29-04-06

de straatridders

Een collega stapt onverhoeds op me toe vanmorgen, legt me een petitie voor. Ik lees in een oogopslag “Huis van An”, hij steekt enthousiast van wal. Ik moet gewoon mijn naam en adres ver-melden, daarna een handtekening. Wat is de bedoeling, vraag ik beleefd. Hij kijkt onthutst, citeert overtuigend de naam van Paul Marchal, dat ik die man toch moet kennen. Natuurlijk, maar waar gaat die petitie eigenlijk over?

Terwijl hij over zijn woorden struikelt, lees ik snel de tekst van het bijbehorende pamflet: "De wet-Lejeune laat toe dat een gedeti-neerde vervroegd kan worden vrijgelaten, na één-derde of twee-derde van zijn/haar straf te hebben uitgezeten. Wij ijveren voor afschaffing van deze wet voor zware delicten! Wij eisen effectieve straffen voor daders van levensdelicten, doodslag en moord: Tien jaar is tien jaar - twintig jaar is twintig jaar - levenslang is levenslang.

Paul Marchal heeft zijn immense leed geleden en lijdt waarschijnlijk nog, hoe kan het anders. Hij heeft ook gulzig de media-aandacht opgeslorpt, dat was zijn goed recht, al geschiedde het finaal tot irritatie van een deel van de goegemeente.
Ik teken deze petitie niet. Achteraf verneem ik dat de niet-ondertekenaars in de ferme minderheid zijn. Ik respecteer de mening van de meerderheid, zij zullen hun redenen hebben. Heb ik de mijne? Een zuiver rationele uitleg kan ik niet verschaffen, sorry, ik doe dit op puur gevoel. Ik voel iets intuïtief knagen van “oog om oog en tand om tand”, zoals ik ook het discours van Paul Marchal nooit heb kunnen appreciëren. Ik voel me zelfs niet schuldig, en dat doet geenszins afbreuk aan mijn medeleven met de gruweldood van An.

Evenmin schaar ik me achter de koren die momenteel om levenslang scanderen voor de dader van de moord op Joe VH. Laat het gerecht zijn werk doen, in de meest totale zin,  inclusief de afschaffing van de volksjury. Ik word niet graag door “de straat” berecht, nog liever door een abstracte staat. Waar massa’s luidkeels staan te roepen of stilletjes zitten te konkelfoezen, pak ik de benen, niet mijn ding. Ik vlucht in het eigen veilige geweten.

Ik stel: ik heb recht op mijn ego, mijn eigen zijnsverschijning, mijn totale lichaamstaal. Als ik een rode zonnebril draag met spiegelglazen, een vuilwitte jeans met kniegaten, knalgele schoenen (en oorringen in mijn privé-tijd), geen baas die het me kan verbieden.
Evenmin vertolk ik mee de goedkope mening van een makke massa, loop ik schaapachtig achter spandoeken, erken ik god noch gebod. Verontschuldig mij, brave mensen, goeierds al te lande, ik ben een lieverdje(!). Maar ik doe mijn eigenzinnige wil en ga mijn weg als ik dat ervaar als het juiste pad. Te oud om bij te schaven, te jong om traditioneel te zijn. Ik zit er midden in, hoor maximaal en luister minimaal. Ik duld iedereen die mij ook wat zonlicht gunt. Mijn bril zet ik ten gepaste tijde af, voor een paar getrouwen. Da's mijn grote luxe.

23:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-04-06

gekapte dag

Geen zin in realiteit vandaag. De zon zien hangen, ook een bui die niet op ons viel, gelukkig. Wij jogden door het lentepark, de eendjes knikten vriendelijk, de oudjes bezetten de banken en kwetterden de vogels weg. Wij liepen onze rondjes, roerden een mondje en zwegen als wij dachten dat onze gedachten op hol geslagen waren.
Ken jezelf broeder, bemin jezelf zuster, houden van doen we levenslang in strategische gradaties. Wik en weeg de woorden, lief zijn kost geen geld, kies het tactische moment. Langzaam zweet is eerlijk. Zwijgen is goud, maar ware woorden spreken geeft extase.

 

In concreto, dit was geen dag voor een verhaal, het vlotte lekker en doe-maar-normaal was de moraal. Wij zijn niettemin tevreden. Contentement dient niet bestreden op een schaal van daden.
Geef ons kleine dingen, laat ons trieste retro plaatjes spelen, hippe disco-liedjes zingen, glossy magazines door de sexy vingers flikkeren. Geluk is gratis aan een frisco likken.

 

Ter zake, na de middag togen wij ter kapper. Mijn warmgekoelde kapster staat hiernaast geportretteerd. Zij woelde zwoel en welig door mijn fris gekwelde haar. Ook zij sprak haar schaarse zinnen. Wij verstaan mekaar met onze monden dicht. Wat is dat met stille mensen, wat trekt hen vice-versa aan? De sterkte van hun onderlinge zwak bewustzijn?

Ik meander verder, glij op gel door wind in buitenvelden. Het namiddaglicht verslapt. Zo werd het avond. Nachten zijn in aantocht. De slaap zal komen, zal hij dat of niet? Dromen van liefde en verdriet, onze dood bewaken. Het is mij om het even. Wij leven voort, of niet.

 

22:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26-04-06

re-blog-in

Waarom heb ik mezelf in nesten gewerkt en hoe geraak ik hier weer uit?  In een dipje zitten en meteen beginnen wenen dat ik uit het bloggerswereldje wil stappen. Mag het ook een opstapje zijn naar een nieuwe start, met uw permissie? (incl. inspraak-repliekjes).


Sorry voor wie ik een stoorzender word, zap dan lekker van mij weg, maar weet dat ik welige achterpoortjes ken. Ik kan mij niet stuiten. Ik ben een taalonkruid dat zichzelve boven het hoofd laat groeien, de woorden bloeien uit mijn letterengestel. Toegegeven, ook ik erger mijn alter ego soms, nog vaker ben ik bekaf van mezelf, van gemakkelijk zelfbeklag. Edoch, Joost van den Vondel zeide ooit: “ick moste immer vorter, ende verde ghaen”.

Tijd voor de kleine prehistorie. Wij waren ten onze huize even in een allerlieve akkefiet verwikkeld over zin en onzin van de webverweverij. Wat heet virtueel en wat verstaat een mens onder reëel? Acteren wij als ‘fake’ figuranten in een internet-scenario van nep?

 

Tot de conclusie gevlinderd dat virtueel niet per se irreëel moet zijn. Achter iedere reactie klopt een hart, ten goede of ten kwade, maar het zijn echte mensen, zelfs zij die stiekem komen droppen of iets stout inposten. De teller tikt ze onverbiddelijk op hun vingers. Maar het is zoals een bloggende cultuurdame dit met liefde formuleerde: wat maakt de kracht van een getal, wat heb je aan holle cijfers als het om letters gaat, om betrachte kwaliteit? Ik citeer niet letterlijk, ik inspireer mij aan haar.

Ik ga dus krols en kronkelend door, tot mijn eigen onmacht. Aanzet tot zelfconstructie.
Merci aan alle mooie mensen die mij in een kringetje omringden toen de nacht inviel. Ik verdien geen aandacht, maar ik vraag ze uiteraard. Dat werd mij ook reeds voorgezegd.

Wat rest een man die met moeite spreken kan, de woorden kent, maar ze niet keldert in gesprekken onder mensen. Hij slikt zijn tekst voorzichtig in, herkauwt een poos en spuwt geschriften uit. Soms vlamt er schamele schoonheid, soms een losgeslagen vuurbal waar hij zijn pootjes aan verbrandt. Het lot van lettertemmers. Taal is een verhaal op woorden.

