20-04-06

i-Pod versus I-not (1)

Joe is vandaag begraven. De zon scheen in Haren, de lente was van de partij. Het weer is onverschillig voor verdriet, de wereld draait een bladzijde om, een jong levenslied werd brutaal verbroken door een mes van mokershanden. Brute baaldag voor God en Allah.

Zondag wordt er betoogd, een stille mars, schoon initiatief. Maar overbodig? Wij zagen ondertussen de vage beelden van de daders, ook hun familieleden, vrienden en kennissen konden inzage nemen. Waarom komt er nog geen tip? Zijn het inderdaad Marokkanen of andere Noord-Afrikanen, om het even welk ras, maar wil een gesloten gemeenschap zich alstublieft plooien naar de wetten van onze vrije maatschappij, een samenleving die wij duur hebben bevochten.

 

Gisteren zagen wij op de elektronsiche De Standaard een video-fragment van Joe’s vader. Bewonderenswaardig hoe die man zijn leed wist te beheersen. Geen gebroken stem, geen tranen, veel vastberadenheid, aandacht voor de schone anekdotes uit het (verloren) leven van zijn zeventienjarige zoon. Dan komt de vraag naar de verhoopte straf voor deze misdaad, Joe’s vader maakt koel het korte “keel-snij-over”-gebaar. Zonder commentaar?

Joe’s moeder verzoekt nadrukkelijk om alle Noord-Afrikanen niet te  stigmatiseren. Zij spreekt haar grote wantrouwen uit in onze politici, ze is bevreesd voor de recuperatie van extreem-rechts (“oog om oog, tand om tand”). Een moedige vrouw, zij vraagt ook aan-dacht voor andere ouders die hun kind onbarmhartig verloren, zonder media-focus, zonder vertoon van publiekelijk medeleven. Prachtige blijk van deemoed, onnavolgbaar gebaar.

Ik ben in Brussel-Centraal gaan kijken naar de plek van het onheil, pakkend, beklemmend.
Opvallend veel jongeren, oude mensen ook, de pendelaars slenteren voorbij. Kregen deze laatste teveel onterechte kritiek, ook van een aartsbisschop? Wat doe je immers met je blote handen tegen moordenaarsgeweld? Angstzenuwen, ja, gierend door je ganse lijf.
Weerom zagen we weinig of geen politie in dat heikele station. Gewone leden van de veiligheid troepten met trosjes samen, maar die zijn ongewapend. Wanneer gaat de politie die grafkelderplek als een risico-zone catalogiseren? Na de eerste terroristische aanslag?

 

Ooit maakten ik het in de naburige Galerie Ravenstein mee dat een meisje werd belaagd door een dreigende jongeman. Hij versperde haar de weg, met uitgestoken hand. Geen amicale hand, maar een hand die ging slaan om te verkrijgen wat hij zonder geweld niet kon bekomen. Ik voelde de kriebelende aarzeling in mijn bonzend hart, de dagjesmensen keken even bang. Niemand reageerde, ik was toevallig het dichtst in de buurt en ik was me ook bewust van een beroepsmatige plicht. Ik heb stuntelig geageerd, gunstige afloop. Ik heb haar later nog vaak gezien, op dezelfde plek, hetzelfde uur, ze bekeek me altijd schichtig. Getraumatiseerd door het voorval en met een complete black-out over wie de dader was en wie ikzelf?

 

Vandaag in een populaire krant gelezen dat er een nieuwe commerciële trend heerst: de communielijsten. Wie ‘in’ wil zijn legt een communielijst in de speelgoedwinkel. Een pro-fessionele kenner geeft duiding: “moderne kinderen weten wat ze willen, ze zeggen waar de spullen moeten gekocht worden”. Het gaat om vrij exclusieve, peperdure hebbedinges. Wie financiëel de klus kan klaren, is mee. Minder begoeden kijken begerig toe, niet iedereen is bemiddeld. Waar ligt de grens van ons materialisme? Wie geeft een opvoeding aan de jonge ouders?

In dezelfde krant las ik dat een 15-jarig Engels puberwicht een boek gaat schrijven over “hoe ouders hun moderne kinderen moeten begeleiden”. De genaamde Jellyellie verklaart onomwonden dat haar generatie voortgestuwd wordt door de zucht naar geld en succes, dat zij groot geworden zijn met elektronische troep en dat ze dat heerlijk vinden. De trendy cybergeneratie. Zij heeft een succesvolle website opgestart waarin ze propageert dat “als er iemand weet hoe wij het beste aangepakt worden, zijn we het zelf wel”.


Wat heeft dit met de brutale doodslag op Joe Van Holsbeeck te maken? Ik weet het niet, ik probeer te associëren, maar ik vergalopeer mezelf misschien. Dat is dan erg aanmatigend.
  

 

21:06 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Mooi gallop Je teksten doen me steeds even stilstaan en nadenken. Daar hou ik wel van.
Dank je daarvoor.

Gepost door: Lichtje | 21-04-06

De luwte De luwte heeft je deugd gedaan. Je herstelvermogen is fascinerend, marlon. Gelukkig, ik hou van je scherpe pen. Gebruik je inkt? Of vitriool?
marc

Gepost door: marc | 21-04-06

héhé vitriool..soms gebruikt hij zeemzoete, fluwelen inktkopjes...even later dan weer met weerhaken bezette roestende ijzers....

Marlon is tegelijk de slaande en de zalvende....Januskop...weet je nog....:)

Gepost door: anima-negra | 21-04-06

reactiefjes @Lichtje: dank voor je waardering, daarvoor doen we het, tot spoedig wederwoord.

@marc: proficiat met de opstart van je eigen blog, ik kom dra langs.

@anima: hallo 'ouwe' makker, je weet wat adrenaline is nietwaar...

mv

Gepost door: marlon | 21-04-06

Wat mij bezig houdt De mensheid hangt aaneen van onzinnige dodingen en geweld; ik ben mij daar al jaaaaren bewust van, ook telkens ik een kruis met een kindernaam langs de baan zie staan. Voor velen is het echter wel nodig er af en toe op te focussen als er alweer een gruweldaad is gepleegd opdat we daar voortdurend zouden bij stilstaan...
En als ouder is het idd. in onze huidige over-consumptie-maatschappij en zinloze luxe, enorm moeilijk je kind te overtuigen van al die onbenulligheden (heb dit in de opvoeding van mijn twee dochters ook meegemaakt); een nooit aflatende doorzetting met telkens weer de nodige argumentatie is de boodschap, maar ja.....veel ouders vinden dit o zo vermoeiend.
gr,
Iris

Gepost door: Iris | 21-04-06

@iris niks aan toe te voegen, maar het blijft verdomme tragiek, doffe ellende.

mv

Gepost door: marlon | 21-04-06

De commentaren zijn gesloten.