketten op mensen kleven, waardig-heid hanteren. Franky is dé nieuwe man. Laat alle intellectuele dwepers een voorbeeld ne-men aan zijn discreet talent, zijn slimme eigenheid. Wij hebben geen goeroe’s nodig, geen goden of geboden, gewoon maar kleine mensen die in een mooi idee geloven. Het kan door middel van de sport, door kunsten of met bloggen. Altijd met eerlijkheid, geen smerigheid. Oké Pédéwé?

 

22:19 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

VB ? Dom dom dom van PDW Iemand die zo heerlijk eerlijk voor eigen mening uitkomt ? Die nadenken durft over wat zeggen en gezegd wordt ? Heerlijk arrogant voor zichzelve denken durven kan. Een zo'n schoon woordenkunstelaar. Die voor zichzelve de spreekwoordelijke roede niet en sparen wil?
Zo iemand zet je toch niet bij de domme bruine horde? Die past toch niet in het lege legertje leeghoofden ?
Zou de absynth PDW's grijze massa verpruts hebben ?

Gepost door: Jo | 05-05-06

schouwspel ja, dat moet wel een mooi schouwspel geweest zijn, je beschrijving is trouwens heel duidelijk, net of ik stond mee te kijken.

Gepost door: evy | 06-05-06

ontroerend mooi ! Prachtig be- en omschreven, marlon.
Ik hoop dat deze litteraire aanklacht er een beetje toe bijdraagt dat het niet blijft bij de gapende meute maar dat ook de overheid zich aan deze problemen mag vergapen tot verder nadenken.
fijn weekend met minder gapende momenten....tenzij van de slaap,
Iris

Gepost door: Iris | 06-05-06

franky dury volledig eens met je visie over frank dury. het is een man met klasse maar toch geen blasé. kortom, een man zoals er meer zouden moeten zijn. trouwens, hij komt uit dezelfde vijver als mijn vis.
hé marlon, geniet van het weekend, neem je lieve vrouwtje mee uit and dance your legs down to your knees.

Gepost door: marc | 06-05-06

gapen, vergapen, zich vergapen.... Het schoot me wat later te binnen, maar nog net niet te laat :
"Omstaanders vergapen zich aan alles behalve aan zichtzelf"
En nu ga ik mezelf vergapen op een terrasje ;-)

Gepost door: Iris | 06-05-06

De commentaren zijn gesloten.