22:00 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25-04-06

blog-out

De dag dat ik ermee stop, vandaag denk ik dat hij nakend is. Wat brengt het op tenslotte? Tien virtuele vrienden, honderden onver-schilligen waarvan niemand schuldig is.
Ik heb te nemen en te laten.
Ik zie heden enkel kaalslag. Ik wil nederig zijn, bereid tot hak-kritiek en kaakslag. Ik bied u twee blote wangen aan. U mag zoenen, slaan en zalven.

Ik wou nog schrijven over een Benny-jongen, hij woont ongezond op neverbeendeadreligion, maar ik begrijp hem niet met dat onverstand van mij. Op het gevoel lukt het wonderwel, zelfde mate zotheid.

Hij overstijgt mij echter, overklast zichzelf in raadsels, enigmatisch dolend op dit web. Benny is een internet-clochard met ongekende klasse. Zie (lees!) hem bezig bij (pdw), te vinden in mijn bijna dode link. Crazy is die jongen, geniaal té gek. Wat vermag ik tegen zulke woordenpatsers, acrobaten van de taal?

Tijd voor meditatie en het warme avondeten in de keuken chez Loretta: verdacht pikant... Laat deze dag u verder smaken. Ik ben op niemand kwaad, de nacht brengt wijze raad.
Tot blog-in misschien. Het wordt altijd later in mijn woordentaal.

17:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

23-04-06

kerk en moskee

Ik ben geen moraalridder, nooit geweest. Zonder gram ambitie. Niet de hoeder van mijn broeder. Geen enkele zonde is mij vreemd.
Ik vergeef mij vrijwel elke schuld "zoals ik ook vergeef aan al mijn schuldenaren". Clementie primeert op kleine penetentie.


Hieronder plak ik drie krantenberichten ter reflexie. 
De lezers leggen denkelijk de verbanden.
Mijn mening staat tussen de regels.

 

De Standaard dd 23-04-06
In Kenia heeft een oom zij hiv-positieve neefje vermoord. De jongen was in het gezin beland na de dood van zijn moeder en grootmoeder aan aids. Zij waren de schandvlek van de familie, vond de oom, en het neefje (Isaiah) zou daarvoor boeten. De jongen kreeg nauwelijks te eten en als hij at, moest hij zijn bord en vork strikt gescheiden houden van de andere familieleden. Bij zijn oom knapte hij de vuilste klusjes op. Op 12 april hoorden de buren dat de oom voor de zoveelste maal razend tekeer ging tegen zijn neefje. Achteraf bleek dat Isaiah die dag door zijn oom werd doodgestoken met een hark.

De Morgen dd 23-04-06
Uit een bevraging van de krant bij de meest vooraanstaande imams in ons land, blijkt dat de meerderheid tijdens het vrijdaggebed in de moskees niet heeft opgeroepen om mee te werken aan de opheldering van de moord op Joe VH. De redenering luidde dat zij op deze wijze wilden voorkomen dat hun gemeenschap zou gestigmatiseerd worden. Zij vonden dat de opsporing van de daders een loutere opdracht voor de politiediensten was.

 

De Standaard dd 23-04-06
De aartsbisschop van Milaan op rust, kardinaal Carlo Maria Martini, vindt dat het gebruik van condooms moet kunnen voor paren van wie één iemand drager is van het hiv-virus. Hij oordeelt dat in dit geval het gebruik van een condoom “het minste kwaad” inhoudt.
Het Vaticaan heeft nog niet gereageerd op deze uitspraak van betrokkene in het week-blad L’Espresso. Wijlen paus J-P II sloot het gebruik van condooms in alle gevallen uit.

  

Een wrange én hilarische anekdote als uitsmijter. Ooit stonden de illustere toeristen Harry Mulisch (mooi en erudiet) en Hugo Claus (schoon en schrander) voor de kathedraal van Reims. Mulisch: “Ongelooflijk, zoveel prachtkunst”. Claus: “Dynamiteren, zo rap als kan “.

 

20:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

22-04-06

i-Pod versus I-not (3)

Een suggestieve, provocerende titel, hier wil ik het bij houden. Mijn slotbijdrage aan het debat. Of toch nog iets, de zinloosheid van de betoging morgen. Collectief schuldgevoel, jawel. Mensen komen hun machteloosheid uiten, hun moedeloosheid omtrent zichzelf.

 

Zinnen verzetten

Dat deden we (cfr sub-titel), mijn zoon en ik, door vandaag deel te nemen aan de halve marathon van Veltem-Beisem. We liepen 21 kilometer samen aan een gezapig tempo, de eindtijd had geen belang. We zagen oude bekenden, leerden nieuwe gezichten kennen, heel verfrissend.

Lopers, duursporters in het algemeen, zijn mensen van de zachte waarden, geen spetters die willen bliksemen of blits op de voorgrond treden. De lange afstand, traagzaam afge-maald, is een bedevaart naar en met jezelf. Ook met de jouwen, bij uitbreiding de ganse lopersfamilie.

 

Geweld is per definitie afwezig, de macho-cultuur is kansloos in dit softe wereldje. En toch wordt er gezweet, op de tanden gebeten, eerlijk gestreden. Maar er is bovenal een zuiverheid, een vrijblijvendheid die iedereen respecteert, in zijn waarde laat. Lopen als metafoor voor vrede.

 

Onze betoging zit erop, we zijn in het reine met ons geweten. Geen enkele slogan weer-klonk. We hebben één wijksjampetter gezien, één pilootwagen met twee agenten, één politie-motard. Mogen hun Brusselse collega’s massaal hun rechtvaardige opsporing doen. De chrono loopt!

20:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-04-06

i-Pod versus I-not (2)

We zien de nieuwe beelden, bijna zuiver, net niet scherp, profielen zijn zichtbaar, door wie herkenbaar? Wie zwijgt als vermoord, wie tekent voor medeplichtig, wie bezondigt zich aan schuldig verzuim? Spreek, onmondigen.
Een gemeenschap sluit de rangen, een bangelijk vermoeden. Joe keert zich in zijn graf, het is nog wennen aan die jonge dood. Hij lacht evenwel, verstard.


Zondag wordt er betoogd, dat is toegelaten zolang het niet verboden is. Ach, massamensen toch, maak eens ingetogen inkeer in uzelf, verstijf ter plekke. Slik die holle slogans op voorhand in, maak ter plaatse rechtsomkeer. Er viel een slachtoffer, er is een dader. De gemeenschap vraagt enkel recht en gerechtigheid.


Het is haast pijnlijke wiskunde, politie en justitie moeten hun werk kunnen doen.  Maar wie wil zich verspreken, wie breekt de ban van een uitheemse omerta? Laat ons de dingen eens bij de vranke naam noemen alvorens een extremistische partij deze affaire recupe-reert en er denderend mee scoort in electoraal oktober. Anticipeer op een donkerbruine herfst, allochtone medemens.

 

Deze zaak moet prioritair in het reine, de symboolwaarde weegt loodzwaar. Daarna moeten we praten, van gemeenschap tot gemeenschap, over alle geledingen heen. Rijk met arm aan tafel, er dienen diepe kloven overbrugd. Het kan niet dat exuberante welvaart onze zeden en normen blijft bepalen. Wij, de vetgemeste westerlingen, zijn evengoed gede-genereerd. Er is een limiet aan alles: aan criminaliteit, aan fundamentalisme, aan terro-risme, aan materialisme, aan egocentrisme, aan decadent snobisme, aan de wereld zelfs.

