08-04-06

op een loopje

Gisteren in de vooravond met de zoon een lange duurloop gedaan, één uur twintig aan een pittig tempo. Hij bereidt een volledige triathlon voor en dat houdt onder andere een marathon in (da’s geen kattenpis). We helpen wat we kunnen, dat kost geen geld.


Wel leuk dat we onderweg nog een ander lopend vader en zoon-duo tegenkwamen. Ze liepen net iets gezwinder dan wij, maar het wa-ren dan ook telgen van het geslacht Van Eynde. Zoon Pieter-Jan is de recente Belgisch kampioen veldlopen bij de scholieren en vader Jo is nog steeds een onverslijtbare superverteraan. Elegantie is hun niet vreemd, zij namen de tijd om ons hoffelijk te groeten, de wedergroet was welgemeend, het bewijs dat hardlopen ook cultureel verrijkend werkt. (Hallo minister Bertje, wat brengt dat op?).


Nog nagenietend van de confrontatie met de loopgazelles Jo en P-J, kwamen hordes joggers op ons afgerend, de volledige breedte van het vijverpad in hun weelderig bezit.
Dat was me daar een gekakel en gekwetter waar de eenden niet van terug hadden. Die beestjes hokten zich uit veiligheid meteen vanzelve op.
Wij meenden genoemde sportieve bende te identificeren als enthousiaste “start-to-runners”. Daarna kwamen we nog minstens twee groepen van dezelfde soortgenoten tegen. Fauna en flora waren helaas en hopeloos in de verdrukte minderheid. Prachtig spektakel toch, iedereen die liep naar eigen kunnen, bontgekleurd en vlot of krakkemikkig voortgesleurd. Vlaanderen, in casu DCLA (Daring Club Leuven Atletiek), was op de loop met debuterend joggersvolk. De vedetten bleken nergens te bekennen. De elite’s rusten in deze periode weten wij uit een ver verwant verleden.


We naderen stilaan de malse kern van ons betoog. Hoe vertederend dat ooit één clever vrouwke op dit idee gekomen is: mensen van allerlei fysieke slag en aard, of achter-gronden, zachtjes tot het lopen aanzetten.
Deze “grande dame” is een klein madammeke, namelijk Mieke Boeckx, zij schreef de bijbel van “start to run”, dwz via joggings- en wandelsessies progressief tot ononderbroken loopafstanden komen van minstens vijf kilometer. Haar leer is zacht en voorzichtig pro-gressief, de begeleiding steeds deskundig, de prestatiegerichtheid nihil, zo hoort het ook om desnoods ongetalenteerden te activeren.
Eigenlijk verdient Mieke reeds jaren de Nationale Trofee voor Sportverdienste. Gemeten aan de aantallen die zij in de looppantoffels kreeg, is haar succes gigantisch, uiteraard met dank aan de talloze vrijwilligers die haar theorieën mee helpen praktiseren. Misschien dat de regels en het huisreglement van de prestigieuze trofee dat niet voorzien, maar dan moeten er maar amendementen ingediend worden (of hoe heten die aanhangsels?). Bij DCLA huizen eminente juristen, hallo Gertje en Myriam, kunnen jullie daar niet aan sleutelen?

Moment om effe te gaan egotrippen. Ooit was mijn geliefde onsportief, ik verklaar me nader. Ik had me reeds tot het lopen bekeerd, maar zij sputterde tegen. Ik kreeg haar niet in beweging, als ik achter haar aanholde om mee te spelen, liep ze hard weg. Het gepruttel duurde weken, nee maanden.
Tot op een schone dag (lentekriebels zeker) zij haar eerste pasjes holde, zeer bekoorlijk.
We pasten de principes van Mieke Boeckx ‘avant-la-lettre’ toe. Loop-wandel-loop, drijf-op, niet over, enzovoort. Ondertussen loopt mijn flamboyante egaa reeds meer dan twintig jaar, hopeloos verslaafd. Kom ik soms uit blessure terug, dan speelt zij haas (of “bunny”) voor mij.
Het klinkt waarschijnlijk onbescheiden, maar ik ben Mieke eigenlijk voor geweest. Heb ik dan ook recht op een lauwerkrans van sportverdienste? Wat denken jullie, Gertje en Myriam?


18:53 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Lopen dag marlon, het moet fantastisch zijn om met je zoon te kunnen lopen. Het moet een vreemd gevoel zijn als je merkt dat hij sterker en vlugger wordt terwijl de vader meer en meer last krijgt van de zwaartekracht. Misschien een beetje confronterend met het ouder worden maar langs de andere kant onnoemelijk bevredigend dat hij sterk en gezond is. Ik denk dat iedere vader zijn zoon zou moeten stimuleren om te lopen. Het werkt ontspannend en geeft je zelfvertrouwen een enorme boost. Het klinkt misschien wat eenvoudig maar dat zijn dingen die een mens kan redden.
marc

Gepost door: marc de keyser | 09-04-06

merci marc je bent een hele filosoof, je stemt me mooi tot nadenken, zo had ik het nog niet bekeken, bedankt voor je uitdieping van deze vader-zoon-historie, je bent een straffe doordenker, je theorie is hier ten huize schoon genoteerd.

groets,
mv.

Gepost door: marlon | 09-04-06

Lopen Ik loop zelf ook een behoorlijk aantal kilometertjes per week. Voel me daar zeer goed bij (behalve 's morgensvroeg als ik uit mijn bed kom en al mijn gewrichten op de juiste plaats moet krijgen) Mijn zoon is 13 en is meer een passief leventje (computer enz) aanhangig. Daarom viel me dit onmiddellijk op. Doe zo verder, veel geluk. marc.

Gepost door: marc de keyser | 09-04-06

een licht Liefste Marlon,

ik ben er zeker van dat iemand die zo boeiend over lopen kan schrijven al veel mensen aangezet heeft om zelf te gaan lopen.

Met veel respect stuur ik je deze groeten

Gepost door: lichtje | 17-04-06

De commentaren zijn gesloten.