Want opeens kan gans de boel ontploffen. Hoeveel dynamiet verdraagt de arme aarde?

 

22:31 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-04-06

i-Pod versus I-not (1)

Joe is vandaag begraven. De zon scheen in Haren, de lente was van de partij. Het weer is onverschillig voor verdriet, de wereld draait een bladzijde om, een jong levenslied werd brutaal verbroken door een mes van mokershanden. Brute baaldag voor God en Allah.

Zondag wordt er betoogd, een stille mars, schoon initiatief. Maar overbodig? Wij zagen ondertussen de vage beelden van de daders, ook hun familieleden, vrienden en kennissen konden inzage nemen. Waarom komt er nog geen tip? Zijn het inderdaad Marokkanen of andere Noord-Afrikanen, om het even welk ras, maar wil een gesloten gemeenschap zich alstublieft plooien naar de wetten van onze vrije maatschappij, een samenleving die wij duur hebben bevochten.

 

Gisteren zagen wij op de elektronsiche De Standaard een video-fragment van Joe’s vader. Bewonderenswaardig hoe die man zijn leed wist te beheersen. Geen gebroken stem, geen tranen, veel vastberadenheid, aandacht voor de schone anekdotes uit het (verloren) leven van zijn zeventienjarige zoon. Dan komt de vraag naar de verhoopte straf voor deze misdaad, Joe’s vader maakt koel het korte “keel-snij-over”-gebaar. Zonder commentaar?

Joe’s moeder verzoekt nadrukkelijk om alle Noord-Afrikanen niet te  stigmatiseren. Zij spreekt haar grote wantrouwen uit in onze politici, ze is bevreesd voor de recuperatie van extreem-rechts (“oog om oog, tand om tand”). Een moedige vrouw, zij vraagt ook aan-dacht voor andere ouders die hun kind onbarmhartig verloren, zonder media-focus, zonder vertoon van publiekelijk medeleven. Prachtige blijk van deemoed, onnavolgbaar gebaar.

Ik ben in Brussel-Centraal gaan kijken naar de plek van het onheil, pakkend, beklemmend.
Opvallend veel jongeren, oude mensen ook, de pendelaars slenteren voorbij. Kregen deze laatste teveel onterechte kritiek, ook van een aartsbisschop? Wat doe je immers met je blote handen tegen moordenaarsgeweld? Angstzenuwen, ja, gierend door je ganse lijf.
Weerom zagen we weinig of geen politie in dat heikele station. Gewone leden van de veiligheid troepten met trosjes samen, maar die zijn ongewapend. Wanneer gaat de politie die grafkelderplek als een risico-zone catalogiseren? Na de eerste terroristische aanslag?

 

Ooit maakten ik het in de naburige Galerie Ravenstein mee dat een meisje werd belaagd door een dreigende jongeman. Hij versperde haar de weg, met uitgestoken hand. Geen amicale hand, maar een hand die ging slaan om te verkrijgen wat hij zonder geweld niet kon bekomen. Ik voelde de kriebelende aarzeling in mijn bonzend hart, de dagjesmensen keken even bang. Niemand reageerde, ik was toevallig het dichtst in de buurt en ik was me ook bewust van een beroepsmatige plicht. Ik heb stuntelig geageerd, gunstige afloop. Ik heb haar later nog vaak gezien, op dezelfde plek, hetzelfde uur, ze bekeek me altijd schichtig. Getraumatiseerd door het voorval en met een complete black-out over wie de dader was en wie ikzelf?

 

Vandaag in een populaire krant gelezen dat er een nieuwe commerciële trend heerst: de communielijsten. Wie ‘in’ wil zijn legt een communielijst in de speelgoedwinkel. Een pro-fessionele kenner geeft duiding: “moderne kinderen weten wat ze willen, ze zeggen waar de spullen moeten gekocht worden”. Het gaat om vrij exclusieve, peperdure hebbedinges. Wie financiëel de klus kan klaren, is mee. Minder begoeden kijken begerig toe, niet iedereen is bemiddeld. Waar ligt de grens van ons materialisme? Wie geeft een opvoeding aan de jonge ouders?

In dezelfde krant las ik dat een 15-jarig Engels puberwicht een boek gaat schrijven over “hoe ouders hun moderne kinderen moeten begeleiden”. De genaamde Jellyellie verklaart onomwonden dat haar generatie voortgestuwd wordt door de zucht naar geld en succes, dat zij groot geworden zijn met elektronische troep en dat ze dat heerlijk vinden. De trendy cybergeneratie. Zij heeft een succesvolle website opgestart waarin ze propageert dat “als er iemand weet hoe wij het beste aangepakt worden, zijn we het zelf wel”.


Wat heeft dit met de brutale doodslag op Joe Van Holsbeeck te maken? Ik weet het niet, ik probeer te associëren, maar ik vergalopeer mezelf misschien. Dat is dan erg aanmatigend.
  

 

21:06 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-04-06

in de luwte

Een dagje in de luwte doorgebracht. Drukke hoofd is uitgewaaid, rommel sluikgestort in sluimers van de lentelucht. Kadukke ogen aan de beterhand, ik zie klaarheid in mysteries. De luwte is een luxe die we ons kunnen gunnen, inkeer in jezelf en uitkeer als een ander.

 

Dan heb je ook van die mensen, voornamelijk mobieltjes-maniakalen, loopbaangekken onder anderen, zelfs politieflikkers, die de luwte gaan bereizen: er effe vantussen ritsen, zich eruit verknijpen. Fout en misverstand, dubbele salto met de benen in de prak, de armen in een kluwen onder de kantelkont.

De luwte is geen regio te lande, noch te buitenlande. Je vindt die zone niet in Geluwe noch in de Veluwe. Deze laatste plaats is nochtans vermaard om zijn warmwatertrollen, hooghijgpotige reigers en kikkers met kleine klootjes. Wat doe je met die gekke geografie, die wilde faunafantasie? Vooral ontwijken.

Ik spreek uit jaren nomade-varen, ik heb alle blinde regio’s in mijn blonde kop verkend. De luwte situeert zich tussen mijn twee oren, meer bepaald het rechter en het linker of vice-versa, naargelang je naar mij kijkt: rechttoe rechtaan of stiekem langs achter (slag- en slingerschaduw).

 

Introspectie, lieve mensen. Een dagje zonder erectie, sexy mannen (tenzij bij nacht en bij de bijslaap), neem dat wellustig van mij aan. Je sluit je best een etmaal op, eet het droge brood en drinkt het lauwe water. Sta op voor dag en dauw, was je in het natte gras en bid om vergeving en genade.

 

De loutering trekt zich traag op gang, maar eens op dreef is er geen tegenhouden aan. Zo zit ik nu ondruk gelukzalig wijsheid uit te tikken. Mijn investering in mezelf rendeerde. De luwte waait nog krachtjes na, de kamerplanten knikken zachtjes. Ik adem kalmte thuis.

 

 

22:23 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-04-06

spoedgeval

De katholieke gezangen van onze buurman galmen door de binnenmuren, weerkaatsen tegen onze lekenoren, dus leggen wij een tegencedeetje op. De verzamelde Joni Mitchel opent balorig mooi, daarna drapeert Ian McCulloch met zijn Echo & The Bunnymen existentiële melodieën door ons warrig hoofd: “What are you going to do with you life?” Dat is de vraag. (antwoorden mogen graag gepost in de reacties). Waar raken wij nog grond, zijn wij gezond?

Weten wij veel, wij weten niets. Hier stopt een eenzame regel. De lol is op voor deze dag.

 

Toevoegsel: op spoedgevallen gezeten, op een bed gelegen, de dokteres was lelijk als een heks, zij vulde foute formulieren in, het was koud in haar vertrek, vertrokken met een kater.

 

Post-scriptum: goed thuisgeraakt, een zalfje voor het slapen gaan, zeker niet wenen want de ogen mogen niet ontsteken, morgen monter wakker worden, niet sakkeren. Ik klonter voort.

22:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-04-06

laf achteraf-gelijk

In ons brave burgerlandje heerst heden collectieve verontwaar-diging over de talloze pendelaars die woensdag NIET hebben ingegrepen, toen de 17-jarige Joe Van Holsbeeck dodelijk werd neergestoken in het Centraal Station van Brussel. De dader stak toe met een mes en sloeg met zijn misdadige maat meteen op de vlucht. Wat te doen als argeloze pendelaar in dergelijke bange situaties? Ik weet het niet.

Psychologen zochten ondertussen een plausibele uitleg in het “omstaandersgedrag”, dwz dat geschrokken getuigen naar mekaar kijken en wachten op de reacties van mogelijke anderen. Met het voorspelbare resultaat dat niemand een poot uitsteekt en de daders makkelijk kunnen wegraken.

 

In een achteraf-deconstructie bij de media en in de volksmond ligt het voor de hand dat
die omstaanders laffe hazen waren, onverschillig, egocentrisch, onmenselijk enzovoort.
Ik projecteer mezelve naar die plek, plak me er met mijn neus bovenop, zie het plotse geweld, het bloed, een jongen die neerzijgt, de vlucht van de agressieve daders etc.
Wat doe ik? Schrikken, aan mijn eigen vel denken, me indekken, terugtrekken… ???.
Ik weet het echt niet, ik was er niet bij, ik ben nooit een held geweest. Ik veroordeel niemand van de pendelaars, zij genieten het voordeel van de angstige twijfel. Alles ging ook zo rap, kan een doordeweekse burgerman (laat staan een vrouw) daarop reageren?

Kardinaal Danneels zou er met wapperende soutane achteraan gegaan zijn, althans dat besluiten wij uit zijn Paaspreek vandaag. Hij is verontwaardigd over zoveel lafheid van de medeburger. Beste hogepriester, wie heeft de arme Joe vermoord? Niet uw parochianen.

De collectieve verontwaardiging over de ongestoorde vlucht van de gewapende daders neemt nationale proporties aan. Wij verkeren haast in de hysterische dagen van de Witte Mars. Is dit een recapitulatie van het eigen Groot Gelijk, de uitgestalde Zelf-Correctheid?
Hoe zoiets psychologisch te duiden valt? Niet vanuit de ratio, het zuiver causaal verband.

Mensen zijn grijze middenmoters, bange wezels, schuilproleten, niemand wil delen in een collectieve verantwoordelijkheid. De anderen zijn altijd massaal schuldig, per definitie. De afwezigen hebben het steeds bij het rechte eind. Je zal maar lukraak aanwezig zijn op een malheureus moment. De napraters zoeken een onschuldig schuiloord onder moeders ruime paraplu. Hun ego-geweten blijft onbelast, het is altijd de fout van iemand anders.

Goed dat er nog kardinalen zijn om hun laatste restjes twijfel weg te bannen, de gezant van God heeft hen zalig vrijgesproken. Vergeef ons al hun schulden, arme dode Joe (17).

 

 

21:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-04-06

paasgeschift

God noch gebod want het is Pasen daarom snuif ik

dubbele dosis daarna psalmen brullen eieren gooien

de buurvrouw beukt onder mij met geweld te keer

nog één lijntje plus twee stopt niet meer bij vijf

ik wuif naar Jacky onder de palmen van zatte Pasen

haar dronken hazen zwieren razen door mijn hoofd

maria godzijgeloofd gij allerhoogste boerendonna

 

Bij tijd voor avondmis sleep ik Jacky weg naast mij

want ter kerke gaan kost geld en Kim moet een beurt

alles is te koop zegt mijn lijf en dat van Jacky geurt

naakt onder haar zwarte jas en ik in mijn dandypak

dat ik afpel op mijn vel langs mijn laarzen uit mijn liezen

neem ik Kim zo bloot als een kieken dat jankt en kronkelt

tussen die magere billen komen nichten klaar bevuilen zich

 

Jacky stript nog wat steelt geld ik krijg mijn pooiersloon

de avond sneeuwt wit van stuifmeel dwarrelt ons geluk

ieder zijn deel likt Kim zich maar voor genot dient betaald

de Heer is onze herder die dealt tot wij stijf van zijn spul

in de Hemel groeien tot het maandag wordt en we kicken

af op rohypnol met pillendozen rohypnol verlamd van dood

tot dinsdag op kantoor de avond prikt mist in onze neuzen

 

Reeds nadert Sinksenfeest dan brandt venijn de vlammen

vieren we vuur in whisky braken we cognac een spuit of drie

in ons junkygat dan duiken we stoned door hete tongen

maar geld blijft geld dat stinkt bij Kim de vrienden graag

rijgen we gierend aan elkaar en danst Jacky op lange benen

ransel ik die smalle konten betalen ze ons weer goddelijk

voor feest van christelijke zaligheid: vermaak is heiligheid

 

20:03 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-04-06

zonder gêne

In Het Laatste Nieuws, dat we soms in zwakke momenten kopen, lazen we vandaag dat VT5 een programma klaarstoomt dat door de olijke Gêne Bervoets zal opgevrolijkt worden. De man met de versteende tandpastaglimlach zal “1O jaar jonger” op een be-zielende manier presenteren, met zichzelve als melig uithangbord (dwepend), dat kost geen moeite en betaalt mega-goed.

 

Aan de argeloze deelnemers zal gevraagd worden om plaats te nemen in een geluidsdichte doorkijkdoos, opgesteld op een publieke plaats. De toevallige voorbijgangers mogen hun leeftijd schatten, geweld mag niet gebruikt worden, ook niet door passanten met een allergie voor nonkel Gêne. Voegt hij er in zijn promo-praatje aan toe: “Uiteindelijk gaat het om de schoonheid van binnen…”. Hadden we het niet gedacht! Maar wordt daarmee het opzet van “1O jaar blablabla” niet overbodig? Zover zijn de bedenkers niet geraakt, de denktijd was op.
Zij willen de onnozele dooszitters 10 jaar jonger maken door een totaalpakket aan tips, vitamines, kine, massage, sporten, spel en pret in bed. Want, zie onze ouwe jongen Bervoets. Niemand zou hem 60 geven, hoogstens 58, droog aan de haak misschien 56 en 6 maanden.

Even de bocht uit. Om van mijn woonplaats in Kessel-lo naar Leuven te fietsen maak ik een omwegje van 500 meter, da’s goed voor de gezondheid, lichamelijk en geestelijk, ook mijn zenuwen blijven intact. Kies ik voor de korte binnenweg, dan knal ik langs de affiche met breed-smile Gêne in gezelschap van een wok-chinees. De eetlust vergaat je me-teen, soms gaat het toevallig regenen, tegen zoveel fake is geen gestel bestand. Wat een wakke boel.
Recent liggen de toeganswegen naar de stad nog iets complexer. Langs het korte ommetje heeft men mega-groot en grotesk een Rob-affiche neergepoot. Sorry, Van-oudenhoven, dit is er kilometers over, je bent een tof talent, maar toch overschat men je royaal. De beeldmedia worden infantieler met de dag. Een Robland, komaan zeg, rot toch op met die modale onzin.


Tijd voor ernst, laten we iets schrijnend schrijven. Vanmorgen deed een Waalse koolputter, gepensioneerd sinds de jaren zestig, op de radio zijn beklag over het aantasten van zijn “droits acquis”, dwz verworven rechten, in casu de progressieve inkorting van zijn extra bonussen. Met alle respect voor deze “mineur”, deze eertijdse armoezaaier uit Grâce-Hollogne (par exemple), met groot ontzag voor de hondenstiel die hij ooit kruipend in het stof en door enge gangen van akelige mijnschachten heeft verricht, maar er is een “mais”: er zijn helaas geen verworven rechten, beste man. Morgen breekt de derde wereldoorlog uit of gaat ons land failliet, de moslimterroristen verpesten met insecticiden het Waalse water, Vlaanderen scheurt zich af van de arme zuiderburen of er valt een meteoriet op aarde. Voor het morgen wordt, zijn onze ver-worven rechten naar de vaantjes. Sorry, Waalse haantjes.

En nu de moraal, ja we houden u graag bij de zedelijke les. Wat dat allegaartje van die rechten aangaat, geldt er uiteindelijk maar één recht: de plicht om jezelf te zijn. Niet kankeren, niet zagen en niet janken. Zorg voor jezelf, broeder, help jezelf, zuster. We komen mekaar wel tegen in het “Veld van Samen Sterk”. Camera’s niet toegelaten, wij verkopen geen uitzendrechten op onszelf. Ons land is een transparant en collectief gezond ego-land.
Mensen moeten fiere wezens zijn, zonder schroom en sans gêne, nooit barrevoets in dozen kruipen, geen makke voer voor hoerenmedia spelen. Leve deze te verwerven rechten.   

21:27 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-04-06

RIP Reve

Een groot schrijver is heengegaan, hij verkeerde reeds maanden in verre nevels, nu is hij de eeuwige mist in. Gerard Reve heeft ons verlaten, hij woont ondertussen ergens in een hemel. Hij oefent er een functie uit die hij bij leven nooit heeft geweten (sic). Hij keek er wel naar uit. Wij citeren hem vanuit zijn eigen niet te achterhalen ironie.

Heeft Reve de boel belazerd tijdens dat actieve schrijverslezen? Wij vermoeden van wel. Evenmin als hij royalistisch gezind was, was hij religieus, laat staan katholiek of christelijk.
Reve had in beide instituten, zowel de monarchie als de Kerk, twee kapstokken van formaat om zijn extreme misantropie aan op te hangen.
Hij hemelde de koninklijke en de kerkelijke gezagsdragers in dergelijk lachwekkende mate op dat hij ze eigenlijk steeds te kakken zette. Tegelijkertijd hekelde hij ook de gewone lieden die plat gingen voor deze instellingen van lege pracht en praal. Reve was een ideologisch getraumatiseerd kind van de communistische, zeg maar stalinistische kerk, en had daar een haast freudiaanse aversie voor totalitaire systemen aan overgehouden. Geen bolsjevisten of dictators, geen vorsten of prinsen, geen pausen of pastoors waren veilig voor zijn schampere kritiek. Die kritiek stak hij in recto-verso-kleedjes, des te harder trof de kwade blaam dan raak. Gerard Reve was een staalharde en hyper-individualistische anarchist, niet van het milde soort zoals een Louis-Paul Boon. Geen enkele vriend of kennis was veilig voor hem (gaf hij zelf toe). Iedereen die te dicht tot hem naderde of invloed probeerde uit te oefenen op zijn persoon, was rijp voor zijn (kroontjes)sloperspen.
Okee, hij had één intieme vriend, maar Reve was een gehaaide geldwolf en de gladde Joop Schafthuizen een uiterst bekwame boekhouder, prima butler en boodschappen-jongen. Uit alle literaire bronnen tapten zij maximaal valuta, intern hun logisch recht: geld verschafte vrijheid en onaantastbaarheid.

Omwille van zijn diep gewortelde anarchisme zwoer hij ook traditioneel bij de bestaande orde. Klinkt dat contradictorisch? Niks van, Reve beleed zijn overtuigingen met graagte vanuit confortabele en windstille omgevingen: een star-stabiele staat, een pragmatisch kapitalistisch systeem, een lam-materialistische bevolking en een paapse camouflage. Gerard is altijd de slimste van de klas geweest, mettertijd werd hij ook onbeperkt wel-stellend en uiteraard was hij van oudsher de allerbeste schrijver uit de Nederlandstalige literatuurgeschiedenis. Want laat daar geen twijfel over bestaan, schrijven kon die man.
Hij was met De Avonden (De Nachten, lapsuste Bert Anciaux, minister van Cultuur) in 1947 zijn muffe tijd decennia vooruit, Reve liep voor op de existentialisten van de jaren 50 en zelfs op de hippe revoltes van de sixties. Het belerend gezag, van welke aard dan ook, had ideologisch afgedaan voor hem, Reve was zijn eigen ego-maatstaf, onverbid-delijk getalenteerd, onkwetsbaar haast.
Reve creëerde zijn unieke universum, doordrenkt van “de ironie van de ironie” (dixit Harry Mulisch). Ooit getuigde Guy Mortier, ex-patron van Humo, dat de humor van zijn popu-laire blad een oorsprong vond in de absurde en dwarse denkpatronen van Gerard Reve. Wij dachten dat reeds eerder.

Zijn historische betekenis is verre van volledig doorgedrongen, de ultieme en absolute erkenning moet nog volgen, maar Gerard Reve was niet minder dan geniaal. In zijn schrijven was hij alleszins stilistisch de allergrootste, in zijn sluimerende filosofieën (met dank aan Schopenhauer) de meest gelaagde, in zijn doen en denken extreem oor-spronkelijk, een vernieuwer tot in zijn laatste werken (afgekraakt door de vakpers, ten onrechte, Gerard was moe, hij toonde nog slechts fragmentarisch meesterstaaltjes, een sterke plot of wat consequentie vond hij al overbodig).

Wij zitten nog steeds met die royale kater dat hem de directe overhandiging van de Prijs der Nerderlandse Letteren in 2001 werd onthouden. Geen traditionele koninklijke plech-tigheid als geschenk voor seigneur Reve, oordeelde republikein (?) Bert Anciaux, on-deskundig optredend als sprekende pop voor het establishment. De zogezegde pedo-affaire van huisvriend Schafthuizen werd dankbaar als een schaamlap aangewend. De geschiedkundige waarheid is anders, wij kunnen het van ter (paleiselijke) plekke weten:
een alerte raadgever van de Koningin had in het snot dat Reve de plechtigheid ‘subtiel’ zou verstoren met een welgemikte droge gortigheid. Die zat er huizenhoog aan te komen. Heer Reve zou het spel allicht hebben meegespeeld tot op een zeker show-niveau, maar minstens één bananenschil lag klaar, waarschijnlijk werd het een riskante ‘schuiverij’ tijdens zijn voorziene dankrede. De raadgever in kwestie was clever en belezen, hij voorzag dus een handig anti-scenario. De pers slikte dit gegeven zonder morren, de vakgenoten zwegen als bange schrijfhazen. Het lachwekkendst in hun mank verweer waren Monica Van Paemel en Kristien Hemmerechts, twee schamele schrijfdames. Tja, met kritiek verspeel je mogelijks je kansen op een adelijke titel.

 

Soit, Reve kreeg zijn Prijs uit handen van de plaatselijke facteur. “Niet getreurd” , zei hij, “als de critici het oneens zijn, zit een kunstenaar op fluweel”. Gerard figureert nu op een wolkje hemel.

 

15:57 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-04-06

maar madam

Gedichten maken 

maar madam

 

ik heb wel wat anders

aan mijn hoofd

 

maait gij het gras

van mijn gazon soms af

wie wiedt het onkruid

krabt de bieten op het veld

 

gemakkelijk gezegd

maar niet gedaan helaas

 

daarbij gedichten schrijven

als de zon schandalig schijnt

dat ziet ge toch van hier

gij godverdomsch schoon wijf

 

ik heb twee handen aan het lijf

geen ogen op mijn gat

de goesting in de vingers

spring tot hier komaan

 

ik zal u schrijven

enkel op uw billen

dat ik de liefde wil bedrijven

 

 

13:42 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-04-06

op een loopje

Gisteren in de vooravond met de zoon een lange duurloop gedaan, één uur twintig aan een pittig tempo. Hij bereidt een volledige triathlon voor en dat houdt onder andere een marathon in (da’s geen kattenpis). We helpen wat we kunnen, dat kost geen geld.


Wel leuk dat we onderweg nog een ander lopend vader en zoon-duo tegenkwamen. Ze liepen net iets gezwinder dan wij, maar het wa-ren dan ook telgen van het geslacht Van Eynde. Zoon Pieter-Jan is de recente Belgisch kampioen veldlopen bij de scholieren en vader Jo is nog steeds een onverslijtbare superverteraan. Elegantie is hun niet vreemd, zij namen de tijd om ons hoffelijk te groeten, de wedergroet was welgemeend, het bewijs dat hardlopen ook cultureel verrijkend werkt. (Hallo minister Bertje, wat brengt dat op?).


Nog nagenietend van de confrontatie met de loopgazelles Jo en P-J, kwamen hordes joggers op ons afgerend, de volledige breedte van het vijverpad in hun weelderig bezit.
Dat was me daar een gekakel en gekwetter waar de eenden niet van terug hadden. Die beestjes hokten zich uit veiligheid meteen vanzelve op.
Wij meenden genoemde sportieve bende te identificeren als enthousiaste “start-to-runners”. Daarna kwamen we nog minstens twee groepen van dezelfde soortgenoten tegen. Fauna en flora waren helaas en hopeloos in de verdrukte minderheid. Prachtig spektakel toch, iedereen die liep naar eigen kunnen, bontgekleurd en vlot of krakkemikkig voortgesleurd. Vlaanderen, in casu DCLA (Daring Club Leuven Atletiek), was op de loop met debuterend joggersvolk. De vedetten bleken nergens te bekennen. De elite’s rusten in deze periode weten wij uit een ver verwant verleden.


We naderen stilaan de malse kern van ons betoog. Hoe vertederend dat ooit één clever vrouwke op dit idee gekomen is: mensen van allerlei fysieke slag en aard, of achter-gronden, zachtjes tot het lopen aanzetten.
Deze “grande dame” is een klein madammeke, namelijk Mieke Boeckx, zij schreef de bijbel van “start to run”, dwz via joggings- en wandelsessies progressief tot ononderbroken loopafstanden komen van minstens vijf kilometer. Haar leer is zacht en voorzichtig pro-gressief, de begeleiding steeds deskundig, de prestatiegerichtheid nihil, zo hoort het ook om desnoods ongetalenteerden te activeren.
Eigenlijk verdient Mieke reeds jaren de Nationale Trofee voor Sportverdienste. Gemeten aan de aantallen die zij in de looppantoffels kreeg, is haar succes gigantisch, uiteraard met dank aan de talloze vrijwilligers die haar theorieën mee helpen praktiseren. Misschien dat de regels en het huisreglement van de prestigieuze trofee dat niet voorzien, maar dan moeten er maar amendementen ingediend worden (of hoe heten die aanhangsels?). Bij DCLA huizen eminente juristen, hallo Gertje en Myriam, kunnen jullie daar niet aan sleutelen?

Moment om effe te gaan egotrippen. Ooit was mijn geliefde onsportief, ik verklaar me nader. Ik had me reeds tot het lopen bekeerd, maar zij sputterde tegen. Ik kreeg haar niet in beweging, als ik achter haar aanholde om mee te spelen, liep ze hard weg. Het gepruttel duurde weken, nee maanden.
Tot op een schone dag (lentekriebels zeker) zij haar eerste pasjes holde, zeer bekoorlijk.
We pasten de principes van Mieke Boeckx ‘avant-la-lettre’ toe. Loop-wandel-loop, drijf-op, niet over, enzovoort. Ondertussen loopt mijn flamboyante egaa reeds meer dan twintig jaar, hopeloos verslaafd. Kom ik soms uit blessure terug, dan speelt zij haas (of “bunny”) voor mij.
Het klinkt waarschijnlijk onbescheiden, maar ik ben Mieke eigenlijk voor geweest. Heb ik dan ook recht op een lauwerkrans van sportverdienste? Wat denken jullie, Gertje en Myriam?


18:53 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-04-06

voor katrien

Mag het langs deze weg, Katrien? Ik hoorde vandaag over Tom, dat hij dood is, sinds maandag. Pijnlijke details vergezelden het bericht, hij stapte uit zijn en jouw leven.
Wat te zeggen, lieve Katrien? Ik weet dat je niet meer kan wenen, dat Tom zichzelf en jou opgebruikt had. Hij daagde het leven uit, spotte met de dood, vertederde op zijn goeie momenten. Begin dit jaar gingen jullie nog de bocht uit, Tom roekeloos aan het stuur, zoals steeds. Jij lag tien dagen op intensieve, "girlfriend in a coma", Morrissey, zijn held en voorzanger. Jij was hersteld samen met de komst van de lente en Tom stapte de eeuwige winter in. Het wordt koud, Katrien, ik voel de windvlagen ook, wij vriezen vast.

Wat doen we met onze droefenis, met onze machteloze handen, kunnen woorden het leed strelen? Ik zit hier stom en wezenloos, ik speel Morrissey met en zonder The Smiths voor Tom en voor jou (ook voor mezelf, jawel). Bellen durf ik niet, ik heb niks te vertellen, we moeten ons verstoppen. Ja, dat is een oplossing, gordijnen dicht, luiken neer, geen licht maken, neer gaan liggen.

Steek kaarsen aan Katrien, grasduin in een boekje uit Tom’s stapel. Pak één van zijn Mulder’s, schaam je niet als je lacht (Tom ziet je, hij grinnikt mee). Dans meisje, en zing zoals je gebekt bent (mooi, te mooi). Zoek de draaglijke lichtheid van dit leven, verzin wat onzin.

Tom is/was als Jan Mulder, een schalkse jongen die ontvlamde in zijn mild sarcasme.
Een misantroop, nee, een maloot nog minder, een schrandere anti-held misschien.
Te slim voor dit banale leven, gestoord in zijn normaliteiten. "Existance is a game", weerom Morrissey. Waarom? Waarom is geen vraag, daarom was het antwoord. Tom ging heen, zonder pijn, ik vertel je geen geheim. Het liet hem onverschillig, hij heeft even gewacht tot jij weer op je lange benen liep. Je wist het, Katrien, ik wist het. Tom’s dood bracht even-wicht, een virtuele harmonie kreeg vorm. Het universum heeft zich verrijkt met een spran-kelende geest, hij zwerft nog rond, hij zweeft om ons heen. Voel die warme adem op deze zachte lente-avond. De uiteindelijke rechtvaardigheid, hij kwam thuis, Katrien. Bij jou.

 

 

22:02 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-04-06

einde v/d wereld

De feiten, ze zijn niet zo fraai. Een bevriend koppel zit in een acute huwelijkscrisis. De aantrekkelijke “zij” had een minnaar, zwaar ver-liefd allebei. Hilde, zo is haar schuilnaam, vertrouwde mij het geheim toe, ergens rond de jaarwisseling. Zij kan niet meer zonder hem, dat gebeurt. Zij kan ook niet zonder haar man, vader van haar puber-jongens. En haar job is reeds overbelastend. Hoe brei je zoiets aan mekaar? Ik had geen antwoord.

Hoe zou ik raad hebben kunnen geven, ik ben een leek, zij is toevallig de psychologe (van beroep). Flauw van mij, maar het is waar, ik wil evenwel niet cru klinken. Ze is er vanzelf in getuimeld, zal de vlinders waarschijnlijk moeten uitzingen. Daarna uitzieken misschien. Zulke dingen vallen voor. Manlief is trouwens ook niet vies van flirtgedrag.

Een paar maanden later slaat het noodlot toe. Hilde laat zich stomweg betrappen door Yves (schuilnaam voor haar wettige bedgenoot). Door een slordigheidje met MSN geeft ze kijk op de verborgen liefdesinboedel. Bij het mannetje slaan de stoppen door. Wij besparen u de details, die krijgen wij in telegramstijl (sms) van Hilde. Niet zo proper.

Sindsdien wordt ze bespioneerd door Yves, hij gaat in een lichte paranoïa haar gangen na. Nochtans, Hilde heeft gebroken met haar minnaar, zij likken pijnlijk diepe wonden.
De vrede herstelt zich moeizaam op het thuisfront, het is dansen op het slappe koord, geen uitbundig feest. De achterdocht heeft zich tussen hen geïnstalleerd, vrij hinderlijk.

Dan kwam de dag van gisteren, ik informeer in een piepklein sms-je bij Hilde naar het her-stel. Zij antwoordt vrijmoedig, zegt dat het nog knaagt, dat de kater nawerkt, maar dat ze er zich wel zal doorslaan, de job is een hectische afleiding, de verleiding bijna weggeëbd. Ze is ook formeel, dit zal haar niet meer overkomen, de pijn was te hels.

Diezelfde dag van gisteren, ik kom (zoals voorzien) laat thuis van mijn avondwerk. Mijn vrouw blijkt in slechte doen, haar lichaamstaal hapert. Ik las een ademruimte in en draai rondjes in de huiskamer. Daarna de onvermijdelijk vraag naar het euvel, de rampspoed, de onheilsbode. Het betreft dat (die!) laatste. Yves heeft gebeld naar haar (ter info, wij kennen mekaar als koppel). Hij heeft “gedetecteerd” dat ik kontakt heb gehad met Hilde en/of vice-versa. Die man bleek ziedend en L. (mijn vrouw) voelde zicht niet echt happy. Willens nillens werd ik in de rol van potentiële concurrent geduwd, een ranzige projectie.
Wat een hopeloze situatie, wat een foute boel, wat een dwaze gedachte, huisvredebreuk.

Ik spartel me uit de dubbel-echtelijke chaos met een plausibele hypothese. Yves heeft het gsm-verkeer van Hilde getraceerd (via computer? helaas kan dit nu via een voorlopig niet verboden pc-programma, in Nederland kan het aangekocht worden voor 40 euro).
Enfin, hij herkende hoe dan ook mijn gsm-nummer, meteen werd ik verdacht en mijn vrouw ongevraagd bij de verdraaide feiten betrokken. De brokken waren voor iedereen, maar ik was een iets te makkelijke prooi, een kapstok om cholerieke wrevel aan op te hangen. Woord tegen woord heb ik me verdedigd. Ik was een toevallige "toeschouwer" bij deze liefdesafaire, ik heb niets veroordeeld (wie ben ik?), maar ik was verdorie geen partij.

Sorry, beste Yves, hoe zinsverbijsterd dom moet je zijn om mij hierbij te betrekken?
En erger nog, hoe onverantwoord eigenzinnig heb je je gedragen tegenover mijn vrouw.
Je eigen ruiten waren ingeslagen, maar je komt daarna ook nog bij de (ex)vrienden aan-gebeukt. Man man toch, ruim eigenhandig je puin op, je bent je eigen ziekelijke sloper.

Ik kan je tenslotte vergeven, je bent een doodsbange jongen, maar beheers je voortaan.

Toch was er nog een vettige uitsmijter. Vanmorgen ontdekte ik een vergeten voice-mail-bericht van gisterenavond. Ik hoor een heftige, huiselijke scène, mijn naam valt ook, een bijna huilende en ontredderde Hilde. Jij raast en gaat tekeer, je tiert als een woesteling.
Wat was de smerige bedoeling hiervan, macho’tje Yves. Moest ik per se aanhoren hoe je Hilde inpeperde en afdreigde? Uit welke slechte film haalde je deze truc: mijn nummer op voorhand draaien, niks zeggen, gsm laten aanstaan en dan je kwaaie act opvoeren. Je bent een doortrapt acteur, Yves, je brulde en je bralde als een volleerd tiran. Mannen die hun vrouw op zulke wijze afblaffen, beledigen en bedreigen zijn zwakkelingen, spijtige losers. Ik heb compassie met je, weet dat wel, ondanks mijn (onze) averij.

Nogmaals, Yves, ik vergeef je, je bent chronisch labiel en destructief. Zoek toch hulp.
Als we allemaal aan zulke (makkelijke) impulsen zouden toegeven, helpt iedereen - per definitie - iedereen om zeep. Dan wordt het constant oorlog, het einde van de wereld.

 

 

21:52 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

04-04-06

broedermoord

Hoe snij je het kloppend hart weg uit een bloeiende voetbal-vereniging? Je ontslaat Jan Ceulemans bij Club Brugge, zo simpel kan dat zijn als schrijnend voorbeeld. Dader van dienst is Marc Degryse, een zakelijke slager. Hij haalde ongemeen hard uit, een primeur.
Hoe ver reikt vriendschap en edelmoedigheid? Tot aan de grens van het grote geld, geen millimeter sentiment rolt de voetbal verder. Een gegeven woord, een schoon kontrakt, een tweede kans, ver-geet het maar. De hakbijl opgepakt, één scherpe klop en brave Jan mag bloeden. René Verheyen, soldaat van jaren noeste inzet, wordt ook mee weggesjot. Waar zoekt een supporter nog sportieve waarden voor zijn geloof in dat bedrijf van Club?

De stop is van de fles geknald. De ziel van een ploeg, het menselijk aspect, vloeit weg.

Jan Ceulemans gaat met gebogen schouders heen, geen woordrepliek voorhanden, wel afgemokerd, aangeslagen. Hoe zwaar weegt zijn verdriet, zijn verlies aan vertrouwen in de vrienden, in plots afgedane zaken die hij als warme kameraadschap had willen ervaren?
Komt sterke Jan deze smerige ezelstamp ooit nog te boven? Wat een gore ploertigheid.

Franky Vanderelst deelt niet in de klappen, inderdaad een “fox”, maar van het oergrijze soort, de onbetrouwbare middenmoter. Wat doe je met die maatjes? Verwaarlozen toch.
Hij betreurt één en ander, verbijt zijn opgefokte tranen en posteert zich zonder blozen achter de nieuwe trainer, “voor 200 procent”! Dit lijkt het betere knechtenwerk, helaas geen bravourestukje. Worden vriendenknopjes dan zo makkelijk om- en uitgeschakeld?

Brave Jan, ze hebben je ongenadig gerold. Degryse is een haai, dat was geweten. Die
man is niet geschapen voor het voetbal, talent zat misschien, maar een sport heeft ook bezieling nodig. Sorry Misterke Marc, je reikt zelfs niet tot aan de enkels van Grote Jan. Mensen krijgen klasse door hun schoon karakter, niet door hun berekend management.
Je bent een koele streber, Degryse, je hart heeft nooit geklopt voor het volkse Brugge.

 

Emilio Ferrera komt als vervanger, geen kwaad woord over die gast, een superman. Wij wensen hem zijn uitgesteld succes. Maar wie het niet verdienen zijn de bobo’s van Club Brugge. Michel D’Hooghe, smoelentrekker, schaam je ‘dokter’. Je sneedt in het verkeerde vel. Jan sterft een stille dood, hij gaat door een hel , ondanks zijn morele rechten op de hemel. Je hebt hem mismeesterd, Dr D’Hooghe, je bent een valse breedsmoel-president.

Dit was het onverkwikkelijke verhaal van hoe ongenadig voetbalbusiness wezen kan.
De hoffelijkheid om edele mannen elegant te ontslaan wordt zelfs niet meer opgebracht.
Het is onterecht een wereld voor barre zakenlieden, de schone sport likt weer zijn wonden.


22:12 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-04-06

de contra-ronde

Zoals u verwacht had waren we er gisteren weer bij in de Ronde Van Vlaanderen. De ganse dag in Meerbeke een oogje in het zeil gehouden, in de voormiddag regen opgedweild aan de aankomst, aandoenlijk lelijk volk gezien, maar achteraf tevreden. De schoonste heeft gewonnen, dus rechtvaardigheid is geschied. Hij (TB) wierp een kushandje naar mijn knapste medewerkster, ze is zeven dagen arbeidsonbekwaam.

Wat een mens op zulke dagen meemaakt. De Vlaamse nitwits uit de media spannen uiteraard de kroon, niet de Koning. Om maar even te citeren uit ons geheime roadboek: Leen Demaré (tante Donna) die ons theatraal een verhaal optatert van waar zij bij “who is who” in de buurt van de VIP-tent wordt verwacht, tja, we hebben haar richting Aalst gestuurd en bij een volgende doortocht mocht ze linea recta Brusselwaarts, afgehandeld.
Een ander omhooggevallen wicht van Radio 2 dacht dat ze “in persona” aan de aankomst mocht arriveren, dat lukte aardig, maar hoe ze daar uit haar buske kon geraken, weten we zelf niet. Even meenden we haar tandenknarsend vanuit Brakel te horen weeklagen.
Ook een ploegje van Terzake kwam met capsones voorbijgezoefd. Wat zoeken zulke lieden op wielerkoersen? Een stukje van de taart? Dat mag uiteraard, maar zo wordt de sport wel uitgehold. Niets mooier dan de simpele supporter die zijn hart uit zijn ziel (en omgekeerd) komt kijken, dat beklijft. Vlaanderen heeft zijn wielergoden, inclusief een schare authen-tieke aanhangers, de echten, de mannen en (soms) hun madammen die roepen en aan-bidden. De koereurs zijn hun idolen, hun rolmodellen voor de eigen strijd in het barre mensenleven. Wat er aanplakt van overbodige media en BV’s is helaas fake.

Op zeker moment duizelde het ons voor ogen, we hadden net den Tom zien zegevieren, dat valt makkelijk te verwerken, maar niet als we naast de overacterende Michel Wuyts (TV) een Wim Opbrouck zagen co-commentateren.  Pijnlijk, want in gene mate gehinderd door zijn incompetentie, noch door zijn overgewicht of zelfs zijn volstrekte overbodigheid. Als we d’er maar bij zijn nietwaar, het beeldbuispopulisme is Vlaanderens meest fervente sport. Die extreme mediacritie is niet meer af te remmen. We hopen op een culturele revolutie à la mei ’68 om dit soort onzinlieden en opdringmensjes weg te revolteren.

Toch een schoon slot, we blijven alternatieve positivo’s. Nog aristocratischer dan de Koning was de aanwezigheid van een (gewezen) “Keizer”, we hebben het met veel bewondering over de ex-wielerkampioen Rik Van Looy. Rustig en discreet, niks dikke nek, deskundig in zijn commentaar. Rik blijft als flinke 70-plusser een monument, het slanke lijf strak in het pak, een elegante master-dandy, bescheiden in een hoekje, toegankelijk voor het volk. We kunnen persoonlijk getuigen dat hij nog altijd “met twee woorden” spreekt. Een schoolvoorbeeld van waardig ouder worden. Iemand had de Koning er moeten op wijzen dat deze nobele man over alle gaven beschikt om in de adelstand te worden verheven. Zou een hyper-ego als Herman De Croo daar gisteren oog hebben voor gehad? We vrezen van niet wegens te overdruk met zichzelf en de Vorsten. Ach, altijd die kleffe slijmerij, de Koning en de Koningin zijn ook maar mensen, laat ze eens relax genieten.

Met superboy Tom Boonen lijkt de lijn van wielerridder Rik Van Looy mooi doorgetrokken, onze terechte helden. De platte entourage en de mediatieke overkill moeten we ondergaan. Alles heeft zijn prijs.

 

 

21:46 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-06

lieve doden

Als poëtische laatbloeier staar ik stom naar de oneindigste lente in het Kempenland met zijn kersenbloesems die ons als carnaval-bloemen bespotten.

 

L. bestuurt de wagen volgens scenario van zonnebril met afwezige ogen en luistert in zichzelf naar het zotte spel van dromen, een carroussel.

 

Bonjour tristesse, we worden wakker voor mekaar met een Triffids-song. Onwezenlijk en droef drapeert zanger-in-memoriam David M. wat troost van pessimisme doorheen een afscheidslied.

 

Windstil drijft de auto verder en landt aan de grens van het lamme dorpje Olen. Hé, zegt L., hier woonde Mijl. Ze ijlt langs rockdichter Marc Mijlemans, legendarische Triffids-fan. Lijkbleek was hij pas 28, ging dan dood, verkankerd van verdriet voor een andere stille dode: zijn witte dame C., zomaar ziek en terminaal ter aarde.

 

Met schroom als in een rouwstoet schuiven wij langs eendere velden, eendere huizen, verwisselbare mensen. David M. galmt verder door zijn dodenlied.

 

Je vader hield van deze streek, zeg ik, hier kende hij elke plek. Ja, fluistert L. (We ver-zwijgen dat hij niet meer meerijdt).

 

Ik lonk naar haar, ze draagt achteloos dat machteloze meisjesschoon, maar aarzelt ook van zachtheid, gul geschenk van vader.

 

Twee dikke tranen, (nee hoor, niet wenen, niet hoorbaar) belemmeren het zicht op alle kitsch van lente.

 

Ik word, wij worden, aangeraakt door lente achter lente, herinneringen aan een voor-seizoen waarlangs soms machteloos melancholie ontsnapt.

 

 

21:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |